Guided by Voices - Crystal Nuns Cathedral (2022)

Holy moly, hoe houden ze het vol op hun leeftijd!

Van Excited Oned ben ik weer excited!

Eindelijk een nieuwe plaat!

Het lange wachten wordt beloond.

Ik weet niet hoe ze het doen, maar dit is gewoon wéér een hele sterke plaat!

Ik kende deze band nog niet, klinkt prachtig met mooi pakkende riffjes.

Van hun pakweg 5 laatste albums vind ik deze hun beste…. Betere flow en de nummers blijven beetje beter hangen…. Ze blijven het toch maar doen een zekere kwaliteit bewaren met zo’n fenomenale output…. Respect!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral
Guided By Voices blijft aan de lopende band albums maken en ook het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is weer goed en klinkt bovendien weer net wat anders dan zijn voorgangers
De Amerikaanse band Guided By Voices bestaat inmiddels zo’n 37 jaar, maar uitgeblust is de band rond
Robert Pollard zeker niet. Integendeel zelfs, want met name de laatste jaren verkeert de band in topvorm.

Ook op het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is Guided By Voices weer uitstekend op dreef. De band kan in meerdere genres uit de voeten en bestrijkt deze allemaal. Omdat de huidige bezetting inmiddels een aantal jaren mee gaat, klinkt Guided By Voices inmiddels als een geoliede machine en het is er een die maar topalbums blijft afleveren. Op Crystal Nuns Cathedral zijn de songs weer wat complexer, maar het blijven songs met een kop en een staart, die geen seconde langer duren dan nodig. Geweldig album weer.

Deze week is weer een nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices verschenen, waardoor de grap dat het zo langzamerhand ook echt wel weer eens tijd werd voor een nieuw album van de band uit Dayton, Ohio, weer uit de la gehaald kan worden. Ik laat hem dit keer achterwege, want het is vooral indrukwekkend wat de Amerikaanse band de afgelopen jaren presteert.

Guided By Voices bestaat al sinds 1985, heeft geweldige en ook wel wat mindere tijden gekend, maar verkeert sinds het precies tien jaar geleden verschenen Let's Go Eat The Factory in een uitstekende vorm en sinds het uit 2017 stammende August By Cake zelfs in absolute topvorm. De afgelopen tien jaar bracht de band rond voorman Robert Pollard maar liefst negentien albums uit en de afgelopen drie jaar zelfs acht albums, waardoor twee albums per jaar zo langzamerhand het minimum is voor de band.

Het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is de opvolger van het eind oktober verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!, waarop Guided By Voices voor de zoveelste keer op rij zeer geïnspireerd klonk. Het is niet anders op Crystal Nuns Cathedral, dat, net als zoveel van de vorige albums, samenvat waartoe de band uit Dayton, Ohio, in staat is, zonder hierbij al teveel in herhalingen te treden.

Guided By Voices wisselde in het verleden vaker van samenstelling dan een gemiddeld mens van ondergoed, maar de huidige bezetting van de band gaat inmiddels al heel wat jaren mee. Ook op Crystal Nuns Cathedral laat voorman en zanger Robert Pollard zich weer begeleiden door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie en ook producer Travis Harrison nam weer plaats achter de knoppen. Guided By Voices klinkt hierdoor hechter dan ooit tevoren.

Met zoveel albums in slechts een paar jaar tijd, moet de kans op een misser zo langzamerhand wel wat groter worden, maar ook Crystal Nuns Cathedral is weer een geweldig album. Ook op het nieuwe album laat Guided By Voices weer horen dat het in meerdere genres uit de voeten kan en ook makkelijk kan schakelen tussen genres.

Robert Pollard en zijn band gaan ook dit keer aan de haal met invloeden uit de indierock, lo-fi, psychedelica, powerpop en folk en schuwen ook dit keer een randje wat rijker georkestreerde progrock niet. Dat randje progrock is weer wat nadrukkelijker aanwezig dan op de vorige albums van de band, maar wees niet bang voor holle bombast of muzikaal spierballenvertoon.

Mede dankzij het feit dat de stem van Robert Pollard lijkt op die van Peter Gabriel, heb ik af en toe associaties met Genesis ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway, maar de invloeden uit de progrock op Crystal Nuns Cathedral klinken vooral als Genesis dat niet door Phil Collins maar door Peter Gabriel door de hoogtijdagen van de Britse punk is geloodst.

