Eric Vloeimans - Gatecrashin' (2007)

Ik vind het een goede plaat. Als in het jazzalbum topic gemeld ligt dit dichtbij de soort van jazz waarmee ik als eerste ooit in aanraking kwam, doordat je van de soul/pop, kijkend naar sessiemuzikanten gastmusici, producers e.d. er vanzelf terecht komt. Ik denk dan aan de in die tijd (rond 1980) populaire platen van artiesten als Deodato, David Sanborn of George Benson. De keyboards, die inderdaad de hoofdrol nogal eens overnemen, versterken dit gevoel. Ik vind dat, anders dan blabla, juist positief. Solo´s van Vloeimans zelf blijven wel hoogtepuntjes, maar vallen zo ook meer op. Ik vind dat hij mooi speelt; vooral door het spelen met ´hard en zacht´ komt er enorm veel subtiliteit mee. Bij een trompet vind ik dat vaak net iets mooier dan bij een saxofoon.

Mooie afwisseling is er verder in de nummers, die soms - het is al gezegd - helemaal niet jazzy aandoen op het eerste gehoor. Dat geldt met name voor ´To Jon´ (kan zo op een postrock of electronic CD) en het vocale nummer ( heerlijk om Fay Lovski weer eens te horen ).

Als ´To Jon´ verwijst naar Jon Hassel, moet ik dat ook zeker eens gaan horen. Tis verdorie voor de tweede keer in zeer korte tijd dat ik op die naam gewezen word (rotatielijst van Jeremie).

Al met al een puike keuze als jazzalbum van de week.