Ik heb eerder de neiging me aan te sluiten bij
Teunnis, hoewel enigszins gereserveerd. Xenakis weet in de opener van dit album (bestaande uit oudere opnames, dus niet écht een 1970-album as such) mij van begin tot einde vast te houden in een soort beklemming. De compositie ademt door het dreunen en dronen heen, wat het apocalyptische, buitenaardse karakter net wat draaglijker maakt om naar te luisteren. Anders gezegd: ik bespeur een opmerkelijke lichtheid in de duisternis genaamd
Bohor I.
De andere drie stukken komen daar niet bij in de buurt, al vind ik ook die (op het tweede stuk, gelukkig het kortste, na) best aangenaam om te luisteren (en tegelijkertijd steevast onheilspellend). Wat ook handig is: op de albumhoes staat een hele lap tekst met o.a. wat duiding van de componist zelf over deze composities in het bijzonder en zijn visie op muziek/kunst in het algemeen. Doe er uw voordeel mee!
4 sterren