Cowboy Junkies - Songs of the Recollection (2022)

Zo, pas twee keer beluisterd, maar toch genoeg gehoord voor een eerste indruk.

Een heel coveralbum, dat valt mij in de meeste gevallen niet mee. Het blijft toch meestal opboksen tegen de oorspronkelijke versies. Maar de Cowboy Junkies hebben mijn inziens best een aardige reputatie t.a.v. covers opgebouwd (zie hierboven), dus kregen ze bij voorbaat al het voordeel van de twijfel.

En dat blijkt terecht: niet alles is even sterk. Zo vindt ik Five Years en Ooh Las Vegas maar matig. Maar net als mijn enthousiasme fors vermindert volgt een fantastische versie van No Expectations. Dat is altijd mijn meest favoriete Stones-nummer geweest, met die fantastische akoestische slidegitaar partij van Brian Jones (tevens een van zijn laatste bijdragen). En de versie van de Junkies is geweldig.

De twee hierop volgende Neil Young songs krijgen ook een mooie uitvoering, evenals de Dylan song I've Made Up My Mind to Give Myself to You.

The Way I Feel en de laatste twee nummers zijn niet echt goed, maar ook weer niet slecht.

Toch over de hele linie geen spectaculair, maar best aangenaam album. Die ga ik de komende tijd regelmatig beluisteren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Songs Of The Recollection - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cowboy Junkies - Songs Of The Recollection
Albums met alleen maar covers zijn meestal niet meer dan een tussendoortje, maar Songs Of The Recollection van Cowboy Junkies is wel een heel mooi tussendoortje met een aantal opvallend rauwe songs

Albums met covers sla ik meestal over, maar voor Songs Of The Recollection van Cowboy Junkies maak ik natuurlijk een uitzondering. De Canadese band is immers al bijna 35 jaar zeer bedreven in het vertolken van songs van anderen en slaagt er met grote regelmatig in om van songs van anderen Cowboy Junkies songs te maken. Dat lukt de band ook weer op het deze week verschenen album dat een aantal covers bevat die je verwacht van Cowboy Junkies, maar ook een aantal verrassingen als songs van David Bowie en The Cure. Het gitaarwerk op Songs Of The Recollection is verrassend ruw en Margo Timmins zingt zoals gewoonlijk de sterren van de hemel. Prima dus.

Ik word lang niet altijd blij van albums met uitsluitend covers, maar er zijn bands die het kunstje van het vertolken van songs van anderen zo goed beheersen dat het toch interessant wordt. De Canadese band Cowboy Junkies is wat mij betreft zo’n band. Dat was al duidelijk op het in 1988 verschenen The Trinity Sessions, waarop prachtige versies staan van klassiekers als Sweet Jane (The Velvet Underground), I’m So Lonesome I Could Cry (Hank Williams) en Blue Moon (onder andere Elvis Presley).

Op opvolger The Caution Horses uit 1990 staan al even mooie versies van Powerderfinger (Neil Young) en You’ll Be Loved Again (Mary Margaret O’Hara) en zo kan ik er nog wel wat noemen (op Black Eyed Man uit 1992 staan bijvoorbeeld twee zeer fraaie Townes van Zandt covers). Verder trok de band op Demons: The Nomad Series, Vol. 2 uit 2011 een heel album uit voor de songs van Vic Chesnutt en ook dat was prachtig.

De Canadese band weet dus wel hoe je van de song van iemand anders je eigen song kunt maken, maar desondanks had ik liever een regulier Cowboy Junkies album gezien dan het deze week verschenen Songs Of The Recollection. Zoveel albums heeft de band de afgelopen tien jaar immers niet gemaakt en de albums die wel verschenen, waaronder het geweldige All That Reckoning uit 2018, smaakten absoluut naar meer.

Goed, we zullen het moeten doen met een nieuw Cowboy Junkies met alleen maar covers en dat is nog altijd veel beter dan helemaal geen Cowboy Junkies album. Songs Of The Recollection opent wat mij betreft opvallend met Five Years van David Bowie. Het is een keuze die ik niet direct van de band had verwacht en het is er bovendien een waaraan je je heel makkelijk vertilt. Ik vind de Cowboy Junkies van Five Years echter best geslaagd, al is het maar vanwege het heerlijk gruizige gitaarwerk en de emotievolle vocalen van Margo Timmins.

Ooh Las Vegas van Gram Parsons zou op papier beter moeten passen bij het geluid van Cowboy Junkies, maar de versie op Songs Of The Recollection doet me minder, al is het gitaarwerk wederom fantastisch. No Expectations van The Rolling Stones had ik weer minder snel bedacht voor de Canadese band, maar de Cowboy Junkies versie is echt prachtig en laat maar weer eens horen hoe Margo Timmins een eigen song kan maken van de song van iemand anders.

Songs Of The Recollection vervolgt met twee songs van Neil Young en die zijn bij Cowboy Junkies altijd in goede handen. De band uit Toronto speelt op haar nieuwe album lekker losjes en ook de zang van Margo Timmins klinkt ontspannen. Het past wel bij een tussendoortje dat een album met louter covers meestal is, al laat Songs Of The Recollection ook horen dat Cowboy Junkies op het moment in een uitstekende vorm steekt en tot veel meer in staat moet worden geacht.

Het album vervolgt met songs van Gordon Lightfoot en Bob Dylan, die makkelijk overeind blijven door de prachtstem van Margo Timmins en wederom door fantastisch gitaarspel, waarna de band er met Marathon nog maar eens een Vic Chesnutt song tegenaan gooit. We zijn dan al bij de slottrack beland en ook die is opvallend, want wie verwacht Seventeen Seconds van The Cure bij Cowboy Junkies. Dankzij prachtig ruw gitaarwerk en de altijd goede zang, is ook deze cover geslaagd en hebben we al met al een heel fraai tussenalbum van Cowboy Junkies in handen. En nu graag weer een regulier album! Erwin Zijleman