Stereophonics - Pull the Pin (2007)

Zal vast wel weer een lekkere wegluister-cd worden...

Vandaag is hij gelekt op het web... en ik moet zeggen: Weer een erg lekker album. Stereophonics heb ik altijd al enorm goed kunnen waarderen en ik vind dat de band echt lol in hun werk uitstraald, goede muziek maakt en bij deze plaat is dat ook zeker niet minder geworden.

Even goed als "Language. Sex. Violence. Other?" vind ik hem dan weer niet, maar het is weer gewoon lekker de Stereophonics-sound en opsmuk hebben ze niet nodig.

Wanneer je al hun vorige album goed vond, dan zit je met deze ook goed! Go check it!

4 ****

Erg lekker album weer, wat minder dan LSVO? maar zeer zeker niet slecht. Eigenlijk is alleen 'If I could lose ya' een mindere track, maar daar moet ik misschien aan wennen. Ook de begintrack (soldiers make good targets) is naar mijn mening wat minder, zeer zeker niet zo goed als 'Superman' en het neigt eerder naar een slap aftreksel van 'Superman'. Het hoogtepunt van het album vindt plaats van 'It means nothing' tot en met 'stone'. Overigens is de laatste track 'drowning' ook erg lekker! Ik houd het nu op 4 sterren en dan vergelijk ik het met andere albums dit jaar.

@ Bill: Het album was 17 augustus al gelekt

Ah kijk, altijd leuk, een nieuw album van de heren van de Stereophonics! Ben al fan vanaf Word Gets Around, dus here we go:

Soldiers Make Good Targets: Lekker sterk begin, wat me een beetje aan Leaving Las Vegas doet denken, maar toch ook weer in de trend van LSVO, kortom, hij knalt er lekker uit!
Pass The Buck: Begint heerlijk, lekker catchy nummer wat weer teruggaat naar WGA en P&C.
It Means Nothing: Sorry, misschien moet ik hem vaker horen, maar het nummer kan me niet echt overtuigen. Te simpel opgezet, met overduidelijk minder bombast en kwaliteit als een Handbags, Mr. Writer of Maybe Tomorrow.
Bank Holiday Monday: Heerlijk rock 'n roll! Dit nummer stond al als live versie op Myspace, toen vond ik hem al geweldig, dit is dan ook niet veranderd. Helaas dat dit geen 1e single is.
Daisy Lane: Ik hoor hier een beetje Devil, maar ook een rustig nummer met de bekende 'papadapapapa's'. Relaxt om wakker mee te worden, maar springt er niet echt uit.
Stone: Jaaa! Een eerste hoogtepunt met kippenvel! Goed nummer, goede tekst, echt een nummer waar ik blij van kan worden.
My Friends: Lekker nummer, up-tempo. Dit gaat live heel erg goed tot zijn recht komen denk ik.
I Could Lose Ya: Tof! Lekker ruig, zit goed in elkaar. Headbangbaar nummer, wat constant wel weet te boeien.
Bright Red Star: Een ballade! Folky, wat veel lijkt op Billy Davies Daughter. Goede tranentrekker, maar eigenlijk stiekem wel beter als afsluiter.
Lady Luck: De rauwe stem van Kelly komt hier erg goed uit. Een lekkere dosis bombast en een krachtig nummer.
Crush: Heerlijk intro. Dit zijn de ruige Stereophonics op hun best. Een lekker oude school nummer.
Drowning: Gewoon een leuk nummer, springt er niet echt uit, en is ook niet echt een goede afsluiter van de CD.

Kortom! Er zitten na 1 luisterbeurt nog niet echt all-time favorieten tussen.. Maar Stone, I could Lose Ya, Bright Red Star en Crush zijn al wel een paar favorieten van de CD. Kortom, gewoon keurig 4* van de 5..
Nu maar wachten totdat de heren weer Utrecht aan doen! Heb er iig freakin' veel zin in!

Ben nu op de helft, en ik moet zeggen, ik vind het heerlijk klinken.
M'n favo cd van de mannen is "you gotta go there to come back" en die is toch wel erg anders dan de andere cd's, en dat verwachtte ik van deze ook, en ik denk dat ik gelijk heb, maar hij klinkt vooralsnog zeer lekker!

