The Search - Bloodbathe & Bazaar of Lush Loose Limbs (2006)

Naast The Search - The Search cd heeft de postooievaar inmiddels ook Bloodbathe & Bazaar Of Lush Loose Limbs(oorspronkelijk twee mini albums) in mijn brievenbus gedropt. In vergelijking met hun debuut klinkt het allemaal een stuk liefelijker en ingetogener.Dit doet mij sterk aan The Chameleons denken die na het wat rauwe Script Of the Bridge met hun vervolgalbums What Does Anything Mean? Basically en Strange Times in rustiger vaarwater terecht kwamen.

geweldige band! ook alweer zo'n mooi album, het is een schande dat deze band maar geen platen label kan vinden want hun liedjes doen kwa nivo niet onder voor de grote namen binnen het genre, ik vind dit album net nog iets beter dan hun debuut, heerlijke new wave dat echt terug grijpt naar de eighties, en ja vele malen beter dan hun tijdgenoten als Editors en Interpol(waar ik trouwens eigenlijk niet zoveel aan vind, klinkt te Amerikaans!)

Er wordt ook wat meer geëxperimenteerd met instrumenten en zang: zo komt er ook nog even een saxofoon voorbij. Tot nu toe prefereer ik echter overduidelijk het debuutalbum.

toch is dit album kwalitatief beter dan zijn voorgangers, doet mij muzikaal toch ook sterk denken aan The Cure, maar hun debuut vind ik ook erg goed, trouwens het is een forse bezetting met vijf of zes man geloof ik, een goede band absoluut

Nog twee namen die bij mij voorbij komen; Cocteau Twins en The Church. Dit is inderdaad wat lieflijker dan het debuut. Opnamekwaliteit is beter (drums en zang!).
Toch pakt het me niet zoals bij de twee genoemde voorbeelden.
Voorlopig 3*

de vergelijking met The Church vind ik eigenlijk nog het meest toepasselijk bij The Search, toch vind ik dit album beter dan zijn opvolger, maar ik heb begrepen van The Viking dat hun nieuwe album alweer begin volgend jaar uitkomt en moet volgens eigen zeggen wat ruiger en sneller zijn dus alweer iets om naar uit te kijken...

In eerste instantie vond ik dit album ook wat teleurstellend na het formidabele debuut,er is toch sprake van een behoorlijke koersverandering en dat getuigt toch van een bepaalde moed(alhoewel deze koerswijziging zich wel afspeelde in de betrekkelijke anonimiteit) en creativiteit. De openingstrack is gelijk een exponent van deze verandering (doet mij sterk aan Slowdive denken)Hoogtepunt voor mij is echter het prachtige Love Like a Plague.

de openeingstrack lijkt ook wel weer op The Cure maar ja vooral op The Search zelf hé? het hele album vind ik goed maar vooral The Weak Will Go Under vind een pareltje en het wat vrolijkere Tear drop tension en we rule the world vind je het trouwens zo'n koerswijziging? Van Silverslut(hun vorige naam) naar The Search was een koerswijziging vind ik, maar als The Search is hun sound toch erg consistent

De kern van hun muziek is op dit album nog wel intact,dus is er geen sprake van een radicale koersverandering.Toch zijn er wel degelijk essentiele verschillen te noemen,zie mijn bericht hierboven.Geinig dat je vermeldt dat Silverslut hun eerdere bandnaam was,terwijl ik aannam dat Silverslut de titel van een eerdere cd van hun moest zijn.

Heb van 3 nummers 1 minuut gehoord op Red Sun en dat maakte me voldoende nieuwsgierig om dit album te kopen. Heb het idee dat ik deze beter vind dan The Search (2004). Ben benieuwd...

eigenlijk vind ik deze niet echt beter, maar omdat dit beter geproduceerd is en gemasterd ligt het wel beter in het gehoor, zeker een heel goed album waarop The Search naar mijn mening echt tot zijn recht komt

Dit album is m.i. beter dan Deranged Minds Unite en komt idd zelfs in de buurt van het debuut.

ik vind het eigenlijk net zo goed als hun voorganger (trouwens The Silverslut is hun echte debuut, kan je ook downloaden via Music at last FM)

Fijn sfeervol album. Bij het tweede nummer verwacht ik op het eind nog een climax (beetje a la Common People van Pulp omdat dit nummer me daar wat aan doet denken) en dan is het ineens afgelopen....

Hierboven wordt dit album lieflijker genoemd dan The Search (2004). Ik denk eerlijk gezegd dat dat wel eens een verkeerd beeld kan geven want dit album is juist wat donkerder en zwaarder verteerbaar naar mijn gevoel.

