Big Country - The Buffalo Skinners (1993)

BC is back on track. Wat een fantastisch album is dit. Gedreven rocksongs, zelfs nummers van het vorige album weer heropgenomen in een stevige BC saus.Het knalt erin met "Alone"en het sluit super af met "Chester's farm". Een van mijn favoriete BC albums. 4,5 ster.

Mijn ultieme Big Country plaat. De heren kwamen hiermee helemaal weer terug en het is zo jammer dat Stuart Adamson niet meer onder ons is.

Ondanks dat de 'BC-sound' helemaal weg is op deze plaat is het net als bovenstaande heren mijn favoriete BC plaat. Wat een rockers.

Kennen jullie de versie van Rockin' in the free world die als B-kant op de single van Alone stond ? Ook briljant.

Enne, jammer dat ze het titelnummer er niet op hebben gezet. Dat nummer is werkelijk fantastisch. Had het album voor mij naar de 5 sterren gehaald.

De beste cover van dit nummer die er bestaat en ooit gemaakt zal worden. Wat een Power !!!! Had eigenlijk op de re-release van deze CD moeten staan bij de extra nummers.

Ik weet niet of je kunt zeggen dat de BC-Sound helemaal weg is op deze plaat. Als je het gebruik van de E-Bow bedoelt dan heb je gelijk, maar het gebruik van dit apparaatje is na de debuut plaat The Crossing sowieso sterk verminderd zodat ik mij afvraag of je dit enkele platen later wel de BC-Sound zou kunnen noemen.

Wat mij betreft is deze plaat The Buffalo Skinners juist een ultiem voorbeeld van de BC-Sound voor het wat zwaardere werk en het geluid van de sologitaar van Stuart Adamson. Ik vind het een werkelijk briljante plaat met 12 ijzersterke composities (en op de remaster nog 4 extra nummers waarvan Never Take Your Place en Eastworld ook bijzonder fraaie songs zijn). Na het zeer teleurstellende No Place Like Home kwam deze plaat als een flinke verrassing. Met name ook door de nieuwe versies van Ships en We're Not In Kansas met veel meer power en het geweldige Seven Waves.

De echte liefhebbers kan ik aanraden om te proberen de US versie te pakken te krijgen (Voor minder dan 10 dollar verkrijgbaar hier en daar). Deze versie is speciaal voor de USA gemastered door George Marino en heeft een wat zwaarder basgeluid. De hoes is iets afwijkend.

Joep, ik ben het absoluut 100% met bovenstaande post eens. Buffalo Skinners is ook mijn favoriete Big Country plaat om exact dezelfde redenen. Ik verhoog ook maar meteen naar de volle 5*.

Ik bedoelde met de BC-Sound inderdaad het E-Bow geluid dat vooral op The Crossing te horen is. Je hebt gelijk dat Stuart een heel herkenbaar gitaargeluid had en dat dit, in combinatie met zijn stem, eigenlijk de BC-Sound was.
Toch is het jammer dat ze dit unieke eigen geluid niet meer hebben gebruikt.

Ik vroeg me af of de US versie de moeite was, aangezien ik de andere nummers ook al heb, maar gezien jouw reactie zal ik 'm toch maar aanschaffen. Is trouwens de versie die daar op staat van het briljante titelnummer de versie die ook te vinden was op de single van Ships ?

De US versie bevat geen bonustracks.

Deze vandaag weer gedraaid. Wat een power !!!

Vandaag de US master binnengekregen, en bij mij staan er toch echt 4 bonusnummers op, namelijk The One I Love [US mix], Never Take Your Place, Eastworld en Buffalo Skinners [demo].
Helaas is het titelnummer dus een demo en niet de geweldige versie die op de single van Ships stond. Dus toch de single via E-bay opzoeken...

Je hebt een nieuwe versie. Zal het morgen nog even checken.

De US master valt me overigens tegen. Ik had n.a.v. van jouw post echt een andere mix verwacht, maar ik hoor bijna geen verschil met het origineel (maar dat kan ook aan mij liggen hoor).

Luister goed naar de diepere bassen. De US versie is echt beter maar ik heb een oudere US versie zonder extra tracks, wellicht zit het verschil daarin.

Ultieme revancheplaat van mijn schotse vrienden.
Na de redelijk goede maar toch wat zouteloze platen als Peace In Our Time & No Place Like Home knalt dit album de speakers uit.
Helaas ( nog ) zonder Mark Breczicki is de power & gedrevenheid volledig terug getuige de nummers We"re Not In Kansas & Ships welke met zoveel meer passie, vuur en inspiratie gespeeld worden dat het de nummers van het album No Place like Home in de schaduw zet.
De afbeelding van het trio op de achterkant van het hoesje voorspelt het al: met deze ernstig kijkende Adamson/Watson & Butler valt niet te spotten.
Ik had de heren zo graag een mooie hit gegund , iets wat in mijn ogen met The One I Love had moeten lukken wat een schitterend nummer is dat toch.

