Toro y Moi - MAHAL (2022)

Nu ons land ook een staartje meepikt van de extreem hoge temeraturen uit landen als Portugal, Spanje en Italië wordt het dringend tijd een chillwave plaatje uit de nog te recenseren stapel te trekken. Een combinatie van jaren ‘80-synthpop, dance, techno, hip/hop, lounge funk en zeventiger jaren psychedelica waarvan Toro y Moi, het alias van de Amerikaan Chazwick Bradley Bundcik, eén van de pioniers is.

Een productieve inwoner van South Carolina die een hoeveelheid aan mixtapes, samenwerkingen, zijprojecten, kunstshows en andere artistieke inspanningen op zijn naam heeft staan. Iemand met een uiterst creatieve geest waardoor het per release alle kanten op kan gaan en het amper nog te volgen is wat hij de luisteraar zal presenteren. En dat maakt het ook zo spannend. Mijn oog valt daarom al snel op zijn nieuwe album Mahal, wat zoiets betekent als waardevol of liefje. Verwijzend naar zijn recente Filipijnse aanwinst, die hij via Ebay op de kop wist te tikken, waarmee hij vol trots op de hoes poseert. De Jeepney is daarom het hart van zijn nieuwe project geworden.

Koptelefoon, laptop, en een koel drankje bij de hand en relaxen maar in de schommelstoel op mijn balkon, dat resulteert in een uiterst plezierige en zwoele luisterervaring vol scherpe randjes, lagen galm en avant-garde experimenten. Een sterk staaltje van een muzikaal talent, dat varieert van jaren zeventig invloeden van film- en tv-soundtracks. jazzy indiepop en neo-soul.

Oef, het klinkt allemaal wel erg ziel- en inspiratieloos. Nu moet ik toegeven dat ik bij Toro y Moi's laatste album ook even nodig had om de klasse te herkennen, maar het songmateriaal op deze plaat is simpelweg te zwak. Naar samenwerkingen met Unknown Mortal Orchestra, Salami Rose Joe Louis en The Matson 2 keek ik bij voorbaat erg uit, maar vallen toch tegen. Jammer..