Walt Disco - Unlearning (2022)

Walt Disco uit Glascow (Schotland) maken Glamrock weer actueel. Krachtige songs.
Beukende drums, hysterische zang, Koortjes, breaks. Referentie: Sparks meets St.Vincent.
Album is eigenlijk grofweg ingedeeld in 3 parts. De singels (1-5), experiment (6-9), Slotakkoord (10-12).
Kritiek is mogelijk op middendeel dat voor gevoel te lang is.
Daar staat beste track 'Macilent' tegenover.
Ruim goed genoeg om paradiso-up te bezoeken (vrijdag 22 april)

Scherpe review meneer Blur!!
Ik denk dat ik een heel eind mee ga. Juist vanwege het middenstuk vind ik het een plaat die flink boven de middelmaat en kitsch uitstijgt. Ze proberen er echt iets moois en interessants van te maken.
Tijdens het luisteren moet ik de hele tijd denken dat dit had kunnen gebeuren als Bowie in de jaren '70 de Scissor Sisters had ontmoet...
aERodynamIC is dit niet jouw kopje thee..??

Vrij hysterisch ja, dus bedankt dat je me daar aan linkt

hahaha, maar jij bent toch ook wel van een stukje theater..?? Je bent samen met heer Blur hierboven één van de weinigen die ik altijd tegenkom bij vrolijke releases in plaats van al die depri-platen die het hier op de site zo goed doen....

Hij gaat zo de eerste draaibeurt krijgen. Ben benieuwd.

Met het nodige androgene verwijzingen belichaamt het het zwaar opgemaakte flamboyante Walt Disco zestal de retro New Romantics look en voegt daar een smerige hoeveelheid vuige New York Dolls glamrock accenten aan toe. Lekker theatraal confronterend grijpt dit Schotse gezelschap terug naar de kenmerkende klimaatsverandering die eind jaren zeventig in gang gezet wordt en welke de muterende bastaarduitloop van het decennia daarna modelleert.

Er is tegenwoordig zoveel ophef over het hele LGBTQ+ (Lesbian, Gay, Transgender, Queer) gebeuren, maar de prachtig uitgedoste Boy George van Culture Club, de invloedrijke kameleon David Bowie, het Visage boegbeeld Steve Strange en zelfs het androgene Two Face man/vrouw kapsel van Human Leagues Philip Oakey geven hun excentrieke performance jaren geleden al veel meer kleur. Het beperkt toegankelijke nachtleven in Eric’s Club, Billy’s en The Blitz was toen the places to be. Het draait niet alleen om spraakmakend uiterlijk vertoon, maar het werkt wel in het voordeel om een sterk provocerend statement neer te zetten.

Bij deze schitterende presentatie hoort uiteraard de juiste muzikale omlijsting, maar dat komt in het geval van de retro uitgedoste Walt Disco modepoppetjes wel goed. For All Of My Life I Was In The Dark. De met een identiteitscrisis worstelende James Potter kruipt uit een afgesloten cocon om zijn ware ik aan de buitenwereld te showen. Lazarus ontwaakt uit de dood, en met zijn stomdronken donkere wankele vocalen stapt hij de grimmige dansbare Weightless aerobicwereld binnen. Een verward caleidoscoop spiegeldoolhof van de ziel, bewoond door meervoudige schizofrene persoonlijkheden. Speelt de zanger een spelletje, of is er daadwerkelijk sprake van een complexiteit aan diversiteit. Hij weet het in ieder geval mooi neer te zetten.

Beangstigend croonend is hij aanwezig in het verder luchtig toegankelijke met fluisterende mantra’s gezegende backings Those Kept Close, innig kwetsbaar tentoonstellend in het persoonlijke My Dear. Walt Disco bestaat verder uit de spaarzaam opererende gitaristen Finlay McCarthy en Lewis Carmichael, de ritmisch door het verstrengelde Be an Actor oerwoud heen slaande drummer Jack Martin, funkbassist Charlie Lock en de spacende toetsenist David Morgan. Allemaal marionettenfiguranten in deze hedendaagse The Rocky Horror Picture Show performance, afspelende in een onvatbaar duistere A Clockwork Orange decor.

Verknipte verhaallijnen over net zo verknipte personages, waarbij de zeven hoofdzonden in een nieuw excentriek breed passend jasje gegoten worden. Unlearning handelt over persoonlijke decadentieverval in het gedurfd funkende Kraut spacende Cut Your Hair.De egocentrische glamourmaatschappij staat centraal in het catchy Selfish Lover, de Facebook likes koorts thematiseert de afgedwongen vrolijke typische Britse gemodelleerde How Cool Are You? Blur gekte. Uitzichtloze grungerock verharding tiranniseert het onheilspellende gitaarhuilende tranendal Macilent en verbitterende elektro boksende zelfreflectie beheerst de omgevallen If I Had a Perfect Life speelkaartentoren.

Een schroothoop aan gereanimeerde industriële beats bewapenen zich om met geforceerde vernietigingsdrang de onheilspellende synthpop poort van The Costume Change te openen. Toegankelijke basdeuntjes en melodieuze keyboardwendingen krijgen hierdoor een wazige artrock omkadering die tevens speelruimte geeft aan eighties Italodisco en nineties Eurodance. De deprimerende regen grijze Glasgow beleving die in de vergaande muzikale geschiedenislessen zoveel melancholische tragiek heeft opgeleverd hangt als een afdekkende deken over het camouflerende Unlearning heen. Walt Disco mag zich in de toekomst nog meer losweken van het historische verleden, om zich opnieuw te etiketteren.

Walt Disco - Unlearning | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Walt Disco is duidelijk niet vies om er een chaotische bende van te maken. En toch klinkt het strak. Bowie die Arcade Fire als begeleidende band heeft, geluisterd naar Talking Heads en The Associates plus allerhande 80's muziekjes en hysterie is zeker niet ver weg.
Laat Scott Walker dan ook nog eens om de hoek gluren en je hebt Unlearning.

Ingrediënten die mij lyrisch moeten maken, maar dat ben ik niet. Dank u James Potter. U bent de reden waardoor ik toch een beetje reserve houd. U doet me net iets te veel uw best.

Daarbij is dit album zelfs voor mijn inmiddels wat oudere oren misschien net iets te chaotisch, te druk en verlang ik ineens naar een lekker kabbelend folkplaatje.

Toch kan het ook zomaar zijn dat ik hier over een paar weken helemaal anders over denk en prijkt het album hoog in mijn top 10 zo aan het einde van dit jaar. Want boeiend is het wel, en die ingrediënten he.......

Ha, fijne stukjes!! En met het meeste wel eens. Ik denk echter dat het juist door die chaos een groeiertje is. Het verveelt daardoor niet snel.