Inderdaad sfeervol. Stuk evenwichtiger dan de voorganger. 'Desert Strand' is wat mij betreft de topper van dit album. Kan zich meten met de beste wave van de jaren tachtig. Het doet mij op een of andere manier wel denken aan 'Second skin' van The Chameleons.

Ik vind hem net veel minder dan zijn voorganger. Het wordt me iets teveel van hetzelfde, de teksten zijn ook niet bijstersterk en de zang is nu ook niet je dat. Deze kwaaltjes worden op de voorganger gered door de uitstekende composities, en ook die mis ik hier een beetje. Mijn kritiek is vooral van toepassing op de eerste ep, die vind ik niet veel soeps.

Op de tweede staan wel een aantal voortreffelijke nummers, met Love like a plague en teardrop tension als uitschieters. Tina Bergström ( of wie het ook mag zijn ) had wat meer nummers mogen inzingen, ze heeft een erg fijne stem en zorgt voor variatie.

Ik vind beide platen zowel deze als de voorganger even goed. Dit was trouwens mijn eerste kennis making met The Search en dacht in eerste instantie te maken te hebben met een vergeten band uit de jaren tachtig. Totdat ik zag dat dit album van 2006 is. Geweldige liedjes maar vooral het liedje The Weak Will Go Under raakte me tot op het bot. Diezelfde dag als toen ik dit album binnenkreeg had ik een goede vriend verloren aan kanker . Vandaar dat ik dit nummer ook wel eens oversla omdat ik dan meestal weer volschiet. Maar het is een erg mooi liedje.

Ik vind deze plaat ietsje beter en interessanter dan hun 2004 release. Meer experimenteel, meer afwisseling en meer variatie. Heel sfeervol en kwalitatief beter dan hun sterke 2004 release. Zeker geeft de speelduur van meer dan een uur hun ook meer ruimte te laten zien en horen welk potential ze hebben.

Grappig vind ik het intro en outro van I Want To Die, volgens mij is dit de melodie van een heel oud duits volklied met de title Hänschen klein, misschien is dit ook toeval.

Gek, ik lees hier over betere opnamekwaliteit van deze i.v.m. zijn voorganger (Selftitled, 2004), maar wat ik heb is dat de drums aan het begin van Six Year Eclipse zo dof klinken! Is dat bij iedereen zo? Of was dat misschien de bedoeling!? Ik heb nochtans de officiële cd van RSR in mijn bezit

Ook gek dat de favoriertjes op deze plaat van persoon tot persoon lijken te verschillen. De mijne zijn toch wel 'I Want to Die' gevolgd door 'A 22 Year Coma' (nog niet genoemd, dacht ik), maar op de allereerste plaats de échte topper 'We Rule the Word'!

Nee, nee....'Desert Strand' is de favoriet.....imo een van de beste wave-nummers ooit!

Ok, Desert Strand is ongeveer even goed als die drie toppers die ik al genoemd had

Anyway, hoe zit het bij jouw plaat dan met ie drums bij het openingsnummer? Vind je die dan niet dof?

Nee, ik heb daar denk ik geen last van......moet het weer eens beluisteren.

Vandaag weer eens beluisterd, vanuit de lijst met albums - zonder te beseffen dat ik The Search aanklikte. In eerste instantie deed het me aan Cocteau Twins denken, toen een beetje aan Clan of Xymox (wellicht mede daartoe aangezet door MS Mediaplayer die het als "dark wave" typeerde, wat het dus niet is.

Dit is gewoon een goed in het gehoor liggende kruising tussen pop/rock en wave, iets waar Zweden een abonnement op lijken te hebben (Mary Onettes ook); ik vind dit een stuk fijner klinken dan bijv. de enorm gehypte White Lies en ook meer hebben dan de pathethische brom- en gromrock van Interpol. Ok, het is wellicht een beetje wave 'lite' - maar ook veel NL en US wave bands klonken destijds ook licht: Tapes, Blue Murder, Urban Verbs en jazeker ook Talking Heads kan je amper betichten van een 'donkere' klank.

Net het debuut weer even beluistert en dan kan deze er ook wel weer even achter aan. Toch wel tof zoals dat eerste nummer van start gaat. De wereld is zwart, donker en miserabel en daar komen de engelachtige Cocteau achtige gilletjes als zonnestralen doorheen. Mooi gedaan. We Rule the World helpt dat dan weer om zeep. Desert Strand is weer mooi. Dat is ook een beetje wat dit album minder maakt, het debuutalbum was coherenter waardoor je meer in dezelfde sfeer bleef. De tracklisting had hier anders gemoeten of er hadden nummers weggelaten moeten worden. Grootste kracht was toch wel het gitaarwerk van Johan Zeitler. Dit was volgens mij het laatste album waar hij op meespeelt, daarna werd het wisselende bubblegum pop.