Blood Incantation - Timewave Zero (2022)

Electronic? Hier heeft iemand een foutje gemaakt, denk je dan.

Blijkbaar niet:
Blood Incantation Officially Announce Ambient New Album Timewave Zero | MetalSucks

Erg benieuwd hoe deze deathmetallers met het ambient genre aan de haal gaan.

Ik ben hier erg benieuwd naar. Als ik interviews met de band lees en de liner notes van Hidden History of the Human Race bekijk zijn ze fanatieke liefhebbers van ambient, new age en electronic en zanger/gitarist Paul Riedl heeft al meerdere ambient-releases op zijn naam staan. Ook hebben ze in hun metalwerk al laten horen meesters in sfeerzetting te zijn en de ambient-stukken in Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul) smaakten al naar meer.

Interessant hoe trouwens de CD en vinylversie van elkaar verschillen. De vinylversie heeft twee tracks plus het album op CD en de CD-versie bevat een bonustrack plus nog een blu-ray met visuals voor de plaat.

'Hidden...' moet ik nodig vaker horen, maar het zal mij ook benieuwen... maar als het genre metal helemaal is komen te vervallen (zoals het nu lijkt)...

...we zullen zienesappel.

Je houd ervan, je houd er niet van, zo gaat dat. Blood Incantation levert met deze Timewave Zero een opmerkelijk album af. Opmerkelijk in meerdere opzichten. Hun Death Metal altijd al vrij sferisch te noemen, met duidelijke accenten buiten die DM dus. Uiteindelijk komen we dan in deze TZ terecht. Een donker instrumentaal album met veelal keys, zelfs de oude moog werd naar voren gehaald, een akoestisch gitaar riedeltje, en bang a gong her en der, kortom bijna terug naar de analoge klanken from mighty 70's. Want ja, bezie de sci-fi hoes eens, beluister dan de slechts 2 tracks, Io en Ea, beiden plaatkant vullend en hoppa de oude Tangerine Dream ware never echt ver weg. Zelfs de oude Floyd kijkt mee om de hoek en het duistere doet denken aan bijv. ene Lustmord. Nou, roer dit door elkaar, verhit het kort en je hebt Blood Incantation dus op deze. De lp voor gekozen, incluis cd dan ook nog. Nogmaals, je houd ervan of niet, indien YES dan heb je hier een pracht schijf aan. Aangeduid als EP ware dit gewoon full lp lengte met 41 minuten. Staat hier bij herhaling op. En ik maar om me heen kijken of er hier somewhere geen alien zit, one never knows, does one????

De 1e movement van 'Io' heb ik in zijn geheel gehoord (zo'n 7 minuten), de rest heb ik doorheen gezapt. Dit is een grap, toch?

Volgens Encyclopaedia Metallum is dit idd een EP...

Heb je affiniteit met (dark) ambient?

(goeie) ambient een grap noemen.

Tja, ik zou het op termijn misschien kunnen waarderen voor wat het is, maar met 'Hidden History...' in het achterhoofd zal dat nog wel eventjes kunnen gaan duren.

Io is een 4* nummer, maar Ea is 5*: wat een intens bloedstollend mooie compositie. Dan kom ik toch uit op een 4,5 in totaal hoor, wat draai ik dit momenteel helemaal kapot

En hoezo is dit een EP? Duurt langer dan hun andere albums.

Ik linkte al Enc.Met., maar ook Discogs geeft EP aan. Maakt mij verder niet uit hoor.

En geniet van 'T.Z.' allemaal! Weet iemand ook of ze deze koers zullen doorzetten, btw?

Niet dat ik weet. Het enige dat me te binnen schiet is Grouper - Ruins (2014), komt dat in de buurt misschien? Al lees ik ter plaatse net "deze grotendeels ge-ontambiende plaat" en het genre heet er folk. Al lang geleden dat ik 'm hoorde, maar wel zeer van genoten.