Mee eens, maar ook Alone, Ships of Seven Waves hebben naar mijn mening die potentie.
Maar het dichtst bij het schrijven van een radiohit kwamen ze naar mijn mening met I'm Not Ashamed van Why The Long Face (ook een prima plaat overigens).

Alone is inderdaad een zeer sterke opener en laat direct horen in welke richting dit album gaat.
En bij de plaat Why The Long Face ( idd prima album ) dacht ik eerder aan One In A Million i.p.v I'm Not Ashamed als single.

Ook wat mij betreft is dit de beste van Big Country! Een ongelooflijk strak rockalbum met heerlijke melodieen. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op. Winding wind vind ik wellicht iets minder maar nog steeds ruim voldoende! Ships is bloedmooi en wordt erg breekbaar en gevoelig gebracht. Topalbum!!!

Na de toch wat slappere Peace In Our Time en No Place Like Home komt Big Country hier terug en hoe met deze spijkerharde Buffalo Skinners.
Natuurlijk blijft The Crossing onovertroffen, maar deze komt erg in de buurt.
Niks geen doedelzakgitaren en Keltische invloeden meer, maar van dik hout zaagt men planken.
In die zin enigszins te vergelijken met Electric van The Cult die in een keer (eenmalig) de AC-DC kant opgingen.
De beste nummes van No Place Like Home te weten Ships en We're Not In Kansas komen hier terug in een spijkerharde versie.
Ook de rest van de songs rocken urgent en beklijven (erg belangrijk) en zingen en airguitaren lekker mee .
Geweldige plaat. 4,5.

We're Not In Kansas .

Voor liefhebbers van dit album:
Overigens staat op de single van 'Alone' een waanzinnige coverversie van 'Rockin' in the Free World' van Neil Young, waarbij Stuart na een geweldige gitaarrock-versie eindigt met "That was allright, wasn't it?".

Heb deze vorige week goedkoop op de kop getikt in een tweedehandszaak. Net als Dibbel heb ik Big Country jarenlang links laten liggen na de tegenvallers Peace in our time en No place like home. Ik had hier wel goede dingen over gelezen, dus het leek me de moeite waard om 'm op te pikken. En ik ben erg blij dat ik dat gedaan heb.

Wat een plaat! Meeslepende rock waar alles aan klopt: zonder uitzondering songs met een kop en een staart, gedrevenheid, passie, het spat ervan af. De Keltische invloeden, die het debuut zo uniek maakten, zijn verdwenen, maar ach, die waren op de daaropvolgende platen al naar de achtergrond verdrongen. Wat overblijft is gepassioneerde rock die staat als een huis.
Drummer Mark Brzezicki had hier tijdelijk het veld geruimd, maar zijn vervanger Simon Phillips past prima in dit plaatje. Echt een bescheiden topper, die me nieuwsgierig maakt naar wat hierna nog kwam. Die navolgende albums zal ik zeker eens op Spotify gaan beluisteren. Al had ik het idee dat de opvolger Why the long face meer de alt. country-kant op ging.

Ik denk de beste coverversie die ik ooit van een nummer gehoord heb. Wat een enorme power.

Was bij Steel Town blijven hangen. Toen toch maar eens Without the Aid... geluisterd en toen bleken ze later toch weer uitstekende platen te maken. Herontdekking dus... Net zo sterk als Why The Long Face. Geweldige gitaristen duo: Stuart Adamson en Bruce Watson. Waarom sterven mensen te vroeg.

Echt een superplaat van een superband, nu ik deze weer eens hoor wat een energie straalt deze plaat uit. Nog beter als Why the long face

Oh ja zeker beter dan Why The Long Face. The Buffalo Skinners hoort tot hun 3 beste platen.

Dit ben ik met je eens, dan bedoel je de crossing en steeltown denk ik, de seer is net weer iets minder maar toch nog wel goed.

Ik heb Big Country in 1986 gelukkig nog mogen bewonderen in de oude bezetting

Klopt The Crossing, Steeltown en Buffalo Skinners zijn hun beste platen wat mij betreft.

Ik heb ze tussen 1984 en 2000 in de oude bezetting 33 keer live gezien

33 x toe maar..... dan heb je echt een goede indruk van hun live act, ik heb ze maar 1x liv gezien maar het heeft bij mij wel een onuitwisbare indruk achter gelaten.

What Are You Working For is 1 van hun beste nummers.

Leuk nummer. Maar niet een van hun beste vind ik.