Ik ben laatst bij het promotieconcert van de phonics in Tivoli geweest. Uiteraard had ik de cd al een aantal malen beluisterd. Ik vind ze live erg goed klinken. Het klinkt allemaal wat harder en rauwer dan op de cd.

voorlopig vind ik de cd 3,5 ster waard.

beste nummers Daisy Lane en Pass the Buck

kom ik met dit album hoger dan een 1 uit 5 ? ... erm, nee!

En hup een 5 erbij. Erg goed album hoor. Des te vaker ik 'm draai, des te beter 'ie wordt

Overall het beste album dat deze 2 Welshmen en Argentijn tot dusverre hebben uitgebracht. Ieder nummer is terug te herleiden naar oudere songs uit de discografie van Stereophonics. Daarnaast is Daisy Lane het beste nummer dat ooit door de band op plaat is gezet. Niet ieder nummer is single-waardig en daarom niet de volle 5 sterren, maar 4,5

Jeetje wat een ontzettend lekker album dit. Echt heerlijk. ''Pass The Buck'' is een erg tof nummer. Dit zal nog lang een favoriet album blijven voor mij! 4,5*

Ik snap niet dat er nog maar zo weinig interesse is voor deze band (36 stemmen). Het is en blijft toch echt één van de grotere bands van tegenwoordig.

Ben nog bezig met luisteren, dus kan nog niet stemmen.
Ik hoorde pas My Friends op de radio, en die klonk erg lekker, dus mijn interesse was weer gewekt!
Ik vond hun enerlaatste album LSVO namelijk wel stukken minder. Teveel testosteron. Zoveel goede kritieken kreeg dit album ook niet.
Ik heb 't idee dat Pull the Pin wat gebalanceerder is. Het neigt weer wat meer naar hun originele sound. Performance & Cocktails is namelijk toch wel nog steeds mijn favoriete album. En ik heb 't idee dat Pull the Pin, afgezien van 't lelijke artwork (ja sorry, maar 't doet me ook denken aan Geen Stijl), toch wel richting de ouwe sound aan het gaan is, en dat bevalt me wel.
Ik moet toch nog wel wat meer en aandachtiger luisteren om te kunnen stemmen. Wellicht kan ik dan elk nummer een mini-review geven

Okay...Uitspringers:
-Crush
-Stone
-Lady Luck
-Pass the Buck

Hele fijne liedjes:
-My Friends
-Bank Holiday Monday
-It Means Nothing
-Soldiers make good targets

Nummers die wel okay zijn maar die nog beter beluisterd dienen te worden door mij voordat ik er echt iets van kan vinden:
-Drowning
-Daisy Lane

En waar ik nu niet veel mee kan:
-If I Could Lose Ya
-Bright Red Star

Vooral de up-tempo nummers die lekker in het gehoor liggen spreken me wel aan. Ik moet eigenlijk nog meer luisteren om er een cijfer aan te kunnen geven, maar ik moet zeggen dat dit album me zeker niet teleurstelt.

Okay, laatste berichtje...Ik ga 'm toch een 3,5 geven. Naar Daisy Lane en Drowning ben ik nog wat beter gaan luisteren en beiden spreken me aan, waarvan Daisy Lane het meeste. Soldiers Make Good Targets mag bovendien verplaatst worden naar de Uitspringers. If I Could Lose Ya is wat simpel opgezet, maar ik vind het toch wel een leuk nummer. Alleen Bright Red Star weet ik telkens te skippen, maar ik vind 't wel genoeg zo met die berichtjes. Niet zo'n geweldige plaat als P&C en ook weer niet zo rauw als WGA, en ook weer niet zo meeslepend al JEEP. Maar toch, beter in elkaar gezet dan LSVO, prima verbetering dan op zichte van het vorige album dus.