Tja, ik beken dat ik wel even flink moest schakelen. Blood Incantation komt normaal gesproken erg druk uit de hoek dus nogal wiedes dat ik verrast was door een werkstuk dat compleet ontdaan was van al het metalinstrumentarium en bijbehorend gebrul.
Nu hebben we dat in de metalwereld wel vaker aan de knikker gehad dus in die zin was ik weer niet zo afstandelijk opgesteld ten opzichte van deze elektronische geluidscollage. Bovendien kenden we deze kant wel een beetje omdat het links en rechts ook in hun gebruikelijke werk terugkwam.

Het valt me op dat Blood Incantation echt op de hele kalme toer gaat en best verrassend rechtdoorzee uit de hoek komt met geluiden die zo de beelden van een dystopische sci-fi thriller hadden kunnen ondersteunen. Het eerste deel van EA lijkt me echt perfect voor een openingsshot van een film waarin we op drift geraakt ruimtevaartuig in een verre uithoek van de melkweg aantreffen waar dan later een nietsvermoedend onderzoeksteam naartoe moet om te kijken wat er gebeurd is maar dat uiteindelijk niets anders dan de eigen verschrikkelijke dood tegemoet treedt. Zeer sfeervol en meeslepend dus.

Je zou hem ambient-gerelateerd kunnen noemen, ja.

Ik stelde die vraag meer omdat het me opvalt dat deze plaat onder luisteraars die affiniteit hebben met (dark) ambient positief wordt ontvangen, en dat de negatieve geluiden vooral onder metalliefhebbers te horen zijn, waarin je in hun kritiek duidelijk kan lezen dat ze met Timewave Zero voor het eerst kennis hebben gemaakt met (dark) ambient. Aangezien je je afvroeg of het een grap was, vroeg ik me af of je dus al eerder met deze stijl kennis hebt gemaakt. Ik ervaar die eerste zeven minuten van Io namelijk als een meesterlijke trage opening waarin langzaamaan de algehele sfeer in de verf wordt gezet. Dat duurt inderdaad lang en het moet even landen, maar het heeft echt een doel en er gebeurt veel in de detaillering van de soundscape.

Ik vond de eerste 7 minuten niet bijzonder, maar ik zat me dan ook stiekem nog te verheugen op tenminste hier en daar een flinke metal-uitbarsting... wie weet check ik het later nog wel eens.

In het eerste gedeelte van Ea zitten synth-riffs.

Dat belooft wat!

Dit is het beste album van het jaar samen met die van Big Thief tot nu toe. Ik accepteer geen andere waarheden meer. Wat jij, ArthurDZ, iets voor jou? Geen stoere mannen met baarden en lange haren die schreeuwlelijken hier. Of ja, wel stoere mannen met baarden en lange haren, dat wel.

Was bij Svhj nog niet direct onder de indruk maar zal 'm nog eens luisteren een dezer. Al accepteer ik dan weer niet dat je Beach House en BC,NR niet tot de beste albums van het jaar rekent.

Dat

Verrassend genoeg is dit nog best goed. Ik had een nogal gimmicky "laten-we-als-metalband-eens-ambient-maken"-album verwacht, maar dat niveau wordt ruimschoots overtroffen. Ben geen grote fan van dit soort space-ambient, maar dit is nog best leuk.

De review in de krant was flink positief over Timewave Zero. De band zou voorheen metal hebben gemaakt, waar ik niks mee heb. Bij de eerste luisterbeurt ontdekte ik niet veel melodielijn, maar nu wel. Ze zijn aangenaam, repetitief en emotioneel. Er zijn geen synths die er echt uitspringen, alle lagen liggen in een vrij nauw spectrum, behalve de melodie. Het klinkt allemaal vrij massief en gruizig, wat ik niet vaak hoor. Ik draai het veel, erop slapen gaat ook heel goed, e muziek werkt goed op mijn gemoed, het berust. Af en toe moet ik denken aan Jean Michel Jarre, die van dezelfde octaaf- en akkoordwisselingen gebruikt. Ik ben heel blij dat dit album is gemaakt. De makers zijn heel intelligent denk ik.

