The Housemartins - London 0 Hull 4 (1986)

Voor degenen die denken dat muziek uit de jaren '80 doorgaans melancholisch en neerslachtig is, zeker als die van de Britse eilanden komt: vergeet het maar. The Housemartins, de band waarin Norman Cook (Fatboy Slim) debuteerde als bassist, leggen op deze plaat een portie positieve energie aan de dag waar je u tegen zegt. Dat doen ze met bijzonder overtuigende eightiesbritpop. Misschien niet erg origineel, maar wel erg lekker.

Neem opener Happy Hour. Dat de drank even wat goedkoper is een ding, maar er is hier meer aan de hand. Groot feest! Muzikaal gezien is het op het randje van niet meer serieus te nemen vrolijkheid, maar dat maakt na een paar tellen luisteren al weinig meer uit. Want vrolijkheid is meeslepend! Deze plaat dus ook. Al snel wordt duidelijk dat The Housemartins hier niet alleen wijsjes zwanger van een haast platte vrolijkheid aan de dag kunnen leggen, maar dat deze plaat toch ook zijn rustpuntjes kent. Flag Day is er zo een. Nog steeds enthousiast, maar iets minder up-tempo en haast plechtig gebracht. Ook heerlijk.

Intussen doet de zang van Paul Heaton je denken aan Morrissey die van zijn gebruikelijke verkoudheid is genezen, maar op net even een andere plek het snot in zijn neus heeft staan. In elk geval is ie er dan niet neerslachtiger op geworden. Muzikaal doet het dan ook eerder denken aan Lloyd Cole & The Commotions of Squeeze, maar dan nog wat energieker en sneller. Voeg daar, vergelijkbaar met Cole of Prefab Sprout, met name later op de plaat af en toe een kleine flirt met soul aan toe (Lean on Me). Neem dan het karakteristieke heldere gitaargeluid dat bij de genoemde referenties ook duidelijk hoorbaar is en voilà, The Housemartins.

Dat het een beetje op elkaar lijkt is voor mij dan ook geen enkel bezwaar. De toch al niet al te lange nummers vliegen rap voorbij, waarbij de introotjes voor mij toch steeds weer zo mijn aandacht trekt dat die tijd niet al te ongemerkt vliegt. Ik blijf in elk geval oprecht geboeid door zoveel vrolijkheid en heb een voortdurende neiging tot het induwen van repeatknoppen. En dan kan het allemaal niet echt heel erg origineel zijn, dat weerhoudt mij niet van het uitdelen van 4.5*.