Ondanks het vleugje progrock kiest Guided By Voices gelukkig nog altijd voor songs met een kop en een staart, waarvan er ook dit keer weer heel wat in de beschikbare tijd worden geperst. Zoals het de pioniers van de lo-fi betaamt heeft Guided By Voices totaal geen moeite met een dozijn songs in net iets minder dan 40 minuten, al is het jammer dat de fade out knop een paar maal is gebruikt. Het is echt het enige smetje op wederom een fantastisch Guided By Voices album. Erwin Zijleman

Een tweede jeugd? Jezelf opnieuw uitvinden? Wat is dat toch met dat Guided by Voices. Terwijl andere bands na een tiental jaren op elkaar uitgekeken raken, last de band in 2005 een pauze voor een aantal jaren in, om vervolgens keihard en zeer productief in herziende samenstelling terug te slaan. En de kwaliteit? Ja, die is gewoon nog steeds top. Vorig jaar leverde de band onder andere het meesterlijke Earth Man Blues af. Bijna niet te overtreffen, maar ze flikken het wel om met It’s Not Them. It Couldn’t Be Them. It Is Them! daar bangelijk aardig bij in de buurt te komen, Toe maar! En voor de afwisseling werken ze onder het Cub Scout Bowling Pins zusterschip aan Clang Clang Ho, en dat is dus alleen maar 2021, laten we het maar niet hebben over de meer dan vijftig albums die Robert Pollard heeft uitgebracht, onder het Guided by Voices vlaggenschip, solo of andere aliassen. Ach, wat zit ik toch te zeuren, de wereld verandert op dit moment zo snel dat ze bij elke fase een nieuwe soundtrack opvraagt, en welke band dan Guided by Voices kan beter aan deze vraag voldoen, denk daar maar eens over na.

Maar goed, we zitten ondertussen alweer in maart, en het wordt ondertussen wel weer eens tijd voor een nieuwe plaat. Crystal Nuns Cathedral is de eerste van 2022, en het zou onderhand vreemd zijn als het dit jaar daarbij zou blijven. De eeuwige zoektocht naar verfijning van hun rocksound heeft weer een klassieker afgeleverd, zonder het vertrouwde rockgeluid uit het oog te verliezen. De typische Guided By Voices ironie heeft grotendeels plaats gemaakt voor punkrock ideologie, politiek bewustzijn en maatschappelijke diepgang. De historische bestorming van het Capitool als katalyserend triggerpoint in het afsluitende Crystal Nuns Cathedral titelstuk .

Eye City is een duidelijk slepend punkrock statement, een aanklacht tegen het presidentiële hanengevecht en het opkomende geaardheidsdifferentiatie. Accepteer de mens nou eens gewoon als unieke persoonlijkheid en laat die seksuele voorkeuren en kleur (hoe dan ook in dit opzicht een rotwoord) buiten beschouwing. De verkiezingsstrijd als real life soap, waarbij de winnaar de rotzooi van de voorganger mag opruimen, om vervolgens de boel zelf opnieuw te vervuilen. Muzikaal weer heerlijk vermorzelend met dreigende grunge riffs en een ingehouden Robert Pollard die wijs beleerd de woorden tot de luisteraar richt. Tekstueel zou het prima op de laatste van Bob Mould plaat Blue Hearts passen, maar het blijft Guided by Voices. Het onbegrip en verschil zit hem in de verwarring zaaiende aanvallende strijkers en de breed uithuilende gitaarlijnen. Een voortreffelijke geniale eigenzinnige keuze.

Nou, ga daar dan nog maar eens overheen! Zekers, dat flikken ze gewoon! Het heldentocht verhalende akoestisch aangezette slagschip Re-Develop bevaart de woeste golven van de rockmuziek en trotseert de valkuilen uit het verleden, afwachtend als toeslaande mijnenvelden. Sociale disconnectie hergroeperen tot universele betrokkenheid, de begeleidende muzikanten als kwetsbaar koeienoogschietschijf bovenop de barricades. Een hoog progrock gehalte, maar bij Robert Pollard en zijn vriendengroep kun je van alles verwachten. Uiteindelijk raken de kronkelingen weer uit de knoop en levert hij weer een juweeltje af.

In het seventies theatrale Climbing a Ramp zijn daar die strijkers weer. Het blijft verbazend hoe deze band zichzelf blijft vernieuwen, zelfs de hier doorheen solerende new wave of British heavy metal hardrockgitaren klinken als vanouds. De fade out is vrijwel het enige smetvlekje, dit hadden ze beter onderhoudend uit kunnen werken. Schijnbaar zat Robert Pollard met zijn hoofd alweer halverwege de toegankelijke vintage Guided by Voices Never Mind the List powerpop. Dat ze veelal onder de drie minuten kant en klaar songs afleveren is tevens een klein mespuntje van kritiek, soms krijg je de indruk dat de ideeën net niet voldoende uitgebalanceerd op plaat verschijnen.

