Aldous Harding - Warm Chris (2022)

Ik vind Aldous Harding een fascinerende artiest. Er zit een intrinsieke subtiele gekte in alles wat ze doet, maar tegelijk ligt haar muziek uiterst warm in het gehoor en in dat contrast tussen subtiele gekte en muzikale warmte gebeurt iets heel erg onderscheidends en prikkelends. Het is ook heel duidelijk dat ze op deze plaat verschillende karakters speelt. Misschien was dat altijd al zo, maar hier komt het explicieter naar voren. Soms channelt haar stem voor mij één-op-één andere zangeressen - soms slechts voor de duur van enkele frasen, maar toch - zo hoor ik onder meer Vashti Bunyan, Joanna Newsom, Marianne Faithfull, Patti Smith en PJ Harvey voorbijkomen. Ik bedoel niet zozeer dat ze deze uiteenlopende stemmen imiteert - en het zal vast ook niet zo letterlijk bedoeld zijn als hoe ik het nu stel - maar het is voor mij echt alsof ik bij bijna elk nummer naar iemand anders luister en dat heeft wel iets betoverends. Omdat de muziek daarentegen juist wel behoorlijk consistent is, vormt dat tezamen een kaleidoscopische eenheid. Na enkele luisterbeurten - dus uiteraard kan dat nog veranderen - denk ik dat Warm Chris voor mij minder duidelijke uitschieters heeft dan haar vorige werken, maar als geheel Aldous' meest onderscheidende en krachtigste werk tot dusverre is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aldous Harding - Warm Chris - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aldous Harding - Warm Chris
Ook op haar vierde album doet de Nieuw-Zeelandse muzikante Aldous Harding continu dingen die je niet verwacht, maar betovert ze ook tien tracks lang met songs die de fantasie genadeloos prikkelen

Aldous Harding brak aan het eind van 2014 door met een sensationeel goed debuutalbum, waarop ze vooral aansloot bij de Amerikaanse psychedelische folk uit de jaren 60 en 70. Op de twee albums die volgden verlegde ze haar muzikale koers en koos ze voor een wat voller en veelzijdiger geluid. Ook voor het deze week verschenen Warm Chris heeft Aldous Harding weer een beroep gedaan op de Britse producer John Parish, die het album heeft voorzien van een mooi en gevarieerd geluid. Aldous Harding voegt minstens even gevarieerde vocalen toe. Niet iedereen is gecharmeerd van haar stem, maar ik vind het ook dit keer indrukwekkend hoe ze er in slaagt om steeds weer totaal anders maar altijd interessant te klinken.

Aan het eind van 2014 kwam ik bij toeval in aanraking met het eerder dat jaar verschenen titelloze debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante Aldous Harding. Het album was op dat moment nog niet te vinden op de streaming media diensten, maar na de aanschaf van een digitale versie van het album bleek het liefde op het eerste gezicht.

Op haar debuutalbum klonk de muzikante uit Lyttleton als de boegbeelden van de Amerikaanse psychedelische folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar ze voorzag haar muziek ook van een eigentijds tintje door onder andere de inzet van elektronica. Het debuut van Aldous Harding dook twee weken na mijn ontdekking van het album hoog op in mijn jaarlijstje en daarin kwamen ook de twee volgende albums van de Nieuw-Zeelandse muzikante terecht.

Op Party uit 2017 en Designer uit 2019 koos Aldous Harding, samen met producer John Parish, voor een wat voller geluid en verkende ze bovendien invloeden buiten de Amerikaanse psychedelische folk uit het verleden. Deze week duikt Aldous Harding op met haar vierde album en ook Warm Chris is weer geproduceerd door John Parish, die vooral bekend is van zijn werk met PJ Harvey.

Warm Chris is, net als zijn twee voorgangers, fraai ingekleurd en knap geproduceerd, wat we John Parish inmiddels wel toe kunnen vertrouwen. In de meeste songs op Warm Chris staat de piano centraal, maar dat betekent niet dat het album eenvormig klinkt. Integendeel zelfs, want de muziek van Aldous Harding klonk nog niet eerder zo veelzijdig.

Invloeden uit de psychedelische folk van illustere voorgangers als Linda Perhacs, Karen Dalton, Vashti Bunyan en Judee Sill klinkt nog altijd door in de muziek van Aldous Harding, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante is zeker geen doorsnee folkie meer. In een aantal songs op Warm Chris zijn jazzy invloeden te horen, zeker wanneer blazers worden ingezet, maar Aldous Harding kan ook uit de voeten met tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70, met verrassend zonnige popmuziek, maar ook met wat stekeligere songs. Die laatste songs doen af en toe wel wat denken aan de muziek van PJ Harvey, maar voor de meeste songs op Warm Chris gaat deze vergelijking totaal niet op.

Na mijn eerste jubelrecensie van het debuut van Aldous Harding kreeg ik vaak terug dat het lastig wennen was aan de bijzondere stem van Aldous Harding en dat is niet veranderd denk ik. Ook op Warm Chris laat de Nieuw-Zeelandse muzikante weer horen dat ze haar stem op meerdere manieren kan gebruiken en alledaags klinkt het maar zelden. Ik kan me eerlijk gezegd wel voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van de stem van Aldous Harding, maar voor mij persoonlijk zijn het juist de bijzondere stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante en haar bijzondere stemgebruik die haar muziek zo bijzonder maken.

Ook op Warm Chris kan het weer alle kanten op. De instrumentatie klinkt in iedere track weer net wat anders en Aldous Harding zoekt er in iedere track de best passende vocalen bij. Ik zeg het vaak, maar ook dit is een album dat het best tot zijn recht komt bij beluistering met een goede koptelefoon. Ik begin inmiddels voor de zoveelste keer aan Warm Chris en vind het weer prachtig. Natuurlijk ontbreekt de sensatie van het onverwachte debuut, maar ook album nummer vier is er een vol verrassing. Erwin Zijleman

Eigenlijk iedere dag gedraaid vanaf de release. De waardering is gegroeid, maar ik blijf met hetzelfde gevoel zitten; prachtige productie en goed uitgewerkte nummers, maar ik ben ‘het gevoel’ kwijt. Ze kan betoveren en bezweren, maar dat gebeurt nu niet. Mijn eerste aankoop was Party, en daar kon ik ademloos naar luisteren en kon ook niet wachten om live ook betoverd te worden. Warm Chris is fijn en mooi voor thuis, maar nodigt niet uit tot een concertbezoek.
Als Warm Chris mijn eerste kennismaking zou zijn geweest was de waardering wellicht hoger uitgevallen, maar je gaat altijd vergelijken. En dan, ik kan het echt niet helpen, zit je steeds te wachten op magische momenten die niet komen. Desondanks is en blijft het een dame van de muzikale upperclass. Eentje om te blijven koesteren.