The Explorer's Club - Raising the Mammoth (2002)

De tracklist heeft het over vier tracks, op cd zijn het er vierenveertig. Oftewel, Raising the Mammoth is een progrocksymfonie, waarbij je het ook als een progmetal-conceptalbum kunt labelen.
Explorer's Club was een project van de gebroeders Trent and Wayne Gardner van Magellan en moet niet worden verward met poprockgroep The Explorers Club. Het was hun tweede en laatste album onder die vlag en opvolger van Age of Impact (1998). Beide broers zijn inmiddels overleden.

Gastrollen zijn er voor drummer Terry Bozzio; gitaristen Marty Friedman en Gary Wehrkamp; toetsenist Wehrkamp; bassist John Myung en zanger James LaBrie, beiden van Dream Theater; zanger Steve Walsh en gitarist Kerry Livgren, beiden van Kansas; op de tweede helft schuiven gitarist Jeff Curtis en bassist Hal Imbrie aan.
Wie Magellan kent zal weten dat de Gardners het graag gecompliceerd maken. Mathprog zou je kunnen zeggen. De eerste twee delen van Raising the Mammoth zijn vocaal, de laatste twee instrumentaal. Qua teksten ontspint zich ongetwijfeld een spannend psychologisch verhaal, iets met onderdrukking en bevrijding, maar de verhaallijn ontgaat me.
De muziek is niet alleen bombastisch, maar ook ingewikkeld en gevarieerd; het album zou beter te behappen zijn als ik iets van het verhaal snapte. Het cd-boekje geeft wat dat betreft slechts summiere informatie. Neemt niet weg dat er heel knap wordt gemusiceerd en vermoedelijk moesten de gastmusici er eens goed voor gaan zitten om dit te kunnen spelen. in het laatste deel is meer ruimte voor toetsen en wordt de progrock meer symfonisch in plaats van metal.

Een favoriet nummer uitkiezen is onmogelijk, ook al omdat geen sprake is van standaardliedjes met coupletten en refreinen. Aanbevolen voor de fanatieke progmetalfan.
Raar dat dit album nog geen beschrijving had gekregen. Wie weet zijn er meer mensen die hun bevindingen hier kunnen noteren!?

Heb deze al kleine 20 jaar achter in een kast liggen, vandaag voor het eerst geluisterd. Kan me goed vinden in deze beschrijving. Iets meer liedjes-structuur zou fijn zijn geweest.
Ik moet denken aan Steven Wilson, niet dat de muziek vergelijkbaar is, maar dat ik bij zijn albums vaak dacht: mooi, maar luister het niet vaak omdat het te complex is. Toen hoorde ik Stevens project Blackfield en dacht ik: JA! Het kan dus wel! Bij Genesis en Yes uit hun begintijd (veertig jaar voor Steven Wilson) hetzelfde. De latere Genesis vond ook een mooie balans. "Mama" is hier een geweldig voorbeeld van. Yes bleef complex. (Overigens weet ik dat velen hier anders over oordelen, dat mag!)

Nou matthijs, ik zit er helemaal hetzelfde in. Wat grappig dat je deze na 20 jaar voor het eerst draait! Ooit in een opwelling gekocht en nooit aan toegekomen?

Haha, ja, ik speurde regelmatig de uitverkoopbakken door (meer uit gewoonte dan opwelling) en deze zag er wel interessant uit. Tegelijk met nog een stuk of tien waarvan velen interessanter. En een week later weer een stapel. Zo groeit de stapel Heb nu nog vele van die tientallen jaren onbeluisterde cd's. Soms ontdek ik iets geweldigs dat ik al zo lang in huis heb, da's best bijzonder. Er is ook zoveel te ontdekken.

O, wat bijzonder! Dan heb je dus je eigen grabbelton in huis, kan me voorstellen hoe leuk dat is!