Carpenter Brut - Leather Terror (2022)

Meer metal dan synthwave inmiddels, maar ook dit tweede volwaardige album van de mysterieuze franse eenmansact is best leuk. De meeste tracks stampen in ieder geval lekker door en hebben een fijn sfeertje, al dan niet ondersteund door zang. En het is allemaal net afwisselend genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te kunnen houden.

Leather Terror is deeltje 2 uit de Leather-trilogie van Carpenter Brut en net zoals het eerste deel, laat Carpenter Brut hier een mix horen van vooral hardere synthwave t.o.v. het eerste deel. Ook vallen dit keer wat meer industrial- en metalinvloeden te ontwaren. Tegelijkertijd wordt ook dit deel weer opgevuld met typische jaren '80-stijl synth-pop en disco-achtige gezongen nummers die weliswaar helemaal niet onaardig zijn, maar er ook voor zorgen dat net zoals bij het eerste deel, de spanningsboog eronder lijdt. Het instrumentale deel van dit album is namelijk veel en veel sterker.
Dit zorgt ervoor dat, alhoewel net even wat beter en heftiger dan Leather Teeth, ook Leather Terror net niet helemaal weet te overtuigen, alhoewel het wel fijn is dat dit album wat langer duurt.

De sterke en intense synthwave-uitspattingen zorgen wel voor geweldige momenten tijdens nummers als het brute "Straight Outta Hell", het geweldige tweeluik "Day Stalker" en "Night Prowler" en het intense "Color Me Blood". Het deels gezongen "Stabat Mater" wat overloopt in "Paradisi Gloria" is ook erg goed. De rest is wederom o.k. tot aardig maar halen het niveau wat naar beneden.

Alhoewel een tandje beter dan Leather Teeth, blijft er toch een ruime 3,5 staan voor Leather Terror wat voor de rest gewoon een toffe en gedenkwaardige opvolger is in deze trilogie. Maar het beste wordt in dit geval voor het laatst bewaard...