Bad Omens - The Death of Peace of Mind (2022)

Waarom dit geen reviews heeft ontgaat me volledig of het moet zijn dat net als bij mij je het gewoon niet kende. Dit is een gave band! Heftig poppy heavy up tempo en dat alles verpakt in catchy nummers met als hoogtepunten het machtige "Just Pretend" en de opener "Concrete Jungle" en "the Grey", maar dat kan snel genoeg veranderen, aanrader!

samen met de laatste van Sleep Token niet uit mijn cd speler te krijgen

De aanstekelijke mix van pop en metal slaat hier bij vlagen flink door richting pop, vooral richting het einde van het album, maar gelukkig zijn er genoeg stevige songs aanwezig om de boel op de rails te houden. Het klinkt in ieder geval allemaal weer bijzonder aangenaam en de amerikaanse band weet ook nu weer overtuigend uit de hoek te komen, bijgestaan door een eersteklas productie.

Geweldige mix van inderdaad catchy pop gemixt met stevige metal. Experimenten als The Death of Peace of Mind en Concrete Jungle zijn enorm geslaagd. Met The Grey, Villain, ARTIFICIAL $UICIDE, Nowhere To Go en Just Pretend leveren ze maarliefst 7 ijzersterke songs af. Helaas betekent dit dat meer dan de helft op dit 15-nummer tellend album niet sterk is. Toch zou ik deze band absoluut live willen zien, want ook de single met Poppy (Violence Against Nature) is een van hun beste werkjes. Begin toch enorm fan te worden.

Ik heb betrekkelijk weinig met metalcore maar hoorde vandaag Like a Villain en het titelnummer voor het eerst en was erg onder de indruk. Heb gelijk het album besteld. Het klinkt alsof Depeche Mode ineens heeft gekozen voor zware gitaarpartijen. Ben erg benieuwd naar de overige nummers van dit album.

Dat zal geen miskoop zijn! Mocht je na Artificial Suicide (het hardste nummer van deze plaat) nog wat meer geweld willen met een eigen smoel; dan is de verse single Anything > Human van hun OST album ook een aanrader.

Veel dank voor de tip!

Van het nieuwe album had ik enkel V.A.N. met Poppy al gehoord. Anything moet ik nog luisteren.
Voorlopig kan ik echter nog met volle teugen genieten van deze The Death of Peace of Mind. Voorlopig vind ik het een geweldig album dat nog lang niet gaat vervelen.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Voor mij is The Death of Peace of Mind van Bad Omens een van de beste platen, die ik op rock en metal gebied heb mogen horen.

Mijn eerste kennismaking was het nummer Like a Villain. Al bij het horen van het tweede refrein wist ik dat ik deze plaat dringend in huis moest halen. De zang van Noah Sebastian zit ergens tussen Chester Bennington van Linkin Park en Jonas Renske van Katatonia in. De riffs zijn ontzettend strak en de teksten zijn poëtisch, scherp en abstract genoeg om op meerdere manieren te interpreteren. De mooie zinnen dragen er in ieder geval aan bij dat ik voortdurend de neiging heb om op de repeat knop te drukken om het nummer steeds beter te doorgronden.

Bij het beluisteren van het gehele album blijkt dat de band er voortdurend in blijft slagen om zulke klasse nummers als Like a Villian te schrijven. Alle singles zoals, The Grey, Just Pretend, Concrete Jungle, Nowhere to Go, het geweldige titelnummer en de knaller Artificial Suicide grossieren in geweldige melodieën, strakke riffs, zeer gevarieerde zang en hele mooie teksten.

Zelfs de rustpunten zoals Bad Decisions, Who Are You? en Somebody Else zorgen voor een streling van het gehoor waardoor de kracht van de rock en metal nummers nog wat beter binnen komen. Bad Omens slaagt erin om genres te overstijgen en puur te focussen op het schrijven van goede songs en een meer dan uitstekende uitvoering.

Zanger Noah Sebastian gaf in een interview aan dat hij een album wilde maken dat hij zelf mooi vond zonder het doen van enige compromissen en na het meermaals beluisteren van deze parel kan ik volmondig beamen dat hij daarin geslaagd is. Muzikaal en tekstueel gooit de band haar hele ziel en zaligheid in dit album. Het is melodisch, bruut en sensueel. Een combinatie die zorgt voor een uniek en eigen geluid.

In de afgelopen dagen heb ik de plaat ontelbare keren gedraaid en bij elke luisterbeurt hoor ik weer nieuwe details of nuanceringen. Het is een echte groeiplaat die enorm verslavend werkt. Inhoudelijk voel je dat de teksten belangrijke thema's aansnijden maar tegelijkertijd is het prettig dat ze abstract genoeg zijn om telkens opnieuw te willen doorgronden.

Eens in de zoveel tijd komt er een album dat je raakt, een album waarvan je weet dat je het nodig hebt. Een album dat je laat beseffen hoe mooi muziek kan zijn. Vooraf had ik het nooit verwacht maar The Death of Peace of Mind van Bad Omens is voor mij een album dat me op alle fronten raakt. Telkens wordt ik weggeblazen door zoveel klasse nummers en telkens wil ik ze opnieuw horen.
Voorlopig laat deze plaat me nog niet los en zal ik me verder gaan verdiepen in hun muziek.

Of zoals de band zelf in the titelnummer bezingt:

It wasn't hard to realize
Love's the death of peace of mind

Dat komt waarschijnlijk omdat je 2 schijfjes tegelijk in je apparaat gestopt hebt.

Met Specter zowaar het nummer van het jaar uitgegeven, en ook Impose pusht de band naar grote en vooral nieuwe hoogte/regionen. Heerlijk als héle goede bands ook nog eens lekker gaan experimenteren. Van een platte metalband zoals op het debuut is al jaren geen sprake meer - wat een verrijking is dit collectief geworden zeg. Kijk ontzettend uit naar het nieuwe album en dat kan weleens gaan inslaan als een bom bij alternatief-minnend Nederland.