yaaaaaahhhh, concert hmh!!!!!!
één van de beste concerten die ik heb meegemaakt.
Het album is geniaal (op if I could lose ya en drowning na, die echter ook gewoon goed in elkaar steken), en het kwam op het podium erg goed tot zijn recht. Uiteraard naast klassiekers als devil e.d., en niet te vergeten het (mooi uitgevoerde) maybe tomorrow.
dit is gewoon een topplaat. klaar. stone, daisy lane, pass the buck en niet te vergeten soldiers make good targets zijn favoriet.

en ze staan op pinkpop!! En ik ben erbij!!!! (sorry, moet er even uit)

Argh! Ik kan niet met Pinkpop, ik ga dan al naar Keltfest in Dordrecht (met ook hele goede live muziek, maar wel totaal wat anders), en ik moet daar ook werken, dus ik kan ook niet een dagje gaan. En ik zou best wel weer eens graag naar PP gaan. Het programma ziet er best wel goed uit, zie er veel goede en bekende bands bij staan.
Nou ja, veel plezier aan iedereen die wel gaat!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de cd pas een keer geluiterd heb,
maar dat een en ander gelijk blijf hangen (what's new?)
Tot dusver 3**, maar het kan alleen maar meer worden..

Na een paar keer de cd geluisterd te hebben vind ik dit toch wel een hele fijne cd.

Veel afwisseling, sterke teksten, mooie gitaarsolo's en de stem van de zanger geeft het een lekker rauw randje.

Al met al: Topcd!

Een verademing na het vorige album. Stereophonics laten zien dat ze wel wat anders kunnen dan rocken en keren met Daisy Lane bijzonder sterk terug naar de periode 1999-2003. De hardere nummers klinken op dit album veel rauwer en lijken meer ziel te hebben dan de nummers op LSVO?, maar ze lijken toch wel erg veel op elkaar. Pass The Buck, Crush, My Friends en I Could Lose Ya zouden een vierling kunnen zijn. Nog niet terug op het oude niveau!

Ik vind deze cd beter dan LSVO. Ken verder geen materiaal van ze, maar ga ik na deze plaat zeker checken!


Ik vind dit de mooiste artwork die ik in jaren heb gezien, jammer alleen van het 'gladde papier' waarop het is gedrukt. Hierdoor zie je snel vingers enzo op het papier.

Hoe vaker ik hem hoor, hoe beter ik hem vind, terwijl ik in het begin dacht van niet slecht draai ik hem grijs onderweg naar het werk.

Gewoon het boekje in de hoes laten zitten of beter je handen wassen!

Mooiste artwork? Pure kitsch! Walgelijk.

Ik moest echt even diep nadenken of ik deze cd nu wel of niet in de collectie heb. Toen ik de hoes zag op MM herinnerde ik me dat ik de cd inderdaad toenertijd beluisterd heb, maar dat-ie niet lang in de muziek-roulatie is blijven zitten. Sterker nog, ik zie mijn eigen reviews ook nog eens staan hier.
Ik heb besloten om dit album dus weer eens op te gaan zetten. Ik kan me er alleen zo weinig van herinneren op dit moment...

We zullen het op een kwestie van smaak houden

Luistert heerlijk weg. Ik ben elke keer weer verwonderd dat Stereophonics zo matig gewaardeerd wordt. Live is het ook een feest om erbij te zijn.

Voor mij het minst beluisterde album van Stereophonics. Is destijds een beetje aan me voorbijgegaan. Kan me herinneren dat het me destijds niet pakte. Kan te maken hebben gehad met hun voorgaande album 'Language. Sex. Violence. Other?'. Dat vind ik - in tegenstelling tot anderen - een zeer puik album. Die harde, rauwe en wat meer donkere sound op LSVO beviel me wel. En dat drammende geluid is hier grotendeels verdwenen.

Het meer rustige 'It Means Nothing' is in Nederland uitgekomen als single. Heeft amper of niet gescoord. Merkwaardig ook, het zijn nagenoeg altijd de rustige nummers van Stereophonics die het tot single maken in Nederland. Met Dakota van LSVO als enige uitzondering. Al is die nou ook weer niet zó hard. Melancholisch rocknummer..

Bovenstaande klinkt misschien erg negatief, maar zo erg is het niet. Ik probeer het te plaatsen binnen het werk van de band. Nog gewoon bovengemiddeld goed maar zeker niet hun beste.