Snoop Dogg - BODR (2022)

"I had a dream I was back on Death Row Records!"

Death Row is back!

Of dat is toch het sentiment dat volgens Snoop Dogg naar boven moest komen met het nieuws dat hij Death Row Records overgekocht heeft en hij dus nu de CEO is van dat legendarische label is. Het label waar zijn carrière begonnen is is dus ook verantwoordelijk voor zijn 19de soloalbum, Bacc on Death Row (B.O.D.R.).
Hij heeft wel iets met de legendarische recordlabels de laatste tijd: vorig jaar een compilatiealbum bij Def Jam Recordings en dit jaar een soloproject bij zijn oorspronkelijke werkgever.

Tijdens het beluisteren van de opener (Still Smokin') denk je inderdaad even dat de hype waar is, Tha Row is terug! Lekkere oldschool-beat dat er voor zorgt dat de oude tijden even terug herleven. Na dat nummer van anderhalve minuut vervalt het album echter in hetgeen we van Snoop gewoon zijn sinds hij een onafhankelijk artiest is (2016 - Coolaid). Dat het label nu Doggy Style Records of Death Row Records is maakt werkelijk waar geen verschil, het klinkt voornamelijk nog steeds als Snoop Dogg op automatische piloot. De meeste raps heb je precies al eens gehoord omdat hij zo te horen precies meer aan het freestylen is in plaats van de tijd genomen heeft om teksten te schrijven. Het kan zijn dat hij niet freestylet, maar voor mij klinkt het zo wel. In zijn freestyles moet hij zichzelf ook steeds bij naam noemen en liefst van al de naam spellen ook.

Maar wat willen we ook van een rapper zijn 19de soloalbum? Dan tellen we de overige soloprojecten (EP's, mixtapes, ...), groepsprojecten en labelalbums er nog niet bij! Een diepgaand en volwassen project zoals 4:44 van Jay-Z moet je ook gewoon niet verwachten bij The Dogg, dit is nooit dat type rapper geweest.

Slecht vind ik het echter niet, gewoon niet noemenswaardig. Dit album valt echt mooi in de lijn van zijn albums sinds Coolaid, meer verwacht ik ook niet meer om eerlijk te zijn. Zelfs de naam van het recordlabel gaf me geen nieuwe "hoop".
De bijdrage van Emo Trap vind ik betwijfelend. Over de sample van Crip Your Enthusiasm ben ik nog uit of ik dit nu grappig of een mislukt experiment vind. Van Uncle Murda zal ik wellicht nooit fan worden, vrij belabberde rapper. Jerseys in the Rafters kon mijn verwachtingen niet inlossen, The Game hebben we het laatste jaar veel scherper gehoord. Geen slecht nummer want dat heeft puur met mijn verwachtingen te maken.
Op House I Built schijnt Uncle Snoop zich de geschiedenis wel anders te herinneren dan hoe het echt verlopen is. Hij doet precies of hij verantwoordelijk is voor de successen van Death Row maar schijnt te vergeten dat hij enkel een artiest was toentertijd. Dr. Dre en Suge Knight hebben uiteraard het huis gebouwd... voor de rest wel een prima nummer hoor.

De rest is gewoon leuk... niet hoogstaand maar gewoon leuk. Altijd tof om Nate Dogg nog even voorbij te horen komen, zijn stem is goed geïncorporeerd op Outside the Box. Nas en Snoop doen het goed op Conflicted al blijft die Hit-Boy me toch wat te veel in de standaard hangen. Daddy, House I Built en het nummer met The Game zijn ook van zijn hand.
Doggystylin' is het hoogtepunt op de plaat naar mijn mening. Heerlijke beat en Snoop past perfect op dit soort producties!

3* met nog een kans op verhoging van een halve ster.

Die Snoop. Die is nog productiever dan Nas de afgelopen 2 jaar. Het ene project na het andere. Heb zijn uitje van Def Jam nog niet eens goed kunnen beluisteren of hij heeft Death Row gekocht en er gelijk een album uit gedraaid. Toch blijf ik altijd wel benieuwd wat hij ervan maakt. Eens kijken of hij dat Death Row geluid een beetje kan terug brengen. Daar was hij toch eigenlijk wel het beste.