Tangerine Dream - Blue Dawn (2006)

Dit album had voor wat mij betreft beter kunnen uitkomen dan het tegenvallende Lily on the Beach. Dat album draai ik eerlijk gezegd nauwelijks.

Blue Dawn klinkt alleen al door noot één een stuk beter. Het heeft gelijk de juiste snaar bij mij te pakken. Wat toe te schrijven valt aan de stemmige klanken die Where Dreams Are Large and Airy uitstralen. Het doet mij denken aan een statige situatie. Riding the Wind begint heerlijk duister, maar eenmaal op stoom geeft het mij een gevoel van heerlijk los te zijn van de materie. Vooral als de gitaar klinkt ben ik haast niet te houden. Wat voelt dit goed aan. Na zoiets moois volgt Thunderheads, een track met een fraaie spanningsboog er in, wat voor mij wel en lp-kant had mogen duren. Dit maakt TD tot TD. Eagle's Crest doet mij gelijk vliegen langs indrukwekkende bergwanden. Qua compositie had het prima kunnen passen op Canyon Dreams, dat andere mooie album van deze groep. Het roept een beeld op van langs bergwanden vliegen. Food for the Gods begint haast kosmisch. Wat later komt daar een romantisch gespeelde gitaar bij waarna het uitgroeit tot een wijds geheel wat bijzonder sfeer vol is gedaan. Het einde is klassiek te noemen.

Without a Bad Conscience had qua klankleur niet mistaan op Destination Berlin. Met mijn ogen dicht zie ik mij Berlijn in rijden om later op de dag een prima concert van ze te mogen zien. Daarnaast zit er een erg lekkere drive in om op verliefd te worden. Cardamon Route begint uiterst delicaat en groeit uit in wat mij doet denken aan het rijden in indrukwekkende landschappen. Erg mooi dus. Het begin van A World Away from Gagaland doet even vreemd aan, maar eenmaal opgang doet het mij zweven door een bijzondere wereld. Het ritme hierin is goed gekozen en doet wat aan Hyperborea denken in de verte. Native Companions geeft een heerlijk gevoel van vrijheid. De gitaar versterkt dit gevoel nog eens. Ja, en dan veel te snel de laatste track van dit album. Mooie duistere klanken die op Blue Dawn zijn te horen doen mij denken aan vroeg in de ochtend aanwezig te zijn als de zon langzaam maar zeker aan de horizon verschijnt. Eenmaal aan de kim komt er leven in de brouwerij. Erg goede symfonische klanken vullen de kamer. Het geeft mij het gevoel voor groot orkerst te staan. Alle dynamiek die in een dergelijk orkerst zit komt in sneltreinvaart voorbij. Waardoor ik maar tot één conclusie kan komen de track Blue Dawn is te kort.

Achteraf beschouwend is het dan erg jammer dat de samenwerking tussen Wadephul en Froese zo kort is geweest. Na het aanhoren van dit album kan ik maar één ding concluderen dat Blue Dawn een erg lekker album is met behoorlijk wat afwisseling en zaken die me de luidsprekers aan de binnenkant laten zien, waarbij ik dan tot de conclusie kom dat er geen draadje los zit, maar me wel laten concluderen dat dit wel een heel bijzonder album is.

Als levenslange fan van TD moest ik na het lezen van de bovenstaande zeer gerespecteerde reviewers dit album nog maar eens beluisteren. Mijn laatste indruk was zover ik me herinner nogal teleurgesteld. Maar de ervaring leert ook dat dat kan veranderen, zeker bij Tangerine Dream.
Maar helaas.... ik ben iets minder teleurgesteld, maar het is nog steeds niet best. Ik vraag me zelfs af of mijn voorgangers reviewers en ik het wel over hetzelfde album hebben....
Ik vind dit een nogal ongeinspireerde poging, bij momenten zelfs saai. Niet te vergelijken met Kyoto, waar ik wel degelijk inspiratie en bezieling in waarneem. Slecht is het niet, maar van TD ben ik beter gewend. Helaas ging het na Blue Dawn nog verder bergafwaarts met deze band, maar dat is een ander verhaal. Ik zet nog maar een keertje Optical Race op, en ben blij dat de bijdrage van Ralph Wadephul redelijk beperkt is gebleven.
2,5 sterretjes.