menu

Meshuggah - Immutable (2022)

mijn stem
3,94 (27)
27 stemmen

Zweden
Metal
Label: Atomic Fire

  1. Broken Cog (5:35)
  2. The Abysmal Eye (4:55)
  3. Light the Shortening Fuse (4:28)
  4. Phantoms (4:53)
  5. Ligature Marks (5:13)
  6. God He Sees in Mirrors (5:28)
  7. They Move Below (9:35)
  8. Kaleidoscope (4:07)
  9. Black Cathedral (2:00)
  10. I Am That Thirst (4:40)
  11. The Faultless (4:48)
  12. Armies of the Preposterous (5:15)
  13. Past Tense (5:46)
totale tijdsduur: 1:06:43
zoeken in:
avatar van Kondoro0614
Eerste single gedropt. Klinkt veelal hetzelfde, nog niks bijzonders..

avatar van legian
4,5
The Abysmal Eye - YouTube hier de single. Klinkt wel lekker, inderdaad niet heel bijzonder zo op het eerste gehoor.

4,5
Ddk
Ik ben al lang Meshuggah fan, het is mijn favoriete metalband by far, maar eerlijkheidshalve heb ik het gevoel dat al bij obZen het echte experimenteren en vernieuwen voorbij was. Ik kijk nog steeds erg uit naar een release van deze heren, maar het is in feite (weliswaar van zeer hoge kwaliteit) meer van hetzelfde. Dat is niet per definitie erg, maar ik zou wat experimentelers (zoals Catch 33) veel interessanter vinden. Aan de nieuwe single te horen hoeven we daar echter niet op te hopen.

avatar van legian
4,5
En de volgende single is uit. Light The Shortening Fuse. Deze klinkt ook wel lekker moet ik zeggen. Net zoals bij de voorganger zit hier ook wel een lekkere groove in.

avatar van venderkets
geplaatst:
Ddk schreef:
Ik ben al lang Meshuggah fan, het is mijn favoriete metalband by far, maar eerlijkheidshalve heb ik het gevoel dat al bij obZen het echte experimenteren en vernieuwen voorbij was. Ik kijk nog steeds erg uit naar een release van deze heren, maar het is in feite (weliswaar van zeer hoge kwaliteit) meer van hetzelfde. Dat is niet per definitie erg, maar ik zou wat experimentelers (zoals Catch 33) veel interessanter vinden. Aan de nieuwe single te horen hoeven we daar echter niet op te hopen.

Idem. Ik kan de nummers van de laatste 2 / 3 albums eigenlijk niet echt meer uit elkaar houden. Het is inmiddels steeds variaties op een thema, waarbij de variaties steeds kleiner worden. Ben hier na eerste 2 singles weinig benieuwd naar.

avatar van aslan
4,0
aslan (crew)
geplaatst:
Derde single: I Am That Thirst.

avatar van Eddie
4,0
Loopt nu voor het eerst, eerste indruk is niet gek hoor. Niks nieuws onder de zon, maar zeker niet verkeerd.

4,5
Ddk
Na de eerste luisterbeurt zijn mijn vermoedens (zie mijn eerdere comment) bevestigd; bij dit album hoef je niet per se een Meshuggah te verwachten dat zichzelf opnieuw uitvindt en iets totaal experimenteels uitprobeerd. De mannen gaven dit zelf al aan met hun uitleg over de albumtitel Immutable; 'So I guess we do feel that the band is and has been immutable, in the sense of not changing from what we set out to do.'

