Mandator - Perfect Progeny (1989)

Toch maar even opgezocht of ik eerder al Nederlandse thrash had beluisterd. Ik kon het zo snel niet bedenken, maar Pestilence (Malleus Maleficarum) en Disabuse (Sorrow and Perdition) bleken Mandator voor te zijn geweest.
Sinds buizen dit album introduceerde als Metal Album van de Week heb ik Perfect Progeny een keer of zeven beluisterd. Nog steeds weet ik niet helemaal wat ik ermee moet.
Aan de ene kant bevallen veel nummers me goed: doordachte nummers met sterke riffs, hier en daar een paar mooie solo’s en voldoende variatie. Bovendien klinkt het album behoorlijk goed, in ogenschouw nemend dat het uit de jaren ’80 komt. Dit zou een album moeten zijn dat ik regelmatig wil horen.
Aan de andere kant: ondanks al die sterke punten lukt het me niet om écht enthousiast te worden van Perfect Progeny. Was dit geen Metal Album van de Week geweest, had ik het na een paar luisterbeurten al terzijde geschoven. Waarom weet ik niet, maar het album raakt me nergens. Wellicht is het de optelsom van een aantal zwakke punten: de zanger wiens stemgeluid me niet helemaal ligt (kennelijk de gitarist die besloot ook te zingen), nummers die soms net te lang zijn, een paar intermezzo’s die afbreuk doen aan de nummers (in Coitus Interruptus en A.I.D.S.).

Qua waardering beland ik ergens tussen drie en drie en een halve ster. Ik geef Mandator voor nu de voorkeur van de twijfel, maar wellicht gaat die halve ster er later nog eens vanaf.