Sky of Avalon - Prologue to the Symphonic Legends (1996)

Ik was aardig getriggerd door de review van hierboven. Daar ik ook graag naar harde rock luister vermengt met klassiek orkest. Hoe bombastischer hoe beter, dus vol verwachting begon ik aan dit werkstuk van Uli Jon Roth. Die ik als gitarist hoog heb zitten. Een aantal jaar terug heb ik hem gezien met het befaamde 3G tour met Joe Satriani en John Petrucci. Wat mij het meest opviel aan hem was dat hij daar stond als de meest zachtaardige, lieve man die op deze aardkloot rondloopt.
Maar goed dit werkstuk is mij toch vies tegengevallen....... Ten eerste moet je er vanuit gaan dat er eigenlijk maar 5 echte tracks opstaan. Omdat veelal het om inleidende stukken gaan. BV; nr 2, 3 en 4 gaan allemaal in elkaar over naar het afsluitende Winds Of War waar de zanger en het pompeuze nummer zelf alle kanten opvliegen, er zit totaal geen lijn in. Het is werkelijk een draak van een nummer tot mn spijt.
Nr 6, 7 en 8(Untill the end of Time) begint heel rustig maar zwelt snel naar een zwaar aangezet melo-dramatische track wat alleen maar versterkt wordt in het sluitstuk met vocalen.
Verder is er helemaal geen balans tussen klassiek en rock. Het echte rockgeluid is te horen in de Rockballad Starlight wat ook niet al te best is. Uli zelf is eigenlijk ook niet vaak te horen en dat verbaasd mij nog het meest. Stuk of 5 uitgesponnen gitaatsolo,s in de diverse tracks, dat is het wel.
Het enige nummer wat eruit springt is het openingsnummer op het welbekende thema in Bridge To Heaven. Das een prachtig nummer met evenzo prachtige vocalen.
Helaas kom ik van een koude kermis thuis dus.... Gauw effe The Wondrous World Of Punt van Therion opzetten!