Dat gezegd hebbende ben ik blij verrast door dit album. Waar de voorgaande albums me meer het gevoel gaven gewoon een collectie sterke (opgevuld met enkele saaie) nummers te zijn, geeft Immutable me iets meer het gevoel dat er een verhaal wordt verteld. Ook heeft het meer zijn eigen identiteit qua sound en samenhang dan bv hun vorige album, dat in mijn ogen (te) veel verschil in kwaliteit tussen de nummers kende en soms iets teveel oude ideeën leek te recyclen. Elk nummer klinkt op dit album op zijn eigen manier gewoon lekker en is goed geproduceerd. De sound van dit album is lekker zwaar, de mannen nemen op veel nummers meer hun tijd en het gaat niet per se om indruk maken met pure snelheid - de Meshuggah-groove is hier weer goed aanwezig. Het eerste nummer begint met een geluid wat doet denken aan een zware dieselmotor die gestart wordt en de drums geven je vervolgens het gevoel van een groot leger wat onheilspellend op je af komt marcheren (misschien wel toepasselijk in deze tijd), en dit onheilspellende gevoel laat je het hele album niet echt los. Op een paar plekken weten ze ook nog wel iets meer het experiment aan te gaan. Persoonlijk is na de eerste luisterbeurten Phantoms voor mij het hoogtepunt - de laatste twee minuten van dat nummer zijn vooral ongelofelijk en kan ik moeilijk met iets anders vergelijken. Toegegeven, er zitten daarnaast ook wat nummers tussen die op het eerste gehoor wat meer als filler klinken, en ik denk dat het album even sterk was geweest als ze twee of drie nummers hadden weggelaten. Desondanks plaats ik dit album op dit moment boven de vorige drie.

Echter haalt dit album het niet bij de albums uit, wat mij betreft, het hoogtepunt van Meshuggah in de periode Destroy-Erase-Improve tot aan Catch Thirtythree. In die periode leek Meshuggah echt nog zijn eigen genre te zijn en met elk album een totaal andere afslag te nemen die je niet aan zag komen. Meshuggah heeft zonder dit per se zo bedoelt te hebben hun eigen genre gecreëerd door volgens mij simpelweg nooit andere bands of stromingen te volgen. Zoals zo vaak bij bands die dat doen en faam krijgen, lopen ze echter het risico om slachtoffer te worden van de clichés die ze zelf de wereld in gebracht hebben. Kan je het een band kwalijk nemen dat ze niet eeuwig blijven verassen of vernieuwen? Wel is Meshuggah nog steeds de onomstotelijke koning van hun zelfgecreëerde niche. Het is dan ook moeilijk om dit album een rating te geven. Voor een Meshuggah album is dit misschien 'maar' een 7, maar vergeleken bij de rest van het veld steekt dit er nog steeds met kop en schouders bovenuit wat mij betreft. Uiteindelijk moet de score denk ik een reflectie zijn van hoe goed het album is vergeleken bij alle muziek en niet alleen bij de catalogus van de band zelf. Daarom kom ik voor nu uit bij 4.5*. Daar zit echter ook nog het enthousiasme van de nieuwigheid bij, dus de tijd zal uitwijzen of dat nog zakt of dat dit album juist blijft groeien.

avatar van legian
4,5
Ik vind het in ieder geval een heerlijk album, maar dat kan best komen omdat ik pas vorig jaar de band echt heb leren waarderen. Er zit een zeer fijne groove door de nummers heen, die schijnbaar tekenend voor de band is. Ik herken het in ieder geval van Koloss en Violent Sleep, maar het is hier voor mijn gevoel meer op de voorgrond aanwezig. Immutable heeft ook meer rust en ruimte om de muziek gewoon te laten zijn wat het is, zonder constant in de versnelling te staan. Iets wat mij bij de vorige albums nog wel eens tegenwerkt. Af en toe een rustmomentje is ook wel eens fijn namelijk. Het geheel komt dan ook een stuk sfeervoller over dan de vorige platen.

avatar van ABDrums
4,0
De heren van Meshuggah blijven doen wat ze de afgelopen 35 jaar telkens hebben gedaan: goede, stabiele albums uitbrengen met stevig beukmateriaal.

