Kae Tempest - The Line Is a Curve (2022)

En dan toch bekt Kae Tempest's naam nog helemaal precies als destijds, toen die T nog in de voornaam zat verstopt. Kae nu, zowel Oudengelse gaai, staat voor haar nieuwe identiteit, vogel met aanleg voor communicatie, nieuwsgierigheid, aanpassing en moed. Maar evengoed kae als kauw, symboolvogel voor dood en wedergeboorte.
Met de eerste plaat van deze Londense muzikant, dichter, toneel- en romanschrijver als non-binair persoon zijn de haarkrullen nu wel verdwenen, doch allerminst de sound van het voorheen onophoudelijk hiphopparlando vol wentelende woordenlijnen. Die blijven bovendien vertederen met verse, superieure verhalen van diep persoonlijke, dagdagelijkse en maatschappelijke besoignes. Schitterende woordenkunst over de warrigheid van het zijn, over voorbije schaamte, voorbije angsten en isolatie in de beleving van liefde. Het album gaat over loslaten van al dat, toleranter worden en het sluiten van vrede ook, vergroten van veerkracht. Hier zetten Kae in de kenmerkende schitterende poëzie het hart verder wijdopen. Wat je hoort is echtheid, mooie kwetsbaarheid die keer na keer, zonder voorbehoud, met ontroering binnenkomt. Kae wilden weer hun gezicht laten zien, nooit meer beschaamd maskeren. Vandaar, de Kae van nu, weer regelrecht die plaatcover op.

Muzikaal staken ze, op aangeven van Rick Rubin en producer Dan Carey, alles in een mooi, warm, modern jasje. Met een zeer belangrijke rol voor synths en beats. Al vanaf de daverende opener 'Priority Boredom', fel, krakend en gonzend. Of majestatisch pracht leverend in het profetische 'Salt Coast'. Of in 'Nothing to Prove', een onverbeterbare, pulserende rapsong. Geen depri-plaat, neen, bij wijlen is ze zelfs behoorlijk vrolijk klinkend, fris en oorstrelend. Want hoe verblindend ook de grandeur van Kae's songs in een solo-performance, net zo blits en onwaarschijnlijk goed worden ze nu voor het eerst in een resem samenwerkingen met Kae's geliefde vrienden. En of die bijdragen meevallen, ze bepalen zelfs de meerwaarde, stuk voor stuk. Met dit collectief werd het hele consolideren in een album een verhaal van samenhorigheid, niet meer de loutere writing-down in eenzame isolatie van voorheen.

Daar is het elektronisch zacht sudderende 'I Saw Light', op- en aanrollend, waar zelfs een postpunker als Grian Chatten van Fontaines D.C. zich gepast ingetogen tegen Kae weet aan te schurken. 'No Prizes' is Kae rustig rappend op vriendelijke piano, samen met souldiva Lianne La Havas, die met zachte deining zorgt voor die extra melodieuze twist. Het intieme 'Smoking', zweeft, samen met vriendje Confucius MC, op een vervormd elektronisch klanktapijtje à la Kraftwerk.
Wat een goeie vibes in het uptempo hoogtepunt 'More Pressure', terugkeernummer van Kae waarnaar het hele album is toegebouwd. Dansend op een doorlopend elektronische groove, echt een verheffend lied, waarin stress wordt herkaderd in nieuwe groei, verse energie. Met die mooie, pittige support van rapper Kevin Abstract van Brockhampton.

Kae Tempest's nieuwe is een stijlvolle bevestiging van hun klasse. Zoals ze het tijdens de opnames ook aangaven, hun plaat is gemaakt om drie generaties aan te spreken, die van Kae zelf, maar ook de generaties van ervoor én erna. Mooie ambitie die zich tenvolle is aan 't realiseren. Met behulp van alter ego 'Tempest'. Hun superkracht op de curve.

Hiphop leent zich perfect om opgekropte frustraties te uiten. Kae Tempest beheerst die straatflow opperbest en beent deze tot aan het bot uit om zich op het zeer expressieve Everybody Down uit te drukken. De niet te stoppen verbale woordenschat bereikt een steeds groter publiek en Kae investeert in de juiste mensen om haar heen zodat ze ook met een liveband een spetterende performance kan geven. Daarna gaat het snel, heel snel zelfs. Let Them Eat Chaos overtreft de ladderhoge verwachtingen, waarmee Kae moeiteloos een aantal stijgende treden in het waarderingsproces opschuift.

Met gesproken puurheid in de Charlie Rose talkshow ontroert ze meesterproducer Rick Rubin. Zijn muzikale kennis en samenwerkingsverbanden met hiphop, metal en gevestigde singer-songwriter grootheden drukken een grote stempel op The Book of Traps and Lessons. Soberder, sprookjesachtig, maar nog steeds met die deprimerende persoonlijke hardheidsgevechten. Kae confronteert innerlijke kwelgeesten met haar veranderingsdrang. Twijfel domineert, abstracte maatslagen zoeken steeds meer die confronterende poëtische overgangsfase op. De vergelijking met popdichter Anne Clark dient zich aan, en ook bij de eerste new wave tonen van Priority Boredom blijft die naam maar ronddolen.

