Sky of Avalon - Prologue to the Symphonic Legends (1996)

Dit is een project van Uli Jon Roth. In het boekje noemt hij zichzelf voor de gelegenheid Sky of Avalon. Dit "Prologue to the Symphonic Legends" bevat orkestrale, aan filmscore verwante (opera-)muziek. De combinatie rock en klassiek is hier mooi in balans, met eindelijk een keer genoeg ruimte voor het klassieke gedeelte.
De Sky-gitaar is op momenten zeer aanwezig, maar alleen als sologitaar. Al het andere bestaat voornamelijk uit orkest. De leadzang is gedaan door Michael Flexig (Zeno, Combo Colossale) en Tommy Heart (Fair Warning). Dit wat kort en bondige album was een inleidend album naar een trilogie, waar alleen nog "Under a Dark Sky" uit 2008 van uitgekomen is.

"Bridge to Heaven" is geënt op "Nessun dorma" van Puccini. de tekst is Engels. Na de eerst klassieke klanken valt de melodramatische zang in van Heart. Dan wordt het refrein eerst gespeeld als een gitaarsolo met de onnavolgbare vibrato van Roth. Wat opvalt dat de wat bombastische productie toch prachtig klinkt en het 'modernere' drumwerk nergens overheerst.

Dit album staat vol met warme maar dramatische filmmuziek-achtige stukken. Het spannende "Thunder Bay" is er zo één. Maar al snel komt er een stukje opera zangeres langs.

"Pegasus" gaat voort op het ingezette thema met al snel een gigantische gitaarsolo die je alle hoeken van het universum laten zien.

"Starships of Dawn" bevat een massaal klinkend koor waar ik in positieve zin rillingen van over mijn rug krijg. Theatraal en een beetje potsierlijk? Zal best, maar keigoed.

"Winds of War" lijkt het meeste op een rocknummer, in de manier waarop het gebracht is. Wederom geen gitaar riffs maar wel solo's op gitaar met ondersteunend het orkest. De zang is wederom van Heart en het beste dat hij ooit deed. En dat zeg ik als fan de man. Een opvallend opbeurende en troostrijke tekst hierop.

Hoge ijle vioolklanken openen "Sky Valley". Het zwierige loopt over naar het zware, met piano gevulde "The Wings of Avalon".

Het donkere "Until the End of Time" is wederom met Heart als zanger. Het eindigt met een quote van Churchill, formidabel in de muziek verwerkt. Ook hier net als het voorgaande stuk; een soort duistere kraai geluiden op het einde....

"Tod und Zerstorung" is een lekker vel 'drammerig' operette aandoend stuk met Flexig op zang. En ik meen Heart later in het nummer ook te horen.

"E Lucevan le Stelle" is wederom een stuk van Puccini. En wel gespeeld als mooie gitaarsolo door Roth.

Het afsluitende "Starlight" is een ballad met Flexig op zang. Het is midden jaren 80 gespeeld in het programma Whistle Test. Aparte beelden daarvan staan op YouTube, met een klojo als presentator. Terwijl Uli Jon Roth zich niet van z'n wijs laat brengen. Ook is het begin jaren 90 uitgevoerd tijdens Symphonic Rock for Europe op de WDR. De "Starlight" versie op dit album, komt het meest overeen met die laatste uitvoering en is tijdlozer en duidelijk de definitieve versie.

Uli Jon Roth heeft heel veel verschillende dingen gedaan. De laatste jaren ging hij zelfs weer wat terug naar zijn Scorpions werk. Ik zag laatst wel een aankondiging voor optredens in 2022, weer met z'n 'klassieke' werk, waar Nigel Kennedy ook aan meewerkt. Ik hoop dat het doorgaat. Net als dat ik al heel lang wacht op de twee nog komende Sky of Avalon platen

Ik was aardig getriggerd door de review van hierboven. Daar ik ook graag naar harde rock luister vermengt met klassiek orkest. Hoe bombastischer hoe beter, dus vol verwachting begon ik aan dit werkstuk van Uli Jon Roth. Die ik als gitarist hoog heb zitten. Een aantal jaar terug heb ik hem gezien met het befaamde 3G tour met Joe Satriani en John Petrucci. Wat mij het meest opviel aan hem was dat hij daar stond als de meest zachtaardige, lieve man die op deze aardkloot rondloopt.
Maar goed dit werkstuk is mij toch vies tegengevallen....... Ten eerste moet je er vanuit gaan dat er eigenlijk maar 5 echte tracks opstaan. Omdat veelal het om inleidende stukken gaan. BV; nr 2, 3 en 4 gaan allemaal in elkaar over naar het afsluitende Winds Of War waar de zanger en het pompeuze nummer zelf alle kanten opvliegen, er zit totaal geen lijn in. Het is werkelijk een draak van een nummer tot mn spijt.
Nr 6, 7 en 8(Untill the end of Time) begint heel rustig maar zwelt snel naar een zwaar aangezet melo-dramatische track wat alleen maar versterkt wordt in het sluitstuk met vocalen.
Verder is er helemaal geen balans tussen klassiek en rock. Het echte rockgeluid is te horen in de Rockballad Starlight wat ook niet al te best is. Uli zelf is eigenlijk ook niet vaak te horen en dat verbaasd mij nog het meest. Stuk of 5 uitgesponnen gitaatsolo,s in de diverse tracks, dat is het wel.
Het enige nummer wat eruit springt is het openingsnummer op het welbekende thema in Bridge To Heaven. Das een prachtig nummer met evenzo prachtige vocalen.
Helaas kom ik van een koude kermis thuis dus.... Gauw effe The Wondrous World Of Punt van Therion opzetten!

Ken je het eerste deel na deze prologue? Uli Jon Roth - Under a Dark Sky (2008) - MusicMeter.nl
Dat is meer rockgericht met meer gitaar en de klassieke bombast is er ook

Ik heb het tot me genomen. En dat is stukke beter!
Het begint wel met een valse start. Want de vocalen zijn niet al te best en ook de laatste track wordt erdoor verpest. Maar instrumentaal is het top!
Bedankt voor de tip!