Verwacht op Immutable niet een radicale koerswijziging of verrassende wendingen. Sterker nog: verwacht alles behalve dat, want zoals Ddk al aangaf

Ddk schreef:
De mannen gaven dit zelf al aan met hun uitleg over de albumtitel Immutable; 'So I guess we do feel that the band is and has been immutable, in the sense of not changing from what we set out to do.' .

Ik moet wel bekennen dat ik dit album beter te behappen vindt dan The Violent Sleep of Reason en (in mindere mate) Koloss. Meshuggah klinkt op dit album wat frisser en geïnspireerder dan bovenstaande albums. Niet dat de voorgaande twee werken van Meshuggah te classificeren zijn als gezapig, ongeïnspireerd of saai, maar daar zaten enkele tracks tussen die toch minder waren. Dat idee heb ik op Immutable niet: dit album klinkt sterker over de hele linie, wat coherenter zou je kunnen zeggen.

Daarnaast nodigt Immutable veel sneller uit tot een (spontane) beluistering, wat het met name te danken heeft aan de fenomenale productie. Vooral de bass die zo heerlijk log door elk nummer heen walst is een lust voor het oor, alsmede de drums van Thomas Haake die geluidstechnisch zeer goed uit de verf komen. Het valt me daarbij vooral op dat het cymbalwerk wat minder hard te horen is en dat vooral de bassdrum en snare wat duidelijker zijn (vooral de bassdrum is wat vetter), wat in combinatie met de geweldig geproduceerde bass enorm goed werkt. Het zorgt er al met al voor dat Immutable een zeer sfeervolle plaat is. Sfeervoller dan zijn voorgangers.

Om een lang verhaal kort te maken levert Meshuggah zoals altijd een degelijk, goed en stabiel album af. Echte hoogtepunten kan ik nog niet noemen, daar is het nu nog te vroeg voor, maar over de hele linie klinkt het songmateriaal sterk. Grootste pluspunt is de productie, naar mijn mening misschien wel het best geproduceerde werk van Meshuggah. Petje af voor dit Zweeds metal-instituut, want zo mogen ze, gezien hun carrière, zeker genoemd worden.

4*

avatar van henrie9
4,5
De plaattitel zet er meteen voor iedereen de deur mee open. Het Zweedse monument Meshuggah, al 35 jaar met zijn eigen keurmerk op eenzame hoogte metallierend, van daar z'n grenzen verleggend en daarvoor in het kennersgild al die tijd vol bejubeld, bewijst hier nog maar eens hoe 'immutable' sterk z'n extreme, alternatieve metal er anno 2022 wel voorstaat. Al is vóór die tijd het gros van de zieltjes intussen allang gewonnen, toch ziet Meshuggah zich nog niet direct tot een kolos verstenen. Want met zijn verbazende spelvreugde, verbetenheid en energie staat het hier z'n nieuwe Meshuggah-libre te shaken tot weer een geëvolueerde coctail met gedurfd frisse smaken.

Zes jaar later komen ze hier met een diversiteit van 13 verse woedeuitbarstigen of dito rustpunten, uitgesmeerd over hun langste werkstuk so far, 66 minuten onveranderlijke Meshuggah-sound. Vol hoogtepunten, zeer wel te verstaan.

Het 'Broken Cog'-experiment, een unieke drummer Tomas Haake en een loodzwaar chuggende gitarist Mårten Hagstrom leiden de dans. Door industrieel beton gestut spervuur van krachtige chugs en staccato-tomtoms trekt onheilspellend binnen, Dick Lövgren's superb knallende bas ondersteunt, spookachtig langs elkaar zwevende gitaarlijnen, Jens Kidman begint z'n lange verwrongen fluistering. Clean en naadloos past die in de metalen jas die Hagstrom en Fredrik Thordendal hem almaar boosaardiger aanpassen. Dreigend! Het raderwerk is gebroken en de waarheid is dat de mensheid heeft gespuugd op zijn ultieme doel en de echte waarheid daarbij zelfs geen moment in zicht heeft gehad. Waar leidt dit heen?

