Motörhead - Bastards (1993)

Mooi gezegd.

Motorhead sleept mij vaak door donkere tijden en depressies heen, en vooral als ik deze plaat opzet voel ik me weer helemaal gelukkig.

En tijdens het sporten geeft het mij extra energie waardoor ik beter presteer.

Van de stevige muziek bands is Motorhead zeker mijn favoriete band.

Al vind ik ook niet alles even goed van wat ze uitgebracht hebben.

Ik ben ook eerder neerslachtig dan vrolijk van aard. Motörhead beurt mij meestal wel op.
Ik vind ook niet altijd alles even goed, maar hun - in mijn ogen - minste album March ör Die krijgt nog altijd een 3,0 (voldoende - in schoolcijfers 6,0).
De uitgave van The Wörld Is Ours Vol. 1 en niet lang daarna Vol. 2 vind ik in verband met de vrijwel identieke tracklist enigszins dubieus, maar als Lemmy er niet meer is zal ik uiteindelijk blij zijn dat ik ze heb.

Ik heb de dvd gekocht van The world is ours volume 2 en ben er enorm blij mee.

Natuurlijk zijn boneshaker en vooral stagefright beter, maar heb volume 2 nou eenmaal gekocht om ze te zien in de beste beeldkwaliteit. En waarschijnlijk zal het hun laatste dvd concert geweest zijn, en dan is het juist extra mooi om die laatste te hebben.

Is een gokje van mij want je weet nooit hoe lang ze nog doorgaan natuurlijk, maar dat zal vast geen eeuwigheid meer duren.

Na alle ‘klassieke’ Motörhead albums die me niet echt wisten te overtuigen, vind ik Bastards een verademing. Dit album klinkt veel meer zoals ik had gehoopt dat Lemmy en kornuiten zouden klinken: ruw, snoeihard, en snel.

Het album start met een rijtje hoogtepunten, waarbij met name Burner voor mij boven alles uitsteekt. Dat komt vooral omdat het zo’n furieus nummer is. Pas met Don’t Let Daddy Kiss me komt er een wat minder nummer. Qua thematiek wellicht de moeite waard, een verhaal over incest, maar voor de uitvoering ervan vind ik Lemmy als zanger tekort schieten. Zo goed als de eerste nummers wordt het daarna eigenlijk niet meer, hoewel Liar en Devils er ook mogen zijn.

Eindelijk, na Another Perfect Day, een Mötorheadalbum dat ik echt goed vond, en die ik waarschijnlijk zo nu en dan nog wel eens ga beluisteren.

4.0*

na baaldag " i am the sword" 3x draaien en je bent weer op aarde ?????

Zoals gebruiker wizard ook al zei: dit album begint erg sterk, met vier geweldige nummers die de boel mogen aftrappen. Met name Burner is een ongelooflijk energiek nummer, mogelijk het hardste dat Motorhead ooit op plaat heeft gezet, en Death or Glory is een erg smakelijk gebracht stukje oorlogsgeschiedenis.

Vanaf Born to Raise Hell wordt het tempo echter wat naar beneden gehaald en krijgen we een resem nummers die niet slecht zijn, maar na zo'n vlammende start minder overtuigen. De enige songs die er dan voor mij nog uitspringen, zijn (jawel!) het verrassend geslaagde Don't Let Daddy Kiss Me en het meeslepende Lost in the Ozone, dat een heerlijke bassolo mag huisvesten.

Al met al dus een goede, maar nogal onevenwichtige plaat, die helaas het momentum van een paar ijzersterke nummers in de eerste helft niet kan aanhouden.

Dit album vind ik samen met ik Ace of spades,Overkill, Rock "n' Roll, 1916, het beste wat motorhead heeft uitgebracht.

Geweldige motorhead plaat!!!

Als ik op een onbewoond eiland zat, en mocht maar 1 plaat meenemen, dan zou deze meegaan.

Maar weer teruggezet op 1 in mijn top 10.

Na het zwakkere 'March ör Die' herpakte Motörhead zich met dit album. 'Bastards' klinkt fris, stevig en urgent.

De vier eerste songs zijn wel meteen het beste wat dit album te bieden heeft. Vooral 'Burner' en 'Death or Glory' schitteren; het ene nummer als razende stormram, het andere vooral met een geinige oorlogstekst.

Daarmee is de pret echter nog niet uit, want ook na die eerste vier uitstekende songs volgt nog wat materiaal dat meer dan de moeite waard is; al zakt het hier en daar wel wat in. 'Bad Woman' en 'Lost in the Ozone' zijn zeker nog het vermelden waard.

'Bastards' is naar mijn gevoel geen topper in het oeuvre van Motörhead, maar wel een goeie, frisse, stevige kopstoot zoals ik van hen best kan verdragen.

3,5 sterren

Heftig nummer hoor dat Don't let daddy kiss me

Ja dat is tekstueel bijna té akelig. Zeker met die stem van Lemmy. Dat geeft het nog iets meer een duistere lading.

Afgelopen avond dit album nog eens vanonder het stof gehaald.

Ik vind dit nog steeds één van de betere Motörhead albums.

Don't Let Daddy Kiss Me is een ballad wat we niet gewend waren van Lemmy en co. wat inderdaad een grimmige sfeer en tekst heeft.

De gehele plaat is strak ingespeeld (beter als de voorganger March ör Die en zeker beter als het matige Sacrifice dat op deze plaat zou volgen).

Nummers I Am the Sword, On Your Feet Or on Your Knees, Burner én natuurlijk Born to Raise Hell behoren tot de beste nummers van Motörhead.

