Conway the Machine - God Don't Make Mistakes (2022)

weer een top album van conway the machine .
goede hiphop en een goed begin van 2022 in hiphop.
conway is on point en jea skeese komt goed uit de verf op drumwork.
en benny the butcher komt ook verdienstelijk op john woo flick een heerlijke.
track lekkere boom bap rap en vooral paino love drumwork en stressed vindt ik een.
goeie story telling track goeie beat ook.

Conway bevestigd voor mij met dit de beste te zijn in het Griselda-collectief.

Tussen het tekenen van het contract en het eigenlijke major label-debuut zitten enkele jaren en vele projecten maar eindelijk is het daar dan, God Don't Make Mistakes! Hét album van Conway the Machine op onder meer Shady Records en Interscope Records. Net zoals bij het groepsalbum en het Shady-album van WSG het geval was wil dit niet zeggen dat hij van zijn bekende sound wegvaart, het is nog duidelijk ook een Griselda-project.

Lock Load, Piano Love, DrumWork, John Woo Flick en Babas zijn onvervalste vieze, vuile Griselda nummers waar deze woordenagressors voor bekend staan. Nog steeds vind ik het straf dat zo'n grimey sound anno 2022 te vinden is op een major label-album.
The Alchemist vind ik de tofste beats hier op hebben met Piano Love(!) en de titeltrack.

Op Tear Gas, Guilty, So Much More en Chanel Pearls rapt La Maquina over meer soulvolle beats, denk aan de producties waar het trio J.U.S.T.I.C.E. League voor bekend staat (al is enkel So Much More van hun). Dit is ook een sound waar hij prachtig mee uit de voeten kan.

God Don't Make Mistakes brengt wel een aantal gastartiesten met zich mee. Beanie Sigel brengt ongeveer 7 jaar na zijn collaboratie met Pusha T (dat was de laatste keer dat ik hem hoorde) wederom een heerlijke gastbijdrage die heel dreigend klinkt. Knap dat hij zo nu en dan nog eens te horen is aangezien hij vanaf eind 2014 maar met één long door het leven gaat, wat uiteraard te horen is.
Rick Ross laat op Tear Gas horen dat zo'n sound zijn sweet spot is... al is het Lil' Wayne dat niets van die productie over laat! Zijn DrumWork-artiesten, 7xvethegenius en Jae Skeese, hebben me nog een tikkeltje benieuwder gemaakt naar hun debuten op het label. 7xvethegenius vind ik een heerlijk gecontroleerde en rustige flow hebben, één van de weinige vrouwelijke MC's dat mijn aandacht zo kan grijpen. T.I. levert ook een goede strofe op Wild Chapters, het zijn echter zanger Novel (vooral zijn strofe) en producer Hit-Boy dat er voor zorgen dat dit het minst leuke nummer is op de plaat.
Benny en WSG doen exact wat ze moeten doen op de Griselda-collaboratie John Woo Flick.
Chanel Pearls verraste me om eerlijk te zijn, Jill Scott begon ineens te rappen (en nog niet zo onverdienstelijk)! Ze eindigde wel in haar kenmerkende prachtige zang.

Nu heb ik het over de producties en de gastartiesten gehad maar wat met de hoofdact? Conway the Machine bewijst voor mij persoonlijk de meest gevarieerde artiest van de Griselda-stal te zijn. Hij flowt over de producties als een ware meester van zijn vak en tekstueel is dit project misschien wel het beste wat we van hem gehoord hebben. Hier staat absoluut niet alleen harde gangsterpraat en boom-boom-boom-gedoe op! Dit is zijn meest introspectieve, emotionele en kwetsbare plaat tot nu toe. Nog meer zelfs, de typische gangsta rap heeft een kleinere rol op dit studioalbum.
Conway rapt onder meer over wat de schietpartij in 2012 met hem gedaan heeft op fysiek vlak en belangrijker op emotioneel vlak, dat het nog steeds moeilijk is om in de spiegel te kijken omdat zijn halve gezicht erdoor verlamd is, dat zijn kind in zijn armen gestorven is, jeugdvrienden die hij kwijt geraakt is (wegens de dood of andere redenen) en meldt zelfs dat hij een drankprobleem heeft. Stressed is van deze diepgang het beste voorbeeld, maar zeker en vast niet het enige!
Tekstueel het niveau van zijn fenomenale en geliefde strofe op The Cow.

Dit album krijgt wel zeer weinig aandacht op de site tot nu toe hé? Is de Griselda-vermoeidheid helemaal toegeslagen?
Ikzelf ga dit nog heel dikwijls beluisteren en het bevalt me na elke luisterbeurt enkel maar beter. Beanie Sigel vond ik op Lock Load initieel niet zo sterk maar van die strofe ben ik inmiddels dus wel helemaal van overtuigd. Novel en Hit-Boy zijn al iets gegroeid op Wild Chapters, maar zeker nog niet genoeg. Keisha Plum had ik persoonlijk ook liever achteraan Babas gehoord met een iets kortere spoken-word strofe.

Niet alleen is dit zijn eerste én laatste project op Shady Records maar dit is ook de hekkensluiter van zijn periode op Griselda Records! Vanaf nu is hij volledig independent op zijn eigen label DrumWork Music Group.

Dikke 4*!