Bonnie Raitt - Just Like That… (2022)

Haar intussen eenentwintigste album Just Like That… ligt in het verlengde van de prachtige, relaxte voorgangers Slipstream en Dig in Deep. Zij is en blijft een meesteres in het naar haar hand zetten van andermans songs. Een wat vreemde eend in de bijt op het album is Love So Strong van Toots and the Maytals. Oorspronkelijk bedoeld als een duet met haar goede vriend en reggaelegende Toots Hibbert. Helaas overleed Hibbert in 2020.

In de teksten klinkt regelmatig door dat Raitt zich steeds meer bewust wordt van haar sterfelijkheid. Kan ook bijna niet anders, want Raitt was jarenlang mantelzorger van haar broer. In de muziek, die af en toe akoestisch is, is daar gelukkig weinig van te merken. Regelmatig wordt die bijzonder subtiel en relaxt ingekleurd. Naast een geweldige gitariste blijft Raitt een uitstekende zangeres (bijvoorbeeld het prachtige, ingetogen titelnummer).

Diegenen die beide voorgangers omarmden zullen dit waarschijnlijk nog meer doen bij Just Like That… . Helaas zitten er voorlopig geen Europese concerten in het vat. De komende tijd gaat ze in Amerika op tournee met eerst Lucinda Williams als speciale gast en vervolgens Mavis Staples en als laatste Marc Cohn.

tenzij ik iets mis, is dit bij mijn weten het achttiende reguliere album van Bonnie Raitt en wat voor 1. ik volg haar al vanaf het gelijknamige debuut uit 1971 met de destijds vermaarde bassist Freebo. haar cover van het John Prine nummer "Angel of Montgomery" van het album Streetlights (1974) blijft mij eeuwig bij. een geëngageerd artieste gezien o.a. haar medewerking eind jaren 70 aan het "No Nukes" protest. het siert haar tevens dat zij niet te beroerd is om andere artiesten eer te betonen, zoals hier met het nummer "Love So Strong" van de in 2020 overleden reggae legende Toots Hibbert. zo sprak zij ooit ook haar waardering uit voor het album "Ma Ya" van de Malinese muzikant Habib Koite, waarmee zij hem mede "in het zadel" hielp.

heb verder weinig toe te voegen aan de commentaren hierboven. het is allemaal volgens het bekende recept, maar wat zij ons als luisteraar voorzet blijft inmiddels ruim 50 jaar later nog steeds lekker smaken. een klasse album. zij stelt zelden teleur en "levert". maakte met o.a. "Green Light (1981) en "Nine Lives" (1986) wel mindere albums, waarna zij zich revancheerde met "Nick of Time" uit 1989. dit werd een succesalbum dat zijn weg naar de Amerikaanse charts vond. haar songwriting lijkt er met de jaren steeds beter op te worden, getuige de schitterende ballads "Just Like That" en "Down the Hall". zo vond ik ook de ballad "Not Cause I Wanted To" een hoogtepunt op haar album "Slipstream" (2012). wederom een fraai, gevarieerd album. vind deze niet iets beter dan de voorgangers "Slipstream" en "Dig In Deep". merkwaardig eigenlijk, dat dit soort albums van oudgedienden als Bonnie Raitt zelden in de jaarlijstjes terug zijn te vinden. iets wat mij al eerder opviel bij het sterke "Prodigal Son" uit 2018 van Ry Cooder. hoe dan ook in 2022 ontving Bonnie in de States een "Grammy Lifetime Achievement Award".

dit album werd geproduceerd door Bonnie Raitt zelf en opgenomen in de zomer van 2021 in Studio Recording Sausalito, Californië

de "grand (old) lady" wordt 8 november a.s. 74 jaar dus bij deze alvast "Happy Birthday Bonnie" en wens haar nog "many years to come"

de muzikanten op dit album:
Bonnie: vocals, acoustic guitar, electric guitar, electric slide guitar
James "Hutch" Hutchinson: bass
Ricky Fataar: drums, percussion, backing vocals
Glenn Patscha: clavinet, piano, electric piano, hammondB3, backing vocals
Kenny Greenberg: electric guitar
George Marinelli: electric guitar, backing vocals
+
Jon Cleary: electric piano, percussion, backing vocals (track 9)
Mike Finnigan: hammondB3, backing vocals (track 9)