De voorganger was een charmante death metal plaat met aardig wat verrassingen, en dan is dit ineens een dark ambient plaat.

Dan ben je gewoon heel erg goed bezig wat mij betreft. Zo’n move (mits geslaagd) maakt de band nog meer bijzonder en mysterieus.

Als casual liefhebber van (dark) ambient moet ik zeggen dat ik het ook écht een goede plaat vind. Deze ‘s nachts alleen in de late uurtjes de nauwelijks verlichte woonkamer laten vullen.. heerlijk.

Hele fijne, donkere maar dromerige, ambient plaat.
Wollige en warme synthesizer klankwerelden, rustige opbouw en boog van het een naar het andere muzikale idee, ze nemen de tijd en zorgt ervoor dat ik me kan overgeven.

Ik ben een groot (enorm) liefhebber van spacerock en electronic music. Al tientallen jaren volg ik electronische muziek, maar mijn voorkeur gaat wel uit naar warme muziek en dromerige muziek.

Dark ambient kan heel onheilspellend en kil zijn. Omdat het thema van deze band ook kosmisch is, had het zo maar kunnen zijn dat ze een kille spaceplaat zouden opnemen, maar de klanken zijn juist warm en nergens verontrustend.

Goede ambient heeft ook geen beats, en vaak heeft ambient ook geluiden uit de natuur, maar die mis ik wel een beetje hier. Maar omdat het concept de onmetelijke ruimte is, kan dat ook niet anders.

Veel van de electronische en ambient die ik luister (met name van het label Ultimae) zit een beetje in de psychedelische hoek, dus ik ben wat dat betreft al helemaal voorbereid op deze muziek.

Het klinkt heel goed, en wat mij betreft mag de band verder op dit pad. Het heeft nog niet de kwaliteit van bijvoorbeeld Carbon Based Lifeforms, Asura of Aes Dana om maar wat namen te laten vallen, maar het is zeker een geslaagde plaat.

Overigens is dit (voor puristen) niet helemaal een ambient plaat, en hoor ik er ook echt Berlin-school (bijvoorbeeld Tangerine Dream en Klaus Schulze) in terug.

Deze plaat luistert een beetje weg als de soundtrack van een Science Fiction-griezel film. Ik stel mij een ruimteschip op planeet voor dat geen leven (meer heeft). Een beetje zoals de hoes weer geeft.

Een goede plaat, en misschien wel de eerste niet-metal-plaat op Century Media die ik ken.
Leuk weetje; de metalband Shadow Gallery (label Magna Carta) had als hidden track ook al een electronische (bijna ambient) song op Legacy, maar dat wist iedereen hier natuurlijk al.

Volgende plaat van Blood Incantian is een Ska-plaat, heb ik me late vertellen.

Favoriete stuk is tot nu toe 'EA - Third Movement', met dat gitaartje, het had zo een outtro kunnen zijn van Hawkwind, maar eigenlijk is het wel wat afgekeken van Tangerine Dream.

Drie jaar geleden alweer bracht Blood Incantation een verschrikkelijk goede technical death metal plaat uit, genaamd The Hidden History of the Human Race. Wat dat album zo goed maakte was hoe bruutheid, ruimtelijkheid en melodie moeiteloos in elkaar overliepen.

De songteksten raakten aan science-fiction, maar legden de nadruk op het menselijke bewustzijn en zijn relatie tot de wereld. ‘Inner Paths (to Outer Space)’, een spacy voorbode voor het monsterlijke, achttien minuten durende epos ‘Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul)’ wordt door de band zelf omschreven als een “meditative journey through the inner cosmos of the human mind”. Welnu, die reis lijkt de band voort te willen zetten door met een nieuw album te komen dat niets meer met death metal te maken heeft.

