Tangerine Dream - Blue Dawn (2006)

Dit moet ieder TD fan in z'n collectie hebben. De muziek onstind tijdens TD's Optical Race toer in 1988 in Amerika. Froese heeft toen samen met Ralph Wadephul die toen als derde toetsenist mee draaide tijdens de concerten deze muziek gemaakt. Een klasse album dat uiteindelijk in 2006 verscheen. Dit is TD op z'n best uit die periode met prachtige stukken die geen seconde vervelen. Een aanrader.

Eén van de weinig TD musthaves van de laatste jaren. Tracks die gedeeltelijk in 1988 zijn opgenomen, waarbij slechts Froese en tijdelijk lid Ralph Wadephul aan het werk zijn geweest, in de villa van Miles Copeland (manager van IRS label, Sting, etc.)
De inspiratie knalt er vanaf; sterke melodieën, weinig gefröbel en compositorisch mijlenver van alles dat Optical Race, Lily on the Beach, etc. heet. Wat een gemiste kans dat TD niet in deze, meer symfonisch elektronische richting is doorgegaan.
Vooral het drieluik tracks 4-5-7 is subliem. Luister ook naar nummer 9, een meeslepend uptempo stuk met prachtig toetsen- en gitaarwerk van beide heren.
Een verademing, en net zoals "Kyoto" (Froese met Schmoelling in 1983) een verplichte aanschaf voor TD-liefhebbers.

Dit album had voor wat mij betreft beter kunnen uitkomen dan het tegenvallende Lily on the Beach. Dat album draai ik eerlijk gezegd nauwelijks.

Blue Dawn klinkt alleen al door noot één een stuk beter. Het heeft gelijk de juiste snaar bij mij te pakken. Wat toe te schrijven valt aan de stemmige klanken die Where Dreams Are Large and Airy uitstralen. Het doet mij denken aan een statige situatie. Riding the Wind begint heerlijk duister, maar eenmaal op stoom geeft het mij een gevoel van heerlijk los te zijn van de materie. Vooral als de gitaar klinkt ben ik haast niet te houden. Wat voelt dit goed aan. Na zoiets moois volgt Thunderheads, een track met een fraaie spanningsboog er in, wat voor mij wel en lp-kant had mogen duren. Dit maakt TD tot TD. Eagle's Crest doet mij gelijk vliegen langs indrukwekkende bergwanden. Qua compositie had het prima kunnen passen op Canyon Dreams, dat andere mooie album van deze groep. Het roept een beeld op van langs bergwanden vliegen. Food for the Gods begint haast kosmisch. Wat later komt daar een romantisch gespeelde gitaar bij waarna het uitgroeit tot een wijds geheel wat bijzonder sfeer vol is gedaan. Het einde is klassiek te noemen.

Without a Bad Conscience had qua klankleur niet mistaan op Destination Berlin. Met mijn ogen dicht zie ik mij Berlijn in rijden om later op de dag een prima concert van ze te mogen zien. Daarnaast zit er een erg lekkere drive in om op verliefd te worden. Cardamon Route begint uiterst delicaat en groeit uit in wat mij doet denken aan het rijden in indrukwekkende landschappen. Erg mooi dus. Het begin van A World Away from Gagaland doet even vreemd aan, maar eenmaal opgang doet het mij zweven door een bijzondere wereld. Het ritme hierin is goed gekozen en doet wat aan Hyperborea denken in de verte. Native Companions geeft een heerlijk gevoel van vrijheid. De gitaar versterkt dit gevoel nog eens. Ja, en dan veel te snel de laatste track van dit album. Mooie duistere klanken die op Blue Dawn zijn te horen doen mij denken aan vroeg in de ochtend aanwezig te zijn als de zon langzaam maar zeker aan de horizon verschijnt. Eenmaal aan de kim komt er leven in de brouwerij. Erg goede symfonische klanken vullen de kamer. Het geeft mij het gevoel voor groot orkerst te staan. Alle dynamiek die in een dergelijk orkerst zit komt in sneltreinvaart voorbij. Waardoor ik maar tot één conclusie kan komen de track Blue Dawn is te kort.

Achteraf beschouwend is het dan erg jammer dat de samenwerking tussen Wadephul en Froese zo kort is geweest. Na het aanhoren van dit album kan ik maar één ding concluderen dat Blue Dawn een erg lekker album is met behoorlijk wat afwisseling en zaken die me de luidsprekers aan de binnenkant laten zien, waarbij ik dan tot de conclusie kom dat er geen draadje los zit, maar me wel laten concluderen dat dit wel een heel bijzonder album is.

Blue Dawn is een uniek album, dat moge duidelijk zijn. 'Tis jammer dat Ralph Wadephul slechts 'een blauwe maandag' (had de CD niet beter Blue Monday kunnen heten ?) bij TD gezeten heeft. Zijn bijdrage op dit album is namelijk erg groot en bewijst dat ie gewoon goede composities weet af te leveren. Typisch dat dit album überhaupt zo lang op zich heeft laten wachten. Het is echt behoorlijk goed te noemen.

