Jason Isbell - Sirens of the Ditch (2007)

Eerste cd van voormalige Drive By Truckers gitarist.
De sound van de DBT is wel degelijk aanwezig, hoewel het wel een stuk rustiger is.
Verder een bluesy sound en erg aangenaam om te luisteren.

Inderdaad lekker om naar te luisteren. Maar verwacht geen vuige rock ala DBT. Dan kom je echt bedrogen uit. Halverwege verlies ik een beetje de aandacht, maar op zijn tijd is dit goed te pruimen..

Heerlijke plaat, wat rustiger dan de DBT. Beste nummer is voor mij toch wel The devil is my running mate Net zoals de platen van de DBT extra lekker om 's nachts te luisteren.

Dit eerste soloalbum van voormalig Drive-By Trucker Jason Isbell ligt eigenlijk best dichtbij de eerder genoemde band. Het is allemaal net even wat rustiger. De blues, roots en america druipt van de meeste liedjes af. Binnen Drive-By Truckers vind ik de stem van Jason Isbell een waardevolle toevoeging en ook op ”Sirens of the Ditch” is zijn stem prachtig. Daarnaast speelt de beste man uitstekend gitaar, zowel akoestisch als elektrisch. Naast het mooie gitaarspel valt ook de mooie warme ronkende orgel op en de op country gestoelde lap-steel gitaar. Opener ”Brand New Kind of Actress” is een redelijk stevige opener, met een paar mooie solo’s. Ander persoonlijke hoogtepunten zijn het wat ingetogener ”Hurricanes and Hand Grenades” en het prachtige afsluitende ”The Devil is My Running Mate”. Binnen Drive-By Truckers heeft Isbell al bewezen dat hij naast een uitstekende zanger en muzikant ook een buitengewoon capabele liedjesschrijver is. Dat zet hij op ”Sirens of the Ditch” zonder twijfel voort. Heerlijke luisterplaat met af en toe een wat rauwer randje.

Fijn debuut van Jason Isbell,Sirens of the Ditch heeft misschien nog niet de impact van zijn later solo werk maar het talent van de zanger/gitarist uit Alabama (wat natuurlijk al eerder opgemerkt was bij de Drive-by truckers) is hier duidelijk hoorbaar.
Sterkste punten van het album zijn de mooie roots sound,inclusief heldere productie en het gitaargeluid en spel van Isbell.Dit resulteert in twee zeer sterke openingsnummers in de vorm van Brand New Kind of Actress en Down in a Hole die later op het album nog gezelschap krijgen van onder meer Grown,Shotgun Wedding en Hurricanes and Hand Grenades.Tegen het einde komt de country ook wat meer naar voren waarin Jason ook bewijst dat hij een prima zanger is.De kwaliteit gaat dan wel wat naar beneden maar blijft wel ruim voldoende.
Conclusie ; goed album en een opmaat naar nog veel moois van deze sterk aan de weg timmerende muzikant.

De eerste plaat van Jason Isbell heeft een stuk minder om het lijf dan de platen die hij hierna is gaan maken. Toch zijn de songwritingkwaliteiten al heel duidelijk aanwezig. Zo zijn Dress Blues, In a Razor Town en het swingende Shotgun Wedding schitterende nummers. Een prima debuut en een goede richting voor de rest van een ijzersterke solocarrière.

3,5*

Het valt me op dat de eerste 3 platen van Jason Isbell een stuk lager gewaardeerd worden dan zijn latere werk. Dat vind ik niet terecht. Zeker niet voor 'Here We Rest' (Wat mij betreft één van z'n beste albums), maar ook niet voor deze 'Sirens of the Ditch'.

Het klinkt allemaal een tikje simpeler en minder vol dan z'n latere albums. Voor velen is dat blijkbaar een nadeel, maar ik vind het eerder een voordeel. Het klinkt daardoor ook allemaal wat puurder. Vooral de rustigere nummers bevallen me erg goed.

Maar goed, smaken en kleuren...

Favorieten: In A Razor Town, The Magician, Hurricanes and Hand Grenades

4*

De plaat komt wat mij betreft een beetje traag op gang, maar als het éénmaal op gang is gekomen, dan krijgen we wel een lekkere pot southern rock. Minder rommelig dan Drive By-Truckers, doet het me zelfs een beetje denken aan Steepwater Band. Jason zingt hier ook wat rauwer en minder 'professioneel' als op zijn latere platen.

Ik denk dat deze plaat ook het meest richting southern rock aanhikt van zijn soloplaten. Ik schrik van de wat lage score hier op Musicmeter. Maar het is wat het is. Het is niet voor het eerst dat mijn smaak/interesse afwijkt van de rest. Deze is trouwens opgenomen in de beroemde FAME studios, met David Hood op basgitaar (vader van Patterson Hood en een legendarische sessie-bassist).

Uiteindelijk is dit een mooie country/southern rock crossoverplaat met wat fraai pedal steel gitaarspel. Een ondergewaardeerd instrument, als je het mij vraagt.

Mssr Renard, nog nooit van The Steepwater Band gehoord. Welke van hun albums zou je aanraden als beste kennismaking (of welke klinkt het meeste als dit album)?

Steepwater Band is wel wat rauwer, richting rock. Het klinkt dus niet hetzelfde als deze plaat. Maar het heeft wel dezelfde maniertjes (southern rock invloeden). Ik vind zelf The Steepwater Band - Shake Your Faith (2016) en The Steepwater Band - Grace and Melody (2008) (met Marc Ford) erg sterk. Maar de zanger/gitarist heeft ook een akoestische soloplaat gemaakt: Jeff Massey - From the Highway to the Show (2019)