Röyksopp - Profound Mysteries (2022)

Gaan ze nou toch weer door? Benieuwd naar de track met Susanne

Let je op, Dance Lover?

Ze zijn nooit gestopt, ze zeiden bij de release van "The Inevitable End" enkel dat ze nieuwe muziek niet meer in de vorm van een langspeler gingen uitbrengen.
Quod non dus.

Toch wel verrassend. Ik had ook begrepen dat ze er als duo mee op zouden houden. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat klinken! Aan de gasten te zien zal het wellicht vertrouwd zijn (jammer dat Robyn niet meedoet trouwens). We gaan het horen!!

Met een compilatie van de b-sides en onuitgegeven nummers die ze voorbije twee jaar uitbrachten, hadden ze trouwens al gezondigd tegen die albumregel.
In 2019 brachten ze btw ook nog deze single uit.

Niets is onmogelijk..
Fuck, wat is "Impossible" lekker..
Electronica van wereldniveau
Als Alison de hoogte ingaat in 2e deel, is het zwaar genieten..

This Time, This Place… knalt lekker door de oordoppen hier, favoriete single tot nu toe voor mij.

Van zowel Röyksopp en Alison Goldfrapp ben ik al meer dan 20 jaar fan en dat komt ff samen in 1 geweldige track waarvan ik dacht dat het onmogelijk was. Geweldige titel dus "Impossible"

Meest recente single Breathe gaat er nog even overheen, erg mooie vocals ook

Ook voor mij was deze nieuwe Röyksopp een verrassing. Maar blijkbaar gaan ze dus door en doen dat weer prima met Profound Mysteries. Ik heb sowieso een boontje voor Susanne Sundfør en als Alison Goldfrapp dan ook nog eens meedoet....

Het knispert wat minder dan ten tijde van het debuut, dat ik nog steeds als favoriete album beschouw omdat het toen zo fris klonk. Nu is het meer heerlijk wegzweven.

De mannen doen gewoon waar ze goed in zijn. Geen enorme hoogtepunten zoals ik op de The Inevitable End had (Had This Thing met Jamie Irrepressible is er zo eentje), maar heel degelijk over de gehele linie, en dat is meer dan prima wat mij betreft. If You Want Me is betoverend wat mij betreft.

Ik zie me hier deze zomer wel mee door Zweden toeren: heerlijke muziek voor in de auto vind ik dit.

Ik vind zelf dat eigenlijk alle albums van Röyksopp prima zijn, er zit mijns inziens geen slechte tussen, wel vind ik Melody AM en The Understanding van een hoger niveau dan de rest. Ik denk dat dit mijn favoriet is na de eerste 2 albums van de heren.

Ergens vind ik het jammer dat ik veel nummers al gehoord heb voordat ik het als geheel luister, maar dat mag de pret niet bederven.

Mijn favorieten zijn tot dusverre This Time, This Place, If You Want Me en Impossible.
Prima release!

De muziek even buiten beschouwing gelaten (want die is weer prima) naar welke voorstelling zit ik nou te kijken joh op de album cover. Zeer verwarrend.

Een complex Teletubbie-land? Lala komt zo in beeld rennen.

Mm, klinkt voor mij wat gedateerd. Zo'n This Time, This place... klinkt als doorsnee techhouse uit 2014 ofzo. Huidige producers maken wel spannender plaatjes dan dit.

If You Want Me, wat een ballad

"If you want me" is zo mooi. Maar ik had steeds het idee dat het ergens op leek. Ik weet het nu...
https://youtu.be/zh0K2jnNI8c

Jammer van die irritante beat op de tracks 3 , 4 en 5. Maakt veel kapot terwijl het in potentie goede nummers zijn.

Vertraag Viva la Vida van Coldplay eens - met name het refrein - en sta verbaasd.

Deze Noren kunnen fraaie geluiden maken, de opener kan maar zo als introtune voor een concert van a-ha worden ingezet, ze werken met goede zangeressen (in Noorwegen zijn er aardig wat), de productie is warm, en toch ...

Dit album is meer voor de popperds onder ons, al zou ik er geen bezwaar tegen hebben als de tandarts dit zou aanslingeren tijdens de behandeling. Waarschijnlijk wordt dit album de komende tijd - mede omdat mijn lief het kan waarderen - regelmatig gedraaid, voor miene smek (naar wethouder Hekking) is het echter te lite.

Een klassieker als Running to the Sea of What Else Is There vind ik hierop (nog) niet

Ik begon al te denken dat ik de enige was. Hun debuut behoort tot mijn all-time favorieten, maar hier kan ik weinig mee. Nummers als Impossible en vooral If You Want Me zijn wat mij betreft best wel slecht, lastig om voor te stellen hoe anderen er zo enthousiast van worden. Smaak blijft een bijzonder ding.

Apart.... Heb de plaat net geheel geluisterd en het doet me echt he-le-maal niets....
Het is onmiskenbaar Royksopp. De melodieën klinken prima. De gastbijdragen lijken geïnspireerd....
Meteen geprobeerd of er ook problemen zijn met het oude werk, maar zodra ik de eerste tonen van What Else is There hoor veer ik als vanouds op. En bij The Girl and the Robot gaat het volume op maximaal (oe, wat had ik die lang niet gehoord en wat! is! die! nog! steeds! goed!!!!).....
....ok, wat is dan het probleem met deze nieuwe langspeler..... Misschien toch eens vaker luisteren.....

