Vein.fm - This World Is Going to Ruin You (2022)

Errorzone is een van mijn meest beluisterde albums van de laatste tien jaar. Een debuutalbum dat me echt volledig wegblies met zijn messcherpe retrofuturistische combinatie van mathcore, nu-metal en metalcore. Het album is nog steeds een behoorlijk vaste waarde in mijn muziekrotatie en ik was dan ook razend benieuwd naar de opvolger.

This World Is Going to Ruin You is een plaat die aanzienlijk smeriger en duisterder is dan zijn voorganger, maar tegelijkertijd ook meer ruimte heeft voor dromerige altmetalpassages à la Deftones. Het probleem is dat ik allebei de aspecten veel dynamischer vond op Errorzone. Ik heb soms het gevoel naar een meer ''artistieke'' versie van de industriële metalcore van Harm's Way's Posthuman te luisteren, die trouwens ook door Will Putney werd geproduceerd. Posthuman is daarentegen een plaat die volstaat met dodelijk efficiënte songwriting met interessante texturen, en dat mist hier.

Het verbaast me eigenlijk behoorlijk. Errorzone stond namelijk vol met tracks vol met pakkende riffs, hooks en zanglijnen, hoe kort ze ook waren, een achtbaanrit. Ze beuken er op los met lompere riffs dan op Errorzone, op zich best vermakelijk, maar het maakt geen indruk. De gastbijdrage van Geoff Rickly (Thursday) vind ik zelfs ronduit afgrijselijk en staat ook veel te hoog in de mix. De band laat op Inside Design even wat gescratch van de DJ horen. Ik had graag meer van dat soort kleurrijke aspecten gehoord. Vein liet op Errorzone al horen dat ze ''gedateerde'' aspecten van nu-metal in een heel verfrissend jasje kunnen stoppen.

Na een behoorlijk beukfestijn met wat melodieuze elementen eindigt Vein.FM met de twee langste tracks die ook het meeste de altrock/metalrichting ingaan. Wavery is een modderige doorploegende track die ronduit lamlendig is. Ik lees veel luisteraars die de overgang van Errorzone naar This World Is Going to Ruin You vergelijken met de overgang van Slipknot naar Iowa. Qua sound snap ik dat wel, maar qua songwriting compleet niet. Slipknot ging op Iowa snoeihard, maar scherpte ook zijn songwriting stevig aan en het is ''fijn'' om naar te luisteren, ondanks de grimmigheid en opgefoktheid. Ik mis hier de persoonlijkheid die Vein had op tracks als Doomtech en Errorzone. Het is allemaal zo enorm log en grijs. Funeral Sound is nog een pak trager en ronduit langdradig. Het intro gaat nergens heen met zijn minimalistische piano, de voice sample in het midden is zo onduidelijk dat je er niks uit kunt halen, en de uitbarsting daarna lijkt helemaal geen functie te hebben. Echt een track waarvan ik niet snap dat er zeven minuten voor nodig is.

Als ik de laatste 1/3 ronduit saai vind en de rest redelijk met maar één track die ik goed vond (The Killing Womb, dat het dichtste bij Errorzone ligt, maar dan wat bruter), kan ik er geen voldoende uitslepen. Dit is absoluut een kanshebber voor de grootste teleurstelling van het jaar. Terug naar Errorzone.