Ron Boots - Acoustic Shadows (2006)

Al bij het bekijken van de verpakking van dit album wordt je niet vrolijk. Een desolatte afbeelding van oorlog en verderf aan de voorzijde en op de achterzijde een foto van een militaire begraafplaats. Het doet mij gelijk denken aan een oom die niet levend terugkwam uit de Tweede Wereldoorlog. Een familielid waarvan ik alleen de foto's van ken en de verhalen dat het een aardige man was. Zijn stoffelijk overschot is destijds begraven op een begraafplaats in Frankrijk. Het beeld is mij dus bekend.

Dan de muziek van Ron Boots. Het boekje bij dit album is erg informatief en geeft een duidelijke verklaring wat akoestische schaduwen zijn. Dat is het effect van een bombardement op de plek des onheils niet kunnen horen maar op grote afstand wel.

Met dreigende tonen begint dit album. In gedachte zie ik de wolken des onheils samentrekken. De onbekende soldaat wordt naar zijn laatste rustplaats gebracht. De sfeer is om te snijden. Na deze plechtigheid is er even een sfeer van op adem te kunnen komen en het verdriet een plaats te geven. Echt vrolijk is dit dan ook niet, want het besef is daar dat het leven toch verder gaat. The Battle of the Somme begint met geluiden die aan oorlog doen denken. Een gedragen stem doet daar verslag van. Hierna komt uit de diepte langzaam maar zeker gepaste muziek te voorschijn, Het roept bij mij een beeld op van dat niets meer op zijn plaats staat. Alles is door bommen met de grond gelijk gemaakt. Wel spreekt iets in de compositie door dat het leven door moet gaan, zei het heel bedachtzaam.

Acoustic Shadows zelf begint wat speels al is dat vreemd om in deze context te gebruiken. Het verbeeld daar mooi het effect mee iets niet waarnemen wat dichtbij gebeurt, maar veraf wel wordt opgemerkt. Als de muziek wijdser begint te klinken worden de effecten van dit merkwaardig fenomeen een stuk duidelijker. Met naargeestige klanken begint Assault en iemand de uitleg geeft over akoestisch schaduwen. Daarna is vertelt een vrouw wat de essentie is van het voeren van oorlogen. Hierna wordt de muziek echt agressief het geeft daar goed mee aan met welk frustraties de getroffene zitten. Echt een moment gooi het eruit.

Met geluiden die aan leegte doen denken begint Desolate Fields. De bomen zijn omgeknakt als luciferhoutjes en stoffelijke overschotten liggen over het land verspreid. De tastbare elementen van een orloog de heeft plaats gevonden en daarmee zijn tol heeft geëist.. Dresden is een stad die zwaar is getroffen op 13 februari 1945. 773 gevechtsvliegtuigen maakte de stad met de grond gelijk Hierbij vonden tussen de 40.000 tot 100.000 mensen de dood. Exacte cijfers zijn niet bekend. De muziek van Ron Boots laat goed voelen wat daar heeft plaatsgevonden.

Als de cd dan stopt heb ik aan één ding behoefte en dat is even een paar minuten stilte om de net verkregen indrukken voor me zelf een plaats te geven. Ron Boots heeft dit meesterlijk in muziek vertaalt.

Mooi omschreven. Dit is echt een topalbum van Nederlandse bodem en verdient weel meer aandacht. Ik denk dat veel prog-liefhebbers dit ook wel kunnen waarderen. Sowieso een must voor de fans van Jean Michel Jarre, Vangelis, Tangerine Dream en Klaus Schulze.

De eerste track van dit album is heel aardig, daarna wordt het allemaal beetje saai en voorspelbaar, de synthesizermuziek van Boots is bij vlagen redelijk, maar echt boeiend wordt het toch nooit, daarvoor ontbreekt bij de beste man simpelweg de echte klasse en vernuft. Desalniettemin leuk om keer te horen en hij verdient zeker erkenning als festival promotor label eigenaar en is een belangrijke figuur in de Nederlandse EM scene.