Ik ga na de 4 bovenstaande negatieve berichten weer de andere richting uit. Het album voelt als de versmelting van hun twee albums Junior en Senior. De opgewekte dansbaarheid uit Junior met nummers als
-Impossible : vind ik een geweldig aanstekelijk nummer met ook een geweldige bijdrage van Allison. Doet ook sterk denken aan haar eigen dansbare releases als Number 1, Strict Machine,... , dus geweldige combinatie. Ook die akkoordenwissel na de break vind ik geweldig.
-This Time, This Place: rechte rechtaan dansnummer.
-Breathe: wat meer 90's trance, maar dan op zijn Royksopp's.

en de dromerige ambient electronica van Senior.
-The Ladder : trage baslijntjes doen het altijd goed bij mij.
-How The Flowers Grow: Intrigerend nummer waar veel gebeurd onder de vele lagen synthpads.
-The Beyond The Trees: Trentemöller (eerder werk) achtige electronica

Het nummer If You Want Me is inderdaad wel een zeer zwak nummer. En zelf moest ik ook even denken vanwaar ik die melodie kende. De reden waarom ik dit dus maar niets vind is duidelijk.

Maar al bij al ben ik dus redelijk enthousiast over deze plaat die mooi aansluit op hun eerder werk. Elk eerder album heeft wel elementen die ik interessant vindt. Moeilijk om een echte favoriet aan te duiden.

Verder kan ik me niet vinden in de opmerking van Michiel Cohen omtrent de "beat". Ik veronderstel dat hij de "Kick" bedoeld en daar heb ik geen probleem mee. Bij Impossible is hij vrij zacht ingemixt, maar wel geaccentueerd met een 4x4 "hat".
Bij This Time, This Place is hij wat zwaarder omdat het een echt dance-nummer is. En ik hoor liever een doffere korte kick dan een hogere langere kick in dance-nummers, dus geen probleem mee. Lijkt me dus eerder iets puur smaak-gericht?

Ook dit blijkt een LLW-album (luistert lekker weg) te zijn, m.n. voor quality time. Op m'n Tidal-playlist voor afgelopen maand stond ie op 2

En toch zou ik 'em max op 3(,25) zetten.

En nog een klein beetje, al heeft het nog dichter naast "One Day" van Arash gelegen (dat weliswaar ook de mosterd haalde bij Coldplay).

Het zal wel aan mij liggen, maar zowel dit album, als de eerste nummers van Profound Mysteries II klinken als opzettelijk retro.

Heerlijk! Hiermee verwen ik mijn oren.

Had net een discussie op WhatsApp over dit album. Dit stuurde ik:

Qua compositie minimalistisch maar toch heel lekker. The Ladder heeft een toffe progressie vind ik. En Impossible is héél lang de hele tijd hetzelfde. Maar als dan aan het eind de baslijn verandert heeft dat superveel impact. Vond dat vrij geniaal bedacht. Ik word telkens euforisch als die baslijn start. Juist omdat dit album veel herhalingen bevat zijn de kleine veranderingen al heel grote ontladingen. Vind dat juist krachtig. En het maakt het album vrij consistent. Het is wel echt 1 album, de nummers lopen ook soepel in elkaar over.

Ben nooit onverdeeld enthousiast geweest over Röyksopp op een enkel nummer na, maar vanaf 2019 slingerden ze ineens de ene na andere prachtige outtake (Church, Oblique Thrills, Andromeda) de wereld in. Vaak instrumentale nummers die wel wat luisterbeurten nodig hadden om hun geheimen te ontvouwen.

Wat dat betreft is de titel van dit album veelbelovend, maar mijn gevoel is dat het toch weer een beetje terug naar af is. De meeste nummers met vocalen blijven een beetje op de vlakte, al heeft How The Flowers Grow wel wat prettig mystieks. En is Breathe een makkelijk in het gehoor liggende popsingle van behoorlijke kwaliteit. Helaas glijdt het merendeel van het album iets te anoniem voorbij, een spanningsboog hier en daar had het album zeker niet misstaan.

Denk wel dat het album goed kan werken als arbeidsvitaminen, dus hij gaat zijn rondjes zeker nog maken. Wie weet dat die mysteries dan toch nog boven water komen.

Album had wat mij betreft ook bij The Ladder mogen beginnen en met Breathe eindigen, dan vielen de andere "pauzes" wat minder op. Desondanks weer genoeg te genieten op een volwaardige LP van Royksopp.

Groot Royksopp fan hier: ooit bij Lowlands er live ingelopen op de Bravo en sindsdien fervent volger. Totaal eigen sound die het begrip ‘noord’ uitademt zoals geen andere IDM groep dat zo breed en variabel kan.

Eerste luisterbeurt op dit album levert 3,5 op : een hoog niveau wordt zoals altijd gehaald maar er zitten wat mij betreft geen knallers tussen. Het is een heel atmosferisch album : moet hem nog eens op de koptelefoon doen ipv op de speakers tijdens het huis kerst waardig maken.