Dit nieuwste album doet qua compositie veel eerder denken aan het werk van elektronica pioniers als Klaus Schulze, Tangerine Dream en andere lieden van de Berlin School. Timewave Zero bestaat uit twee uitgesponnen nummers die vooral voortgestuwd worden door verschillende lagen synths die elkaar aflossen en die toewerken naar een steeds grootser geheel. Als het gaat om de dystopische klanken en de zwaarte van het geluid dat Blood Incantation hier brengt, doet het wellicht eerder denken aan acts als Deathprod, Lustmord en Thomas Köner.

Timewave Zero is met zijn donkere space ambient een radicale stijlbreuk ten opzichte van de death metal waar ze hoge ogen mee gooiden, maar toch zijn er nog wel wat thematische overeenkomsten te vinden. Zo is er nog steeds de fascinatie voor science-fiction. Luisterend naar dit album waan je je op een verlaten planeet waar je helemaal op jezelf bent aangewezen. Het artwork helpt zeker ook een handje mee om je in de juiste sferen te brengen.

Maar als je helemaal alleen bent in de ruimte, geeft dat alle mogelijkheid om de grenzen van je eigen denken te onderzoeken. Vandaar ook dat ik dit album vooral zie als het verder doorvoeren van de onderwerpen die al op Hidden History of the Human Race naar voren kwamen. Dat album bracht vooral het theoretisch kader, de gedachte dat door zelfonderzoek er een kosmisch bewustzijn kan ontstaan. De meditatieve muziek op Timewave Zero creëert vervolgens de ruimte om aan zelfonderzoek te kunnen doen.

Het leuke van ambient is dat er op het eerste gehoor nogal weinig gebeurt, maar dat het stiekem grote invloed heeft op je gemoed, op je denken en hoe je de wereld aanschouwt. Je kunt van alles doen tijdens het luisteren naar ambient, maar de muziek – zelfs als ‘zinnigere’ zaken de muziek naar de achtergrond dwingen – zal je bezigheden altijd op een bepaalde manier kleuren. Timewave Zero mag dan een flinke onderhuidse spanning kennen, gek genoeg straalt het album ook warmte uit. De innerlijke reis waar Blood Incantation de luisteraar op stuurt is er één van duisternis, opwinding en rust en de band bewijst dat dat allemaal naast elkaar kan bestaan.

Nu vind ik dat op deze plaat relatief veel gebeurt voor ambientbegrippen dus het liefst verdrink ik in de twee werelden die de band hier schetst. Toch heb ik wel een rare verhouding tot deze plaat. Als ik ‘m niet op heb staan twijfel ik over de kwaliteiten van de muziek, of het misschien niet iets te veel een kopie van de Berlin School is. Maar telkens als ik ‘m dan weer luister, en de teller staat hier al op een keer of 20, kan ik er niet over uit hoe overtuigend het is wat de heren hier doen.

Die krachtige luisterervaringen lijken me veel meer waar dan die twijfels die telkens weer ongegrond blijken. Ambient is één van mijn favoriete genres en Timewave Zero is er wat mij betreft glansrijk in geslaagd om een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan dit toch al diverse genre. Blood Incantation brengt het buitenaardse (Berlin School), het dystopische (dark ambient) en het warme, meditatieve (new age) samen op een van de muzikale hoogtepunten uit 2022.

Blood Incantation - Timewave Zero (2022)

Gaan we checken; vorige album was een aangename kennismaking met Blood Incantation en wat ik hierboven allemaal lees maakt me erg benieuwd naar de nieuwe richting die ze blijkbaar met dit album zijn ingeslagen...

Atmosferisch album waarbij het lijkt alsof de aliens hier op aarde gaan landen.
Anders dan het 1e en 3e album maar zeker niet minder!
Blij om deze vette band ontdekt te hebben!

Dit album gaan ze helemaal spelen bij Roadburn 2024(zin an )