Motörhead - Rock 'n' Roll (1987)

Nog zo'n onderschat en vergeten Motorhead album. Zeker de titeltrack is het beluisteren waard, maar ook The Wolf, Eat The Rich of Traitor zijn zeker te pruimen.

In vergelijking met Another Perfect Day en Orgasmatron vind ik dit toch een lichterlijk teleurstellend album, maar het blijft onmiskenbaar Motörhead. Ik moet eerlijk bekennen dat het een tijdje geleden is dat ik hem voor het laatst beluisterd heb, maar als een Motörhead album mij niet bijblijft dan is hij waarschijnlijk niet zo goed. Voorlopig 2,5* maar dat kan nog veranderen als ik hem straks ga beluisteren.

Bij mij is het lang twijfelen geweest tussen een 3,5 en een 3. Het bevat inderdaad niet de knallers die je op andere cd's tegenkomt maar van een teleurstelling kan ik persoonlijk niet spreken (en dus ook niet lager dan een 3 gaan). Het blijft voor mij gewoon een erg degelijk album in de trend van bvb Kiss Of Death en Snakebite Love. Wel aardig, niet spectaculair. (buiten de titeltrack dan - die toch wel tot mijn favoriete Motorhead nummers behoord).

Aardig Motörhead-album. De titeltrack, Eat The Rich en Stone Deaf In The USA zijn de hoogtepunten hierop en zeker het beluisteren waard, maar verder staan er weinig nummers op die echt blijven hangen. 3 sterren.

Nou ik vind het wel een sterk Motorhead album. Vooral Rock 'n roll, Blackheart en Traitor vind ik goed.

een van de meest onderschatte motorhead albums hoort in mijn persoonlijke motorhead top 5 thuis goede nummers als stone deaf in the usa , rock"n roll ,the wolf ,traitor ,en blackheart allemaal goede songs goed album 4,5 ster waard om het te lage gemiddelde voor deze cd wat op te krikken

de laatste tijd weer veel beluisterd wordt steeds beter, moet de score toch maar naar 5 sterren brengen dat is deze klassieker van motorhead toch echt wel waard, doet mijns inziens niet onder voor orgasmatron, ace of spades en overnight sensation, deze staat ook bol van de pakkende songs ,die de hele dag in je hoofd blijven zitten

Heb het album de laatste paar dagen wat vaker gedraaid, en ik verhoog mijn stem naar 3,5*. Nummers als Traitor, All For You en Boogeyman ben ik steeds beter gaan vinden en blijven lekker hangen. Inderdaad een erg onderschat Motörhead-album.

Deze net nog even afgespeeld, maar hier staan toch wel een behoorlijk aantal erg pakkende songs op. De eerste 7 tracks zijn allemaal top en de laatste 2 nummers zijn nog wel ok maar heb ik toch wat minder mee. 1 van de beste albums van Motorhead vind ik, jammer dat er maar weinigen zijn die die mening met mij delen.

Kocht dit album begin '88, na 'The Wolf' op de radio te hebben gehoord (Vara's vuurwerk). Een van m'n eerste LP's, vandaar dat deze me nog steeds dierbaar is. Onlangs weer beluisterd en klinkt nog steeds goed, m.n. The Wolf en de titelsong.

Ik vind Stone Deaf In The USA het hoogtepunt van dit album, een lekker pakkend nummer. maar de rest is zoals ik reeds eerder gezegd heb ook dik in orde.

Blackheart is ook zo'n typisch lekker nummertje die je lekker meezingt.
Onderschat luidt het vaak bij dit album en laat dit dan juist een compliment zijn, gewoon luisteren en je zult horen dat het goed zit.

Dit album is eigenlijk de afsluiting van een tijdperk van Motorhead wat betreft de echte harde punkrock. Vanaf 1916 zal de muziek van motorhead meer een metalachtig sfeertje meekrijgen.

Op dit album, wat ik eigenlijk wel erg ondergewaardeerd vind, staan 7 perfect mooie nummers op. De eerste 7 nummers zijn gewoon erg goed, en onderscheiden zich ook echt in de Motorhead discografie. Als je een beetje van deze band houdt, dan mag je deze ook zeker niet missen. Ook bijzonder is dat Lemmy op dit album extra hees klinkt, omdat hij problemen met zijn stem had toen. Is een bijzonder album dus, en door de afsluitende periode eigenlijk ook wel een klassieker vind ik.