"Where Dreams Are Large and Airy" is een plechtige opener. Statig en vol mooie melodieën is er in principe niets verkeerds aan. Echter volgt de échte verrassing pas met "Riding the Wind". Het is dit nummer die me doet opveren. Spannende opbouw, supergave gitaarsolo tijdens de 2de helft. Een pakkende, doeltreffende compositie die wat mij betreft zelfs nog méér uitgewerkt had mogen worden.
"Thunderheads" heeft dat typische TD-trekje. Redelijk lang en uitgesponnen, is dit een dromerige track met aardige, doch nergens echt opzienbarende melodielijnen. Ik weet het, het is goed, maar het weet met niet over de gehele linie te boeien. Zal wel aan mij liggen, denk ik...
Maar dan volgt "Eagle's Crest". Erg relaxed en laid-back. Smaakvol en met veel gevoel gebracht is dit nummer een bescheiden juweeltje. Zodra de gitaar om de hoek komt kijken, is het een lust voor het oor.
Met een mooi, twinkelend en warm intro begint "Food for the Gods". Wanneer dit nummer zich pas écht ontvouwt, is duidelijk te horen dat het eigenlijk niet meer mis kan gaan. Wat uiteindelijk volgt is een prachtig, passioneel thema die echt supervet klinkt. Ergens moet ik bij dit nummer in de verte een beetje aan het oude werk van Yanni denken. Komt door de melodielijn, denk ik...
"Without a Bad Conscience" klinkt als lekker 'vertrouwd' TD-materiaal. Ergens bespeur ik bij mezelf het gevoel dat ik het allemaal op deze manier wel eens eerder heb gehoord, maar het is wel ongelooflijk lekker!
En weer betrap ik mezelf erop dat ik uit m'n stoel veer, bij het horen van "Cardamom Route". Een compositie van de hand van Ralph Wadephul, wat me doet beseffen wat een ijzersterk songwriter de beste man wel niet is. Naarmate het nummer vordert, en het hoofdthema zich herhaalt, krijgt de muziek wat meer kracht, terwijl het al zo goed is.
"A World Away from Gagaland" is wederom 'vintage' TD. Het nummer schept een dromerige sfeer, heeft mooie, 'verlegen' melodielijnen en kabbelt over de gehele linie aangenaam door.
Het meer to-the point "Native Companions" laat duidelijk de compositorische stijl van beide heren horen. Waar Ralph met meer herkenbare, in-your-face vehikels aan komt zetten, zorgt Edgar voornamelijk voor de meer ongrijpbare, zweverige composities. In ieder geval zorgt het voor een sterke, uitgebalanceerde plaat. Ook "Native Companions" doet een flinke duit in het zakje. Een korte, maar sterke track.
De afsluiter "Blue Dawn" had de plaat op geen briljantere manier kunnen afsluiten. Wat een dijk van een track is dit!! Het beste voor het laatst bewaren? Jazeker !! Het nummer heeft een geweldig, spannend thema wat ijzersterk tot ontwikkeling komt. Naarmate het nummer in een stroomversnelling belandt, is er geen houden meer aan.

Beter laat dan nooit, moeten Edgar en Ralph gedacht hebben. Om onduidelijke redenen heeft het lang moeten duren, eer deze plaat uitkwam. Maar dan krijg je er ook wel wat voor terug. Al met al duidelijk een toppertje van formaat, deze Blue Dawn. Het maakt me ook nieuwsgierig naar het solo-werk van Ralph Wadephul.

Mooie recensie!
Zo te lezen heb je erg van de plaat genoten.
Wadepul's solowerk omvat tot op heden alleen 'When Aliens Meet a Drop of Water' en is zijn 'versie' van het materiaal voor 'Blue Dawn'. Alleen zonder Froese en met andere, niet bekendgemaakte gastmuzikanten. Die cd biedt een ander perspectief op Wadephul's stukken die op 'Blue Dawn' staan.

@wowter: Thanks !! Ik heb inderdaad al wat fragmenten gehoord van Wadephul's debuut op zijn myspace-pagina, en ook dat klinkt verbluffend goed. Het smaakt tevens naar meer, dus laten we hopen ook in de toekomst meer van Ralph te horen.

Ellenlange quote verwijderd: dat soort dingen komt de leesbaarheid van de discussies niet ten goede.

Dat gebeurt zeer binnenkort: hij treedt volgend weekend voor de eerste keer als 'electronische' artiest live op in Berlijn. Daarnaast speelt hij als toetsenist in diverse (cover)-bands en maakt hij muziek voor docu's en tv-programma's in Duitsland. Ook doet hij veel nasynchronisatiewerk. Echt veel bezig met electronische muziek is hij dus niet meer bezig...

Dit is echt een fantastisch album, dit vind ik zelfs 1 van de besten van TD.
Erg jammer dat ze dit niet in de mindere vroege jaren 90 hebben uitgebracht.
Dan had het veel meer in de aandacht gestaan.

Opmerkelijk veel gitaarwerk op dit album. Geeft me een beetje een symfonisch rock-gevoel, zoals Mandala van collega Kitaro dat ook doet - voor mij eerder interessant als curiosum dan echt goed en geen 'vintage' Tangerine Dream in elk geval.

Terwijl dit muziek is uit Optical Race periode. Heel sterk album.

Als levenslange fan van TD moest ik na het lezen van de bovenstaande zeer gerespecteerde reviewers dit album nog maar eens beluisteren. Mijn laatste indruk was zover ik me herinner nogal teleurgesteld. Maar de ervaring leert ook dat dat kan veranderen, zeker bij Tangerine Dream.
Maar helaas.... ik ben iets minder teleurgesteld, maar het is nog steeds niet best. Ik vraag me zelfs af of mijn voorgangers reviewers en ik het wel over hetzelfde album hebben....
Ik vind dit een nogal ongeinspireerde poging, bij momenten zelfs saai. Niet te vergelijken met Kyoto, waar ik wel degelijk inspiratie en bezieling in waarneem. Slecht is het niet, maar van TD ben ik beter gewend. Helaas ging het na Blue Dawn nog verder bergafwaarts met deze band, maar dat is een ander verhaal. Ik zet nog maar een keertje Optical Race op, en ben blij dat de bijdrage van Ralph Wadephul redelijk beperkt is gebleven.
2,5 sterretjes.