Nomden - Parallel Universe (2021)

Afgelopen dinsdag, 7 december, is hij 46 jaar jong geworden, Diederik Nomden. Geboren in het Gelderse Buren, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn fenomenale muzikale kunnen bij elk optreden weer tentoon spreidt. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat ik hem als één van de beste muzikanten van Nederland wil bestempelen.

Nomden speelde onder andere met de geweldig interessante Nederlandse bands Johan en Daryll-Ann, maakte in nauwe samenwerking met Jacob de Greeuw, van die laatste band, een eerste solo album, die in 2012 verscheen onder de naam Royal Parks. In 2014 begon hij met 4 gelijkgestemden The Analogues, een unieke Beatles tribute band, die de liedjes van The Fab Four zo nauwkeurig mogelijk naspeelt. Vanaf 2016 speelt hij met onder andere Bertolf Lentink in Her Majesty, waarbij onder andere liedjes van Crosby, Stills, Nash & Young gespeeld worden. De kwaliteiten van Nomden komen bij beide bands volledig tot zijn recht, waarmee hij die muziek maakt, die het dichtst bij hem ligt. Kwalitatieve popmuziek, met meerstemmige zang en een geweldige beheersing van de instrumenten. Die kwaliteiten kwamen samen op het in 2019 verschenen tweede solo album, "WINGMAN RETURNS", die dit keer wel onder zijn eigen naam verscheen, Nomden. Ruim 33 minuten muziek, die ik toen, maart 2019 bestempelde als "één van de beste releases uit de Nederpop van de laatste tijd".

Diederik Nomden heeft gelukkig de tijd gevonden voor de opvolger en opnieuw is het geen overdaad aan muziek en liedjes, want het album klokt 'maar' iets meer dan 32 minuten en je krijgt 10 nummers voorgeschoteld op het album "PARALLEL UNIVERSE". Alles is overigens zelf door Nomden ingespeeld en gezongen in zijn eigen studio, op een enkele gastmusici na, zoals strijkers, violistes, een harpiste en een contrabassist. Het titelnummer geeft meteen aan waar Nomden zijn inspiratie vandaan haalt, The Beatles. Het is een zeer sfeervol nummer, met een echte Ringo Starr wijze van drummen, heerlijke gitaarsolo en dito samenzang. Het is trouwens het langste nummer van het album. “TENNESSEE RIDE” is een 3 minuten durende uptempo popliedjes, met een aanstekelijk refrein en smaakvolle arrangementen. Het tempo gaat naar beneden in “SO LONG” waarin het weglaten van instrumenten het nummer zijn kwaliteit geeft. Rond de 2 minuten is er een hoofdrol weggelegd voor klavecimbelachtig geluid, een mooie toevoeging. Een vrolijk liedje is “HAPPY WHEN IT’S RAINING”, mooie toetsen bijdragen, lekker tempo en de stem van hem past hier perfect in. Speciale aandacht voor de achtergrond vocalen, aangezien deze allemaal door hem zelf ingezongen zijn, erg goed en mooi! “MINER” begint met een piano, rustige zang valt in en een prachtig liedje volgt, waarin ook weer de arrangementen van de diverse instrumenten en zangpartijen erg mooi gedaan zijn.

Rond de 3 minuten klokt “WASTELANDS”, een typisch Beatlesk liedje, waarin alle kwaliteiten van Diederik Nomden naar voren komen. Strak tempo in “PIECE OF THE PIE” en een soort soulvibe, met een blazers sounds die het nummer een extra soul injectie geven. Een heerlijk liedje. Het één na langste nummer is “TAKE IT OR LEAVE IT”, een ballad met een mooie opbouw en een refrein dat blijft hangen, vooral door de sfeer die erin zit. “MASQUERADE” is met iets meer dan 2 minuten het kortste nummer op “PARALLEL UNIVERSE”. Een McCartney-achtig nummer, klein gehouden, mooie melodielijn en smaakvolle arrangementen. “NO BETTER PLACE TO BE” is het laatste nummer van het album. Opnieuw Beatlesk, klein gehouden qua zang, mooie arrangementen en een fantastisch mooie melodie.

Dit is een pure vorm van ambachtelijk gemaakte liedjes. Nomden laat op dit album horen dat hij tot de top van de Nederlandse muzikanten behoort, dat hij een album ook kan dragen zonder hulp van derden. Zijn stem is een genot om naar te luisteren en de verschillende koortjes laten horen dat hij veel met zijn stem kan. Ik hoop dat hij met dit album de Nederlandse podia op zal gaan, al zal zijn andere werkgevers, The Analogues en Her Majesty veel tijd opslokken. Tot die tijd moeten we het met dit album doen en dat is geen straf. Een must voor liefhebbers van The Beatles en prachtige, goed gemaakte popliedjes. Top album!!

Heer-lij-ke plaat! Iets aan de korte kant, maar steengoed!

Als er iemand is die zou moeten weten hoe een goede popsong in elkaar steekt, dan zou dat de Amsterdamse zanger, singer-songwriter, producer en arrangeur Diederik Nomden moeten zijn. Hij ontrafelde immers samen met Analogues collega Bart van Poppel noot voor noot de iconische albums Sgt. Pepper’s Lonely Heart Club Band, Magical Mystery Tour, The White Album en Abbey Road van The Beatles.

In de documentaire die ik over The Analogues zag, kwam naar voren hoe goed gehoor Nomden heeft, hij herkende moeiteloos ieder instrument in de liedjes van The Beatles. Maar dat maakt iemand nog niet zelf tot een goede singer-songwriter.

Parallel Universe is intussen zijn derde soloalbum. Het eerste verscheen in 2012 op Excelsior onder de artiestennaam Royal Parks, twee jaar terug in eigen beheer Wingman Returns. Die twee vorige albums ken ik overigens nog niet.

Zoals verwacht is de invloed van The Beatles duidelijk aanwezig, maar niet zo groot als ik vooraf verwachtte. Met name is die herkenbaar in de McCartney achtige uithalen en regelmatig in de koortjes. Op Parallel Universe draait het om keuzes maken en de consequenties van die keuzes dragen.

Nomden heeft het album, net als de voorganger, grotendeels in zijn eigen studio zelf geschreven, gearrangeerd, ingespeeld, opgenomen, geproduceerd en gemixt. Wederom kreeg hij hulp van Victor Meijer. Hij was verantwoordelijk voor een aantal strijkarrangementen, 2 co-writes en de compositie Masquerade. Ook deed hij een beroep, zoals wel vaker, op Douwe Bob, wat resulteerde in Take It or Leave It.

Voor het uitvoeren van zijn orkestrale arrangementen kon hij rekenen op klassieke musici als Doriene Marselje (harp), Merijn van Prooijen (contrabas) en de strijkers van het Dutch String Collective (o.a. Marieke de Bruijn) en de violistes van Fuse (Emma van der Schalie en Julia Philippens). De Amerikaan Tom 'Bones' Malone werd ingeschakeld om het nummer Piece Of The Pie van scheurende blazerssectie te voorzien.

Door de gevarieerde instrumentatie en de uitstekende composities houdt Parallel Universe moeiteloos de aandacht van de luisteraar vast en heeft het bovendien een verslavende uitwerking. Samen met Bertolf Lentink en Yorick van Norden vormt Diederik Nomden de Nederlandse voorhoede van artiesten, die invloeden van de popmuziek van de late jaren zestig en beginjaren zeventig omzetten naar moderne popsongs.