Röyksopp - Profound Mysteries (2022)

Had net een discussie op WhatsApp over dit album. Dit stuurde ik:

Qua compositie minimalistisch maar toch heel lekker. The Ladder heeft een toffe progressie vind ik. En Impossible is héél lang de hele tijd hetzelfde. Maar als dan aan het eind de baslijn verandert heeft dat superveel impact. Vond dat vrij geniaal bedacht. Ik word telkens euforisch als die baslijn start. Juist omdat dit album veel herhalingen bevat zijn de kleine veranderingen al heel grote ontladingen. Vind dat juist krachtig. En het maakt het album vrij consistent. Het is wel echt 1 album, de nummers lopen ook soepel in elkaar over.

Ben nooit onverdeeld enthousiast geweest over Röyksopp op een enkel nummer na, maar vanaf 2019 slingerden ze ineens de ene na andere prachtige outtake (Church, Oblique Thrills, Andromeda) de wereld in. Vaak instrumentale nummers die wel wat luisterbeurten nodig hadden om hun geheimen te ontvouwen.

Wat dat betreft is de titel van dit album veelbelovend, maar mijn gevoel is dat het toch weer een beetje terug naar af is. De meeste nummers met vocalen blijven een beetje op de vlakte, al heeft How The Flowers Grow wel wat prettig mystieks. En is Breathe een makkelijk in het gehoor liggende popsingle van behoorlijke kwaliteit. Helaas glijdt het merendeel van het album iets te anoniem voorbij, een spanningsboog hier en daar had het album zeker niet misstaan.

Denk wel dat het album goed kan werken als arbeidsvitaminen, dus hij gaat zijn rondjes zeker nog maken. Wie weet dat die mysteries dan toch nog boven water komen.