Mr. Fingers - Introduction (1992)

Deze lijkt grotendeels wat ouder dan Amnesia van drie jaar ervoor. Dat komt door de wat meer reguliere geluiden die hier voorkomen. Simpelere percussie en de introductie van piano en soul vocalen van mr. Fingers zelf. Op het eerste gehoor klinkt het wat cheesy, dat is zeker. Maar kom je even verder in de nummers dan is het zachte sublieme soul-muziek. Dat veel nummers mooi beginnen te klinken als ze wat langer op gang zijn had ik bij Amnesia trouwens ook.

Heerlijke relaxte, zachte soul house / jazz. Hij heeft weer de fingers voor een paar meestertracks zoals What About This Love?. Ik vind het gewoon geniaal hoe deze man helemaal z'n hart opent met wat zachte akkoorden en zang om vervolgens een optimale stabiele beat erin te laten vallen en alles in harmonie te laten dansen. Helemaal alleen produceert hij een hele band, met pure muziek.

Love's Arrival uit 2001 is een prachtige terugkomst naar dit geluid.

Ik kwam net What About This Love? tegen. Vooral vanaf 3 minuten vind ik het onvoorstelbaar mooi. Ik zie trouwens dat dat nummer uit '89 komt. Andere nummers van dit album zijn trouwens ook te horen via de link als je de cover van het album herkent.

Mooi nummer hoor, zeker wel in mijn straatje Doet me hier en daar qua sfeer en akkoordenwisselingen sterk aan 4 Hero denken ook.

Vrees alleen wel dat veel mensen afknappen op de verouderde productietechnieken (waar je naar mijn mening grotendeels doorheen moet luisteren)

Sinds de eerste kennismaking ruim 10 jaar geleden ben ik verslaafd aan dit album. De mooie akkoorden en warme vocalen zijn heerlijk om bij weg te dromen.

Van begin tot eind vind ik dit album goed, ik kan zo geen minpuntje opnoemen.

Sindsdien ben ik ook op zoek gegaan naar andere albums van Larry Heard. Het eerder genoemde 'Love's arrival' heb ik inmiddels ook al.

KwaliteitsDance. Zit goed in elkaar en verveelt geen moment.

Prachtig omschreven. Het klinkt her en der misschien wat gedateerd (bijvoorbeeld een Waves Against the Shore, had zo uit een 80s film kunnen komen), maar gek genoeg is de plaat toch tijdloos. Meeste nummers zouden makkelijk gedraaid kunnen worden in clubs anno 2013. Zeker gezien de wederopstanding van deep-house. Nummers als Closer, We Can Work It Out en Dead End Alley zijn gewoonweg briljant.

4*

Bij de eerste helft van dit album krijg ik steeds het idee of het een reeks onuitgebracht tracks van Sade, ten tijde van Diamond life is. Een heel erg 80's geluid, dat ook al in 1992 gedateerd klonk. Als ik hierna even Love deluxe van Sade (ook uit 1992) luister hoor ik daar een geevolueerd geluid, terwijl dit lijkt of Larry maar besloot haar oude sound te kapen en door te kopieren.

Dat klinkt overigens negatiever dan ik het bedoel want het zijn wel heerlijke nummers. Op de tweede helft wordt het geluid iets eigentijdser. Allemaal erg degelijk en goed voor een romantisch sfeertje, maar ook geen dingen die nou echt blijven hangen. Het album wordt in de staart juist op zijn best. De drie instrumentale tracks die aan het eind zitten zijn wel enorm pakkend en vernufitg in elkaar gezet.

Robert Owens zingt ook nog op een aantal nummers, o.a op Dead End Alley, wat ik een van de betere nummers vind op dit album. Niet dat de rest nou zo veel minder is, want dit is erg goede deephouse, wat op het eerste gehoor misschien wat glad klinkt, maar een dromerige en hypnotische sfeer heeft en nummers die erg sterk in elkaar zitten. Hoort zeker bij de betere deephouse albums uit de 90's.