Radioactive - X.X.X. (2022)

Het is een zwak album. Een paar redelijke nummers, maar over het algemeen is het niet veel

Nou, zo slecht vind ik 'm nou ook weer niet. De eerste drie Radioactive-albums waren beter, maar deze heeft nog wel aardig wat behoorlijke nummers. Remembering the ghosts, Written in the scars en I have dream zijn wat mij betreft de uitschieters. Daarnaast een handvol nummers die de middelmaat van het AOR/melodic rock-genre niet overstijgen, en dat valt me eigenlijk wat tegen van een gerenommeerd songsmid als Tommy Denander. Ook een enkele echte uitglijder trouwens, in de vorm van Move it. Dat ligt niet aan Robin McAulay, het is gewoon een irritant nummer. Het gitaarwerk is overigens bij vlagen heerlijk en klinkt goed verzorgd.

Dat er zoveel gastzangers te horen zijn, is goed voor de variatie, terwijl het toch redelijk als een eenheid aanvoelt. Hij rock wat steviger dan de eerste drie albums, maar tegelijkertijd zitten er ook wat meer pop-elementen in. Verder ben ik niet zo te spreken over de drukke en gecomprimeerde mix, maar dat schijnt tegenwoordig de norm te zijn voor rock-albums, zeker in dit genre en op het Frontiers-label.