Opnieuw een serie mooie composities met heerlijk gitaarspel van Rick aangevuld met smaakvolle toetsen, strijkers en fluit in de stijl van Steve Hackett (bij elk nieuw album van Rick Miller valt me de treffende gelijkenis, zelfs in stem, weer opnieuw op).
Puntje van kritiek in vergelijking met beide voorgaande albums vind ik dit keer wel dat het allemaal een beetje in hetzelfde tempo en stramien "voortkabbelt" zonder dat het ergens echt tot een geleidelijke opbouw en / of uitbarsting komt en daardoor wat eentonig wordt; er moet daarom nu eerst weer wat ruigers, meer dynamisch in.
Ach, laat ik nu net
Wilderun - Epigone hier nog hebben liggen die dringend een (aantal) volgende luisterbeurt(en) verdient...