Het krachtige Priority Boredom, de openingstrack van het meer extroverte The Line Is a Curve. Filmisch, met Jan Hammer geleende synthpop lijnen. Gedateerd jaren tachtig, maar wel die uitzichtloze weergevende weemoedigheid. Het speelse kinderlijke in de stem is definitief op een zijspoor gezet, krachtinspanningen uit het verleden creëren een hees kapot gezongen randje. Controlerende gearticuleerde zinnen, de nadruk verleggend op de diepere voordracht. Het dealen met ondeelbare geheimen wordt juist nu wel publiekelijk gedeeld, de zwaarte van het hiphop verleden in de grimmige tweede stem geketend. Duistere tripgoth elementen, ritmisch ondersteund door drukkende beats.

Postpunk volksheld Grian Chatten remt de voort ratelende Kae Tempest in I Saw Light af. Zijn Ierse vechtersmentaliteit heeft hier amicale familiare karaktertrekken en verschilt mijlenver van zijn opruiende Fontaines D.C. voortrekkersrol. Een neerslachtige dromerige spoken word voordracht, sterk tegen de minimalistische spookelektronica van The XX leunende. I Saw Light is bijna suïcidaal, Kae Tempest vermoord de oude persoonlijkheid, asresten als bouwstenen voor de wedergeboorte, bevrijdende treurnis tot iets moois leidend.

Hoe stop je afremmend verdriet in versnelde aaneengeschakelde lyrics? Op Nothing to Prove zijn die ondersteunende schaduwkant vocalen van Priority Boredom weer aanwezig. Een geniale participerende vondst die evenwichtigheid aan provocatie toevoegt, en de heroïsche overwinnaarsmentaliteit menselijke trekjes meegeeft. Lianne La Havas is nog aardser, de soultouch tussen de pianosamplers maakt No Prizes levendiger. De prachtige mystieke nevelvlagen hechten zich in volle overgave aan de hopeloos doodlopende Kae Tempest zelfverzekerdheid. Een genadeloze schop richting het materialisme, kapitalisme en de allesbepalende platenbazen.

I start my own company, run my own business
Print my own money, I serve my own interests
I’m telling you, knowledge is key
All my life, people took my ideas, made their names off of me
But trust this, the more I look, the more I see
There’s so much more I’m going to be

Fastlife, Fastfood stad blues. Salt Coast zelfkant mentaliteit. Jammerende klaagfado aan de achterzijde van de song. Uitzichtloze begeerte, hunkering naar een leven zonder vrijheid beperkende regels. Het ingekapselde Britse waanbeeld, Brexit, pandemieminachtende overheidsfeestjes in de achtertuin van het Conservatisme versus gemeenschappelijke publieke isolatie. Techno schetsen mengen zich al ravend in Move en memoreren aan de illegale drugsrijke zero tolerantie jaren negentig dancefestijnen.

Met rijk vloeiende gitaarklanken en fragmentarische sixties samplers voegt ook Don’t You Ever een stuk verfijning toe. De melancholische seventies triphop song These Are the Days rockt zelfs nog meer, het funkjazz begin introduceert vervolgens de bigband nachtclub blazers, rokerig en de track lui breed opentrekkend. Een ware krachtexplosie met een zeer behaaglijke in overtuigend overwicht verkerende Kae Tempest. Hoe nail je een song, nou zo nail je dus een song.

De Zuid Londense straatrapper Confucius MC vult het gastenlijstje aan. Ambient folk gekoppeld aan nicotine verslavingsdrang. De slopende teerdonkere stroperigheid van Confucius MC geeft Smoking nog meer zeggingskracht. De zeer expressief ingestelde Assia Ghendir levert een emotionele, bijna opera getinte voordracht in het met licht pure harpklanken ontglippende Water in the Rain aan. Disco escapisme vloert de dansvloer More Pressure knaller. Texaanse BROCKHAMPTON grootheid Kevin Abstract koppelt eventjes imposant doelgericht scorend zijn naam aan The Line Is a Curve. Het is bijzonder hoe een luidsprekende typemachine lawine als Kae Tempest zich zo onderschikkend opstelt, en zoveel ruimte aan andere artiesten vrijgeeft.

Uiteindelijk is het de liefde die in Grace de doodsangst overwint. Hoe triest is het dat er dagelijks tegen de verharde conservatieve wereld gestreden dient te worden. Hoe triest is het dat zelfs een krachtige temperamentvolle persoonlijkheid als Kae Tempest jarenlang uitputtend stukje voor stukje haar eigen identiteit van de maatschappij terugpakt. Hoe mooi is het dat The Line Is a Curve een indrukwekkende overgangsplaat oplevert. Niet zozeer vernieuwend muzikaal, maar vooral als boegbeeld voor een breeddenkende geaardheidsacceptatie. Hulde!

Kae Tempest - The Line Is a Curve | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com