Heb ik in 1987/88 veel gedraaid.Daarna voorbij gestreefd door Slayer/South of heaven.Rock 'n'roll is een erg goed nr.De nummers die ze op No sleep at all spelen goed onderhoudend.Stone deaf in USA deed mij altijd sterk denken aan Stand up and be counted van een andere bekende band.Blackheart en The wolf gaan op zich wel(lekker te keer) Dan was er ook nog de Eat the rich maxi single met het matige Cradle to the grave en het sterke Just cos you've got the power.Had die laatste niet op de lp kunnen staan?Konden ze All for you en Boogeyman wel weglaten.Maar zo is het nu eenmaal niet.De lp was met 33/34 minuten ook veel te kort. Ook opgenomen in 1987:Wurzel-Bess. Solo ep van Wurzel met daarop:Bess(3:00)/Midnight in London(4:50)/People say i'm crazy(2:30)/E.S.P.(4:50) Wurzel-vocals/guitar,Ferry ferguson-bass/keyboards,Simon Moss-drums.Uitgebracht bij GWR. Heeft Sanctuary dit ook op cd gezet? Goed,Rock'n'roll heeft op 69 gestaan in de Nederlandse album top 100. Orgasmatron 42 en Hammersmith 26.(bron:hit dossier editie 1994) Goed,heel verhaal maar niet meer dan 3 en een halve ster.

Dit is eigenlijk ook een essentieel Motorhead album. Hier staan erg veel klassieke Motorhead songs op vind ik. de titeltrack natuurlijk, en eigenlijk de nummers tot en met nummer 7 zijn echt klassiek Motorhead materiaal vind ik. Als je Bomber, Overkill en Ace Of Spades erg goede Motorhead albums vind, dan snap ik niet dat je deze minder zou vinden. Een geweldig album is het, en ik vind deze zowiezo beter dan Bomber, en kwalitatief vergelijkbaar wel met Overkill.

Ook zijn de bonusnummers die hierop staan Cradle To The Grave en Just 'Cos You Got The Power ook erg goed en de moete enorm waard. De nummers All For You en Boogeyman vind ik dan wel weer wat mindere nummers.

Ook grappig is de speech van die Monty Pyton acteur, erg leuk en grappig gevonden. Dit album is net zo essentieel als de albums Bomber, Overkill, Ace Of Spades en Orgasmatron.

Ook org is de extra hese stem van Lemmy hierop, zo hees heb ik hem nooit weer gehoord. Een erg goed en zwaar onderschat album is dit.

Cradle to the grave speelden ze vrij recent nog in Duitsland. Sommige nummers wisselen op z,n tijd.You better run is er weer uit. Setlijsten kan je op hun website bekijken.Sinds 1916 lijkt het of er niet veel meer van R.N.R. gespeeld wordt. Op Everything louder, Boneshaker en Better motórhead than dead staat niets van de plaat. Na Another perfect day kwam de groep in een juridische strijd met Gerry Bron terecht en Orgasmatron werd pas in 1986 uitgebracht. 1916 pas in 1990. Met krap aan 35 min. is het dan ook een kort plaatje. Mijn exemplaar heeft de nummers van de Eat the rich maxi als bonustracken het praatje van Michael Palin. Geen extra live cd, al die nummers ken ik wel live. Gewoon in een gezellige undergroundstore en niet via de postorder. All for you behoort tot hun zwakste liedjes. Boogeyman is nog maar net beter. Stonedeaf in the U.S.A. klinkt als een herhalingsoefening van een standaard riffje.Drummer Taylor klinkt niet meer zo goed als vroeger. De gitaristen spelen veel betere solopartijen dan op Orgasmatron.Voor de rest een goede plaat.

Geen echte klassieker, de plaat klinkt niet af. En dat is ook logisch.
Voor deze LP kreeg de band slechts tien dagen de tijd voor het opnemen én mixen. Er moest in verschillende studios opgenomen en gemixt worden. Lemmy had griep tijdens de opnamen en moest desondanks binnen de gestelde tijd alles inzingen (hij is dan ook ontevreden over de zangpartijen). Op de laatste dag, toen de groep een eindmix voor een nummer maakte, werd de betreffende studio letterlijk om hen heen al afgebroken (een foto hiervan is te zien op de LP binnenhoes/ in het CD boekje). Zó krap was de tijd en het budget.
Als je dat bedenkt, is dit toch nog een behoorlijk goed album geworden, maar met wat meer tijd en zorg had dit zoveel beter kunnen zijn.
Alleen in Nederland werd 'Rock 'n' Roll' op single uitgebracht door Roadrunner. Deze single is behoorlijk zeldzaam en er worden in het buitenland hoge bedragen voor betaald. En er is ook een Nederlandse persing van de 'Eat the Rich' 12".
De 'wolf' die je aan het begin van The Wolf hoort huilen, is Phil Taylor.

Een wat onopvallende plaat van Motörhead, waar vooral de degelijkheid regeert, zonder al te veel uitschieters. 'Stone Deaf in the USA' is een uitzondering; een knaller van formaat.

Als ik dan bovenstaand bericht lees over een nijpend tekort aan tijd en budget, snap ik wel waarom dit lang niet hun beste werk is. Dat Lemmy tijdens de opnames ook nog 'ns te kampen kreeg met griep, was een tweede opdoffer. Zijn zangpartijen zijn niet fantastisch op deze plaat, maar ook niet hemeltergend, dus al bij al valt dat wel mee.