Topnummer 'The Abysmal Eye' - met schitterende clip! Angst en ontmoediging zetten zich onvermoeibaar verder in kwaadaardig geschreeuw, ziedende kickdrums en tremologitaren. Het mensdom on the run, de massa volgelingen van groot, niet te vatten kwaad groeit, scheppers van een nieuw Frankensteinmonster, Artificiële Intelligentie. Het creatuur staat vol brandend op de plaatcover, losgebroken uit zijn kwantumgevangenis vervolgt het zelfvernietigend zijn weg, alles verpulverend wat het beroert. Werveling van polyritmische bombast in de drums, kwaadaardige grunts, griezelige synths en vooral de magie van Meshuggah's fenomenale, zo kenmerkend complexe djent-riffing.

Meesterlijk jumpende drums begeleiden de brutale thrasher 'Light the Shortening Fuse', geweldige groove, vloeiende, razende accusatie over hoe sociale media met idiotie en desinformatie tot verneukers van de leefgemeenschap zijn verworden. Weer muteert de textuur van het stuk voortdurend, want Meshuggah's virtuositeit bepaalt de richting.

Het creepy 'Phantoms', Tool-verwante song volledig steunend op de itererende drums en intense chugs. Kidman's fenomenale keelgat heeft het over trieste herinneringen en spijt over wat voorbij is. Geweldig geconstrueerde song, weer gebaseerd op transcenderende repeat, meeslepend dit van begin tot einde.

'Ligature Marks', de loodzware jam staat stil bij sadisme en masochisme op spiritueel niveau. Eén grote wenteling van vervaarlijk huilende leads, catchy riffs en keelzang op ritmiek van onvermoeibaar doorrommelende oorlogsdrums en grimmige bastonen. Eindigt het dan toch abrupt in een fraai melodische climax.

Het voortdurend in hoog tempo verspringend 'God He Sees in Mirrors' komt op. Op en top hedendaags, over het individueel welzijn dat wordt geknecht door tirannen die zich in hun glimmende spiegels als goden zien. Eén brok woedende extremiteit en complexiteit van doorriffende gitaren, indringende atonale solo's als draaikolken cirkelend boven chaotisch hossende bas en drums.

Het fascinerende 'They Move Below', langste compositie pal in het centrum van het album. Nee, het moet inderdaad niet onophoudelijk brute kracht zijn. Het start als Meshuggah's elegantste ambient-instrumental, want eerst breekbare rust, blijmoedig lijkende melodische gitaar en onmerkbaar in elkaar overlopende progmuzieklijnen. Maar toch, ja, hortend en stotend monden de gitaren weer uit op een verpletterende confrontatie van geweld en lompe metalhoekigheid. Sturend als loeiende sirenes deemsteren de elektrische snaren uiteindelijk weg in die heerlijk langerekt uitbloeiende riff.

'Kaleidoscope', bijna huppelende Rage Against The Machine-rockriff. De destructieve dans wordt gestuurd door meedogenloze drums, vol groezelige gitaren en gebrulde lyrics die onverkort altijd precies op hun plaats landen. Kidman blaffend over nood aan iets als kaleidoscopische doorkijk om de de realiteit te zien zoals hij echt is, voorbij alle onrechtvaardigheid en leugens dus. Nieuwe tsunami van het Meshuggah anno 2022!

Het explosieve 'Black Cathedral' bant dan even de drums. Sinistere kathedraal met een vuile black-metalsound, vol dissonant kruipende gitaren, precies twee minuten durende agressieve, non-stop-ritmische snaren als ingeleide voor 'I Am That Thirst'.

Deze bijna catchy thrasher, 'I Am That Thirst', met z'n aan- en afkomende furiositeit, melodische gitaarlijnen en Kidman nu verbolgen fulminerend over de ongebreidelde zucht naar rijkdom en onsterfelijkheid. Het immense Meshuggah-vernuft weer geïntegreerd in één high-tech-compositie, in perfect evenwicht gehouden tot en met de laatste groteske noot.