Wat doet ook een song als Birds in the Pipe mij verlangen naar dat typerende jaren negentig indierock geluid, waarbij prompt op de voorgrond de luid afgestemde gitaar zijn aandacht opeist. Een track om thuis uit te nodigen om er verliefd op te worden. Wankelende do it yourself lyrics onderschept door productioneel strak gecoördineerd gitaarwerk. Ook het stevige Come North Together en het heerlijk wegstuiterende Excited Ones ademen dat oldschool gevoel uit, en stiekem is dit toch stukken leuker dan die mijmerende uitgerekte hippe Americana moeilijkdoenerij van tegenwoordig. Het klein maar fijn krachtpatserige rockopera tweeluik miniatuurtje Forced to Sea en Huddled heeft een soortgelijke opbouw, tegen de stroming inzwemmende psychedelische Paisley Underground slow movers met een door dwars gitaargeweld overschreeuwende emotioneel klinkende Robert Pollard.

De wapperende gitaarnoise van het stevig aangezette Eyes of Your Doctor wordt door lichte tintelende windbriesjes onderbroken. De storm is op komst, afwachtend in de luwte. Het donkere Mad River Man is een kop en staart nummer zoals ik ze het liefste hoor. Dreigende opbouw, vernietigende na-echoënde gitaarexplosies en een in balans zijnde met een donderslag eindigende afbouw. Een sombere Robert Pollard blikt terug op zijn primaire jeugdjaren, een vredige periode, zonder de onbegrijpelijke destructieve vernietigingsdrang van de mensheid. Crystal Nuns Cathedral is veel meer dan de zoveelste Guided by Voices plaat. Het is een verruimende kritische blik op een stuurloos 2022.

Guided by Voices - Crystal Nuns Cathedral | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Guided By Voices, neem het maar zo aan, dat zijn nog van die zeldzame, echte indierockvirtuozen, die je al jaren met de regelmaat van een klok, soms zelfs met meerdere nieuwe albums in hetzelfde jaar, bewijzen hoe kwaliteit op kwaliteit te herhalen. Intussen bleven die mannen van Robert Pollard ook nooit ter plaatse trappelen of waren ze ergens formulematig bezig, net zo min op dit vijfendertigste (jawel!) album vol ijzersterke songs. Parafraseren we even Pollard zelf vanuit de lyrics van zijn epische 'Climbing a Ramp'?

We moeten vooruit gaan
Omdat we niet terug kunnen
Onze ziel wil dwalen
Maar we blijven op koers
We nemen niet de weg naar de uitgang
Omdat we altijd de helling opgaan.

Deze keer loopt de weg langs twaalf korte, melodieuze drieminutensongs, die eventueel daarom eens in fade-out uitdoven, maar opgekleed zijn ze in consistent grootschalige rockbenadering en voorzien zijn ze van alle nodige energieke anthems. Ze luisteren als het perfecte live-optreden en dit met een productie die echt volledig af is. Dit Guided By Voices van de lo-fi, hier dus in actie in onverbeterbaar hi-fi.

Guided By Voices levert ook geen niemendalletjes, ook hier dus weer uitstekend doorwrochte composities, als die heerlijk riffende opener 'Eye City' met tussen de gitaren plots een even hemels cello-intermezzo. Of dat sublieme uptempo 'Come North Together'. Ook The Who telt zeker nog prominent mee, zoals in 'Forced to Sea' of het weids opstartend 'Huddled' met brede Pete Townsend-aanslagen en droge, hoge Roger Daltrey-vocaliteit. Soms gaan verrassende, fraaie strijkerspartijen onvervaart in de wisselwerking met snijdende gitaren, zo in 'Climbing a Ramp', ze maken het geheel o zo mooi filmisch.

Gebruiken we dus nóg eens Pollard's eigen woorden over deze zeer opwindende plaat vol fantastische hooks en memorabele melodieën om alles te resumeren : 'Crystal Nuns Cathedral' is een statement, een uitdaging, een monument! Onbescheiden dat? Ok. Maar wie gaat erover? Onze conclusie intussen: dit is hun zoveelste klassieker.

Aangenaam verrast door deze hele sterke plaat! Vooral 'Climbing a ramp' kan zich meten met hun beste werk.

Wauw!!! Al 10-tallen jaren ongelooflijk inspirerende kwalitatieve pop. Jammer dat ik ze nog nooit gezien heb hier. Volgens mij nog nooit geweest.

Laatste keer in NL was volgens mij in 2019, Best Kept Secret, Beekse Bergen.

En dat was voor mij het hoogtepunt van het hele festival, met een fantastische setlist.
Guided by Voices Concert Setlist at Best Kept Secret 2019 on June 1, 2019 | setlist.fm

Was genieten met de pootjes in het water! Erg gave show.

Moet zeggen dat ik buiten de klassiekers niet echt iets ken van deze band en de discografie is er nu ook niet eentje waar je makkelijk in duikt. Als de reacties hier zo lees, is het wel waard om deze plaat eens een kans te geven.