Author & Punisher - Krüller (2022)

Author & Punisher blijft een speciale artiest. Tristan Shone heeft zijn eigen machines gebouwd om zijn muziek te maken, die bijna letterlijk industrieel is. Het is een indrukwekkend schouwspel om live te zien, waarbij je Tristan ziet vechten tegen zijn eigen machines om de geluiden er uit te krijgen die hij voor ogen heeft en hij zingt door een stemvervormer om zijn nek. Er zijn op YouTube veel video's te vinden waarop Tristan zijn machines in detail laat zien. Daar waar Tristan op zijn oudere werk vooral op de gigantische vermorzelende kracht van de tonen van zijn machines leunde, is hij per plaat steeds meer melodie en dynamiek in het geheel gaan brengen.

Krüller is daar tot nu toe het hoogtepunt van. Author & Punisher blijft de vermorzelende industrialsound behouden, bijvoorbeeld op Incinerator, maar op Krüller is er ook veel ruimte voor prachtige melancholische dromerige melodieën die invloeden van alternatieve rock, shoegaze en synthpop verraden. Ook zingt Tristan aanzienlijk meer clean dan op voorgaande platen. De openingstrack Drone Carrying Dread is al een doomy shoegazende industrialmetaltrack die klinkt als een samenkomst van behoorlijk wat artiesten die ik fantastisch vind, denk aan Deftones, Nine Inch Nails, Type O Negative, Devin Townsend, The Angelic Process, Fear Factory en Jesu, maar dan als deze artiesten voor een nieuwe Blade Runner-film een soundtrack hadden geschreven. Ook Maiden Star heeft in zijn donderende bassen een My Bloody Valentine-achtige golvende textuur met Chino Moreno (Deftones)-stijl vocalen, en ritmisch is deze track heel flexibel met constante vertragingen en versnellingen. Ik ervaar deze track daardoor als zeer meeslepend. Een andere verkenning van nieuwe geluiden is de cover van Glory Box van Portishead. Dat is een gewaagde keuze, maar ik vind hem zeer succesvol. De cover bouwt op de mysterieuze sfeer van het origineel, maar vergroot de impact van de baslijn flink en past daardoor naadloos in de rest van de plaat. Er is dan ook een invloed van trip-hop in meerdere nummers van de plaat te vinden, zoals Centurion en Misery.

Ook heeft deze plaat aanzienlijk meer gastartiesten dan voorgaand werk, en nog muzikanten die behoorlijk bekend zijn. Ik denk niet dat er veel artiesten zijn die kunnen zeggen dat ze de ritmesectie van Tool op hun plaat hebben, maar Author & Punisher kan dat. Author & Punisher werd dan ook persoonlijk uitgenodigd door Tool om support te zijn tijdens een tour in begin 2020. Bassist Justin Chancellor speelt op de track Centurion en drummer Danny Carey op de track Misery. Je kunt hier horen dat ze zich echt ten dienste hebben gesteld van het geheel, want vooral Danny Carey heeft zelden zo'n minimalistische drumpartij neergelegd als op Misery, dat een behoorlijke onheilspellende trip-hopsfeer heeft in zijn rustigere passages. Een andere gastartiest is Vytear, die een sterke breakcore/IDM-laag legt over Blacksmith, een van de meest intrigerende en complexe tracks van het album. Ook de track die het meeste moest landen bij mij.

Author & Punisher heeft het op Krüller voor elkaar gekregen om een meesterlijke mix van fysieke vermorzelende industriële kracht en melancholische dromerige melodieën te brengen, verpakt in een gigantisch klinkend post-apocalyptisch cyberlandschap. Voor mij zijn sterkste album tot nu toe.