Komt daarop het in de groove verwarring uitschallende 'The Faultless'. Wilde rit, drumdonderend opstartend met de gitaren voortdurend bruut en tranceverwekkend op repeat, dan weer eens jazzy solerend. Grommen over hoe verkeerde woorden kunnen folteren en velen er gewoon nooit rekenschap over geven. Met Tomas Haake en Mårten Hagström als extra duellerende zangers. Kidman's sluipend kwaadaardige stem vol doemverwensingen zakt weg in steeds akeliger diepten.

De laatste verbijsterend zware Meshuggah-uitbarsting 'Armies of the Preposterous' is een woest deathmetalpamflet tegen de heropkomst van neonazisme en extreemrechts wereldwijd. Perfect getimed, oorverdovend brutaal opgebouwd, met explosief aanvallende groove.

De finale, delicate instrumental 'Past Tense' dan, schone, sonore, uitgeklede gitaarsong als schrilst mogelijke antithese van rust, harmonie en trieste melancholie, als subtiele filmische aftiteling na de horror van een voorbije orkaan.

Wat is dit Meshuggah ook hier cool, consistent en onstuimig Meshuggah gebleven! Verrassend, nog steeds kan geen ander in het genre zelf zo vooruitgaand klinken als deze founding fathers. Ook dit verse metalverhaal ademt onverminderd hun zoektocht naar avontuur. En niet te vergeten, hoe sfeervol is dit hier! Maatschappelijk betrokken als ze zijn, zetten ze je in hun lyrics bovendien ook aan het denken, houden ze met kritische boosheid de vinger aan de pols van hun hier en nu.
Maar tot blijdschap van iedereen razen ze, met hun afranselende techniciteit en alleen maar essentiële riffs goed voor de leerscholen straks, met donderslagen en bombardementen, in de eerste plaats nog steeds over de scene. Tegelijk is al wat ze daarbij voorleggen bedacht, tot in de kleinste hoekjes uitgepuurd en in de opname hier in z'n geheel schitterend geproduceerd.
Het is uiteindelijk ook een wat speciale, zelfs toegankelijke plaat geworden. Waarop het vooral echt niet overal meer aanval moet zijn wat de klok slaat. Meshuggah beslist nu bij wijlen zelf autoritair waar hun tomeloze agressie eventjes te dimmen voor cleane zang, zoals in de opener, of voor hun meer ingetogen instrumentenarsenaal her en der.

'Immutable'? Nu, in tegenstelling tot de plaattitel is het toch wel degelijk Meshuggah dat in de metal precies het woord 'verandering', inherent voor grensverlegging, heeft verankerd. Des te meer waar is dit voor een verfijnd album als dit, dat continu sterk is en waarop iedere compositie z'n terechte plaats heeft gekregen, waar er samenhang is en waar alles juist zit tot in z'n finesses.
Hier komt dus, na 'ObZen', 'Koloss' en 'The Violent Sleep of Reason', jaren na datum, dan dus toch nóg maar eens een regelrechte klassieker van Meshuggah. Wordt hierbij op basis van dit prachtig werkstuk ook deze bescheiden conclusie 'immutable'.

avatar van jellylips
2,5
Op het eerste gehoor valt me vooral op dat de productie weer wat kunstmatiger klinkt, met name de drums. De voorganger uit 2016 had een zeer lekkere, vrij rauwe drumsound. Hier klinkt de snare eigenlijk zo vlak dat 'ie een beetje verdwijnt in de mix van gitaar/bas, welke dit keer vrij wooferig mid-laag klinkt.

