Taj Mahal & Ry Cooder - Get on Board (2022)

Die legendarische oude krakers van de Buena Vista Social Club bracht hij in 1996 ten overstaan van de hele wereld weer springlevend. Op zijn discografie staan zo nog van die tour de forces rond wederkomst van stilaan vergeten helden of onder het stof verdwenen muziekstijlen wereldwijd. En nu, hier, doet Ry Cooder met 'Get On Board' zelfs overleden legendes weer helemaal stralend uit het graf verrijzen. Samen dit met z'n allereerste compagnon de route Taj Mahal, zanger-multi-instrumentalist, met wie hij als tiener al The Rising Sons vormde, brengen ze hier samen die muziek én grotendeels het gelijknamige album uit 1952 dat hun toenmalige idolen maakten, de mondharmonica- en gitaarspelende Sonny Terry en Brownie McGhee. Blinde Sonny en spierverlamde Brownie waren folk- en bluesmannen die hun succes oogsten tot in de vroege seventies en die bij Cooder en Mahal al heel pril het heilige muzikale vuur voor blues en soul ontstaken. Zelf zijn ze nu vrijwel even oud als zij toen zijn geworden, Cooder 75 en Mahal 80. Even grote blueshelden bovendien. Ze doen hun eerbetoon elk op hun manier, maar eerst en vooral met de relaxete gezelligheid van een vrienden-muzikantenduo dat heerlijk opleeft in de recreatie van de aloude fantastische sound van Terry en McGhee. En waarlijk, dit klinkt zo aantrekkelijk levend, zo ongekunsteld retro. Zelfs zonder de blues- en folkoriginals vooraf te kennen, voel je de muziek zijn goede werk doen, tot in je hoofd, hart en ingewanden. Het goede humeur welt op, zowel het verstand als het buikgevoel zeggen: wat is dit goed.

De zanderig knisperende stem van Mahal, z'n mondharmonica, gitaar en piano, ze slepen je mee in de oude songs en Cooder, die blijft, naast medevocalist, op gitaar, banjo en mandoline gebijteld de even meesterlijke snarenplukker die hij al die jaren al was. Cooder's zoon Joachim vult aan met bas en percussie. Zo geeft, prachtig, het verleden zijn nostalgische vibes nog eens door aan nieuwe generaties, aan al wie er wil voor openstaan. Alles wordt hier ten hore gebracht, direct en spontaan, intiem en ongedwongen, als ware het live in een te kleine Labadoux-clubtent ergens in Ingelmunster, met nodige vrolijkheid en handclaps van de enkele tientallen. Heel uiteenlopend, de folkieshits 'The Midnight Special', 'Hooray Hooray', 'Pick a Bale of Cotton', 'I Shall Not Be Moved'. Of de fraaie blues 'Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee', 'Pawn Shop Blues'... Is het materiaal niet altijd met de juiste muzikale precizie, wat zou dit de pret drukken. Niet bij deze twee enthousiaste oude rotten-muzikanten, evenmin bij fervente toehoorders van schitterende folkbluesalbums als dit. Een tribute aan Sonnie en Brownie is het, maar evengoed een spetterende viering op plaat - na 56 jaar! - van de hereniging van Ry en Taj.