Wat me vooral opvalt is niet de inferieure kwaliteit van de opnames of zo (hoewel deze pover is in vergelijking met de twee voorgaande platen; een manke vergelijking, overigens), maar wel dat het songmateriaal niet zo straf is. Ik betrap mezelf er tijdens het beluisteren van dit album minder op dat ik goedkeurend mee zit te headbangen, of een tinteling voel ontstaan doorheen mijn lichaam, wat de beste songs van Motörhead probleemloos voor elkaar krijgen (al is er dan eerder sprake van een aardschok).

Degelijk dus, maar meer ook niet.

3 sterren

Toch verbazingwekkend dat 'Rock 'n' Roll' mij meer heeft weten te vermaken dan het hele 'Orgasmatron' album bij elkaar, en dat was ook onder andere dankzij het titelnummer waar ik helemaal aan verslaafd ben geraakt. En dan hoop ik er toch nog ergens op dat ik Motörhead ga waarderen, dat gevoel dat me al een tijdje dwars zit omdat ik de klik maar niet kon vinden met deze band.

Dan komen we eindelijk aan bij de albums die ik veel geluisterd heb en 'Rock 'n' Roll' is er daar eentje van. Met nummers als 'Eat the Rich', 'Blackheart', 'Stone Deaf in the USA', 'The Wolf' en de het titelnummer 'Rock 'n' Roll' waren om te genieten, en vooral van de laatste heb ik erg genoten want die is wel meerdere keren in herhaling gevallen tijdens het luisteren van het album. De nummers na 'Traitor' vond ik persoonlijk wat weg vallen en minder bijzonder.

En dan geeft de band toch weer een sprankeltje hoop, op naar het volgende album waarvan ik al weet dat ik hem goed vind aangezien dat één van mijn lievelingalbums is van Motörhead maar, dat maakt geen reet uit. Ik heb bij drie andere albums nog maar gehad dat ik meer dan de helft van het album ook daadwerkelijk leuk vond. Rock 'n' Roll mag zich daarbij aansluiten, toch wat ondergewaardeerd of ik verwacht totaal iets anders van Motörhead dan wat de meesten doen (dat denk ik sowieso).

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Rock 'n' Roll
05. Orgasmatron
06. Bomber
07. Iron Fist
08. Motörhead

Vandaag weer eens opgezet en dat viel me helemaal niet tegen.Toch een stuk sterker dan in mijn herinnering.
Vooral het titelnummer Rock 'N' Roll,Stone Deaf in the USA en Boogeyman zijn heerlijke Motörhead songs.
En de wat gammele productie bevalt me eigenlijk ook wel,dus de waardering maar wat verhoogt van deze sub-topper in hun oeuvre.

Gewoon weer een prima album van de legendes, past makkelijk net boven de middelmaat. Begint erg sterk om daarna steeds meer een beetje af te zwakken.
Spoken word van Michael Palin werkt op de lachspieren.
Titeltrack, Eat the Rich, Traitor en Wolf zijn het meest blijven hangen.


1. Ace of Spades
2. Orgasmatron
3. Rock n Roll
4. Iron Fist
5. Another Perfect Day

Motörhead – Rock 'n' Roll

Gekocht in november 2023 bij Amazon.be voor de prijs van 10,07 eur met het album zelf aangevuld door een tweetal bonustracks, er zit eens geen extra schijf bij, er zit eens geen extra optreden bij. Ik vind het prima zo, want een overkill aan liveopnames dreigde.

Na het lezen van de commentaren en het spieken op Wikipedia had ik geen zo'n hoge verwachtingen van dit album (dat ik me trouwens nog nauwelijks herinnerde van vroeger), maar het valt me reuze mee. Het ontbreekt me een beetje aan echte toppers maar het album heeft wel degelijk zijn momenten. Ik vermeld nog even de terugkeer van Philthy Animal Taylor op de drums en de korte bijdrage van Monty Python legende Michael Palin, mijn favorieten bevinden zich in het uptempo midden van de plaat: Blackhaert, Stone Deaf in the U.S.A., The Wolf en Traitor.

Ik hoop dat je je buren op deze vroege zondagochtend laat meegenieten!

Daar is wel een deluxe 2CD met livedisc van maar die heb ik om bovengenoemde reden ook niet. Kan wel aan de gang blijven met heruitgaven met liveopnamen en dat doe ik soms ook wel, mits de prijs ernaar is zoals die digibook-uitgaven van de studio's met Eddie Clarke, die stuk voor stuk in de aanbieding geraakten.
Die twee bonustracks komen van de 'Eat the Rich' 12" en 'Just 'cos You Got the Power' werd gegeven moment vast bestanddeel van de setlist.