Muzikaal lijkt het allemaal wel weer tof te zijn, maar vooralsnog mis ik wel iets.. het epische outro van Stifled of de te gekke Holdsworth achtige gitaarsolo in Ivory Tower, de motorische riffs van Clockworks.. ik moet deze nog veel meer bestuderen maar het lijkt allemaal wat veel van hetzelfde te zijn dit keer.

avatar van king_pin
2,5
Na twee luisterbeurten moet ik helaas toegeven dat dit meshuggah's eerste album is waar ik me verveel. Niks nieuws onder de zon sinds Obzen zoals al vaker hier benoemd wordt maar Immutable heeft voor mij ook weinig momenten waar de groove me ook meeneemt zoals op vorige albums dat nog wel was.
Ook is de speelduur van ruim een uur te veel, de spanningsboog is na nummer 6 al op. Beetje teleurgesteld. Snel maar naar Catch 33 om m'n verwonding van deze band weer aan te wakkeren.

avatar van Eddie
4,0
Alleen voor wat betreft de speelduur kan ik je wel volgen. Maar dat neemt niet weg dat ik de plaat verder ronduit geweldig vind. Ik hoor juist weer de meshuggah zoals ik ze graag hoor. Onheilspellend en mechanisch. Behalve de ietwat lange speelduur (zo'n drie kwartier had voor mij ook genoeg geweest) en de werkelijke afzichtelijke hoes hoor of zie ik geen minpunten.

avatar van Kondoro0614
Ga hem vanavond even draaien, klinkt allemaal erg goed!

avatar van HammerHead
4,5
geplaatst:
Een plaat die erg dicht tegen het geluid van Nothing aan ligt. Wat dat betreft niks nieuws onder de zon inderdaad, maar juist een terugkeer naar misschien wel de sterkste periode van deze band (tussen 2000 en 2005).

Ook nog even een speciale vermelding voor het outro van Phantoms. Over groove gesproken; daar komt alles wat ik zo geweldig vind aan Meshuggah in een minuutje of 2 samen.

avatar van james_cameron
3,5
geplaatst:
Langdradig, eenvormig, eentonig, repetitief... check. Maar ook bruut, intens en bijna hypnotiserend. Kortom, een beetje zoals alle eerdere albums van Meshuggah. Ik mis ditmaal wel wat afwisseling, dynamiek en avontuur binnen het songmateriaal. Het is allemaal nogal op veilig spelend en de band lijkt grotendeels op de automatische piloot te functioneren. Zelfs dan weet men nog indruk te maken, maar echte inspiratie ontbreekt.

avatar van Fluvver
geplaatst:
Ik kom hier maar moeilijk doorheen. Lang, nergens slecht, maar ook nergens echt geweldig. . . . . . . sluit me wel aan bij bovenstaande, maar oordeel volgt nog.

avatar van Dr-Gonzo
5,0
geplaatst:
Voor mij wordt dit toch stilaan (na Catch 33) het beste album van Meshuggah. Dat had ik echt niet meer verwacht, maar hoe vaker ik het album hoor, hoe beter ik 'm vind. Vrijwel alle albums na Catch 33 hebben songs die ik skip. Deze blijf ik steeds in z'n geheel luisteren.

Ik herken wat HammerHead zei, met name over dat stukje van Phantoms. Al is They Move Below uiteindelijk mijn favoriet: heerlijk rustig opgebouwd, halverwege de ultieme groove, lekker traag en log afgebouwd, zo mag het voor mij altijd

avatar van Eddie
4,0
geplaatst:
Dr-Gonzo schreef:
Voor mij wordt dit toch stilaan (na Catch 33) het beste album van Meshuggah. Dat had ik echt niet meer verwacht, maar hoe vaker ik het album hoor, hoe beter ik 'm vind.


Ik heb juist het tegenovergestelde. Hoe vaker ik hem luister hoe minder ik hem vind. Ik ga me een beetje storen aan de lange speelduur, waarbij er (vóór Meshuggah begrippen) te weinig gebeurt. Ik merk dat als ik hem in twee keer luister dat ik hem dan veel beter blijf vinden.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:09 uur

geplaatst: vandaag om 17:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.