Zeker na het horen van het ontzettend teleurstellende album 'March ör Die' weet Motörhead zich met 'Bastards' weer op te pakken. Toch had ik wat hogere verwachtingen bij dit album, zeker na het zien van zo'n hoge gemiddelde score dat ik erg uitkeek naar dit album. Toch zat ik er niet lekker in, de nummers zijn inderdaad fris en weer wat ruiger maar toch behaalde Motörhead nog niet zijn gewenste niveau in mijn ogen.

Ik ben het ook eens dat het album best sterk begint, en dan lijkt voor even dat het album zich toch naar het goeie niveau had gewerkt. Met nummers als 'Burner' en 'Death Or Glory' knalt de band vooruit en zit je toch lekker te genieten, iets wat ik tot nu toe nog niet vaak bij Motörhead heb gedaan. Maar, na het horen van onder andere 'Don't Let Daddy Kiss Me' zakte de moed alweer in de schoenen en was het album toch niet wat ik gehoopt had, zakt best snel zijn klasse weg en word hij niet meer interessant.

Nee, dan wist ook 'Bastards' mij niet te overtuigen. Iets waar ik persoonlijk wel een beetje op gehoopt had.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Another Perfect Day
05. Rock 'n' Roll
06. Bastards
07. Orgasmatron
08. Bomber
09. Iron Fist
10. Motörhead
11. March ör Die

Verrassend goed album van Lemmy & co. Het is een beetje vol zo met twee gitaristen maar de songwriting heeft tenminste weer wat om het lijf. Op de streaminsite staat deze als 2007 uitgave maar dat zal dan wel de reissue zijn. Wiki geeft aan dat het album amper gedistribueerd werd buiten voormalig West Duitsland maar ik neem aan dat Nederlandse platenzaken deze release wel in de kast had staan destijds.

Kan me herinneren dat dit album een tijd lang vrij lastig aan te komen was. Oorspronkelijk ook uitgegeven op een vaag klein label dus waarschijnlijk waren de distributie kanalen niet 'je van het'.

Klopt dat deze plaat moeilijk aan te komen was. Na Bronze lukte het Lemmy niet op een goed label te komen. In een documentaire legt hij ook uit nooit een cent te hebben verdiend.

Wel had ik ook de single van Born to Raise Hell maar dan een andere versie, met Ice T van de film Airheads.

Mijn beste vriend en ik vonden deze plaat zo goed dat we deze Petagno wilde laten tatoeëren. Maar deze was zo ingewikkeld om te zetten, dat ik in ieder geval koos voor de March ör Die-versie. Die heb ik uiteraard nog steeds.

De plaat is wel ook echt erg goed. Één van de weinigen met dual-leads. Favoriet: I am the Sword, Burner, Devils en de grimmige ballad Don't Let Daddy Kiss Me.

Hoe kom je bij zo'n label terecht vraag ik me dan af. De hoogtijdagen waren misschien wel voorbij maar om nou naast de italodisco verzamelaars te worden gereleased is me toch ook wat. Hij was wel klaar met de " majors" lees ik ergens maar kies dan een metallabel, denk ik dan. Ach, Gigi d'agostino is op zyx ook doorgebroken, dus waarom ook niet, haha.

Het was ook alweer een tijdje geleden dat ik Bastards had geluisterd. Mijn kennismaking met dit album was een jaar of 10-15 geleden, toen ik een Motörheadalbum zocht dat zowel hard was, en een goede waardering had hier op MuMe.

Hard is dit album inderdaad. Het begint even furieus als uitstekend, en met name Death Or Glory valt me op. Dat niveau wordt niet vastgehouden, helaas. Het album begint steeds meer voort te slepen richting Devils, ook al is er met Lost In The Ozone nog een opleving onderweg. Don’t Let Daddy Kiss Me is misschien niet een nummer dat ik van Motörhead had verwacht, en qua thematiek een buitenbeentje, maar het is toch de moeite waard.

Samen met Ace Of Spades het beste Motorhead album, maar daar kom je pas later achter als je de band op de juiste waarde weet te schatten!

Dan is het vast daarom dat ik deze de afgelopen jaren weinig heb geluisterd.

Bastards is een geweldig album met topnummers als I Am The Sword, Liar en Devils, Born To Raise Hell, Burner en On Your Feet Or On Your Knees.

Motörhead – Bastards

Gekocht in maart 2024 bij Amazon.be voor de prijs van 13,15 eur heb ik het album zelf ontvangen in een jewel case, met 12 nummers dus zonder de Rolling Stones cover Jumpin' Jack Flash maar dat geeft niet.

Ik krijg Motörhead met een ouderwets goeie plaat dat op een furieuze wijze (Burner!) met de eerste vier nummers mij een dreun van jewelste geeft, wat een energie. Ik merk wel op dat niet de volledige tekst van Burner in het begeleidend boekje staat, foutje toch. Tweede absoluut hoogtepunt vind ik Death or Glory maar na het even smakelijke I Am the Sword gaat het tempo naar beneden, het klinkt erger dan het is.

Bij Born to Raise Hell gaat het even feestelijk mis, maar Don't Let Daddy Kiss Me heeft toch een best gruwelijk onderwerp, the world's worst crime, opvallend gevoelig ingezongen door Lemmy. Het uptempo Bad Woman klinkt heerlijk, zeker met die “bitchy keyboards” / pianopartijen. Bijzonder mooi klinken voor mij ook Lost in the Ozone (met bass solo) en Devils. Tof album.