Burn In Silence - Angel Maker (2006)

Dit is de soort metal waarvoor ik me een beetje schaam. Ik zoek dan wanhopig naar een goed excuus waarom ik het luister, wanneer anderen zien/horen dat ik ernaar luister. Het is van alles wat, maar van niks alles, en de cleane zang komt bij mij wat ongemakkelijk aan. Bij dergelijke albums (iets wat ik ook sterk heb met een band als Scar Symmetry) ga ik me dan afvragen of ik eigenlijk nog wel van metal houd, want als dat dit soort wanstaltige pogingen tot het creëren van 'iets nieuws' oplevert, schaam ik me daar eerlijk gezegd een beetje voor. Het is weer die zoektocht naar de ultieme combinatie tussen melodie en bruutheid, en ook deze band slaagt er in de verste verte niet in dat equilibrium te bereiken. Dat er soms leuke stukjes in zitten is dan mooi, maar al die poespas erbovenop (die keyboards zijn zo misplaatst als suiker in bier) doet het gewoon niet voor mij.

Noem me conservatief, ik heb nog een paar luisterbeurten achter de kiezen gehad en het is zware kost om te verteren, waar staan die Rennies? Ik hoor hier Slayer riffs, thrash riffs, veel bruut geweld afgewisseld met melodie, muzikanten die hun instrumenten beheersen en keyboards die me geregeld storen. Met de zanger heb ik moeite: ik hoor bijna een prima grunt, de cleane zang is ok maar dat metalcore geschreeuw (verbeter me als ik het verkeerd heb) is moeilijk om te slikken, zowel bij deze groep als bij andere groepen.
Noem me conservatief, ik hou wel van breaks, tempoversnellingen, heavy momenten afgewisseld met rustige momenten en ik vind dat het hier teveel van het goede is. Ik zou de groep voorstellen: werk de nummers iets meer uit, met het aanwezige materiaal op dit album kunnen ze het makkelijk een tiental minuten langer maken en iets beter doseren.
Noem me conservatief, ik denk hier dikwijls aan Slayer en het monster Reign In Blood. Ook tien nummers die op orkaansnelheid worden gespeeld, met de gelijkenis van verdomd knappe riffs maar met het verschil dat bij Slayer de songs niet werden volgepropt.
Noem me conservatief, ik verkies mijn spaghettisaus op de eenvoudige manier (ui, look, tomaten, gehakt en kruiden). Andere verkiezen nog meer ingrediënten met het risico dat de saus minder smaak krijgt. Dat gevoel heb ik hier ook soms: less is sometimes more.
Komt er nog een opvolger van dit album, want ik wil wel eens horen hoe ze evolueren. Mijn favorieten op dit album zijn The Age In Which Tomorrow Brings en Well Adjusted.

Ik vind het best een aardig album alleen is het allemaal best voorspelbaar en is het ook zoveel beter gedaan. Toch heb ik mij hier wel mee vermaakt. 3 sterren voor dit album van de week.