50 Foot Wave - Black Pearl (2022)

Dat is al vlot na Sun Racket

Vroeger kon je mij midden in de nacht wakker maken voor Sonic Youth. Ook voor hun tijdgenoten, The Throwing Muses, wilde ik mijn nachtrust wel opofferen. Maar ja, mijn geliefde bandjes gingen uiteindelijk uitelkaar. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Sommigen gaan dan solo verder.

Zangeres/gitarist Kristin Hersh en bassist Georges van The Throwing Muses formeerden samen met drummer Rob Ahlers in 2003 de uitlaatklep 50 foot wave. Daarvan zijn inmiddels een aantal mini- en volwaardige albums verschenen, die een stuk rauwer, gruiziger en luider klinken dan het werk van de Muses. Dit is geen muziek voor watjes. Zet je maar even schrap voor Black Pearl, waarvan de titel verwijst naar een wijk in New Orleans. De intensiteit zou wel eens pijn aan je oren kunnen gaan doen.

De eerste seconden van het openingsnummer Staring Into The Sun klinken als een misthoorn die dreigend over de oceaan buldert. En de schuurpapieren en bevlogen stemgeluid van de alternatieve rockpionier lijkt op het geluid van een sirene die je naar de kust trekt om je tegen de rotsen te laten crashen. Die crash is hoe haar meedogenloos vervormde gitaar klinkt en waarmee Hersh een tsunami aan vlijmscherpe klote herrie creëert.

Ik mag het wel, dat dissonante, wat op Black Pearl wordt voorgeschotelt. Creatief, wendbaar met verrukkelijke contrasten, die niet makkelijk te verhapstukken zijn. Wie hier een beetje tegen bestand is, hoort op deze nieuwe plaat van 50 Foot Wave fraaie ongemakkelijke dingen.

Amper vijftien jaar oud sluiten twee stiefzusters een idealistisch muzikaal verbond. We laten ons niet misleiden door de buitenwereld maar volgen ons eigen instinct en beginnen een rockband. Niet wetende dat Kristin Hersh en Tanya Donelly met Throwing Muses zullen uitgroeien tot toch wel een van de smaakmakende indierock bands uit de jaren negentig. Tanya Donelly verlaat Throwing Muses om vervolgens bij The Breeders aan de slag te gaan en speelt een voorname rol in het tevens succesvolle Belly. Kristin Hersh gaat verder met Throwing Muses, scoort een monsterhit met Michael Stipe van R.E.M. (Your Ghost) en start een indrukwekkende solocarrière.

Kristin Hersh, met haar ontroerende stemgeluid, engeltjesfluweel zacht dromerig, verbitterend treurig, maar ook vlijmscherp kattig. Met 50 Foot Wave keert ze terug naar die basis, het jeugdige gevoel van het in een band willen spelen. Relatief onbekend, waardoor ze vrijwel anoniem dat rebels idealisme in haar sound terugbrengt. Minder indierock gericht, maar stevig tegen het fatalisme van de grunge schurende. In 2005 brengt Kristin Hersh samen met de tevens in Throwing Muses dubbellerende bassist Bernard Georges en drummer Rob Ahlers het powerrockalbum Golden Ocean uit. Ondanks dat er in de komende jaren verschillende EP’s en live opnames verschijnen is Black Pearl na zeventien jaar pas de waardige opvolger van het debuut.

Gevaarlijk bezeten laat 50 Foot Wave met het energievretende zuigende Staring Into the Sun van zich horen, randje explosief. De zinloze verveling met een maniakaal Natural Born Killers sfeertje. Luguber, donker grimmig. En misschien past Black Pearl ook gewoon het beste in dat tijdsbeeld. De grunge delft na de dood van Kurt Cobain zijn graf. Totale zonsverduistering waarachter de naargeestige sound van Soundgarden zich schuil houdt. Het is een lege hiaat in het leven van Kristin Hersh, die op dat moment zelf met de sterrendom status heeft te dealen.

Een ijzingwekkende opener, waarbij de zangeres nogmaals bewijst dat ze niet afgeschreven en uitgerangeerd is. Sterker nog, totaal uit de bocht crashend zet ze hier vitaal krachtig een statement neer. Het rockleven eindigt niet boven de vijftig. De levensjaren eisen dan wel hun tol op, de rimpels worden zichtbare scheuren, de impact is heftiger en doorleefder dan ooit daarvoor. Pure rauwe slijtageranden en persoonlijke diepgang, Kristin Hersh in bloedvorm.

Door haar bipolaire stoornis heeft het therapeutisch van zich afschrijven een opluchtende zorgvraag beantwoordende werking. Manische hysterie en zwartgallige depressies wisselen elkander af. Er is op Black Pearl geen sprake van evenwichtigheid, geen sprake van zielsrust, geen sprake van normalisatie maar juist van abstract afwijkende complexiteit. Het is voor een buitenstaander al een onmogelijke opgave om zich in die gehandicapte gedachtegang en grillige Kristin Hersh karaktertrekken te verplaatsen. Hoe lastig moet het dan wel niet voor haar zelf zijn, alle houvast en zekerheden van het leven missende.

De demonische inleidende tribaldance van het verwarrende Broken Sugar komt misschien nog wel het dichtste bij die kern in de buurt. Hoe speelt ze het telkens weer klaar om het podium te betreden, de veilige oververhitte warmte van de leegzuigende Blush geborgen thuissituatie achterlatende. Elk optreden is een onoverwinbare lijdensweg, een stukje doodgaan. De kwelling en de verslavende roeping, in disbalans functionerend. Double Barrel, op de eenzaamheid proostend in een verlaten hotelkamer de angst verzuipen. Verdrinken in het drinken.

Hog Child, nog inktzwarter, nog pekstroperiger. Een neergaande tranendal aan kermende creperende gitaarakkoorden. Het magnetische spanningsveld trekt je dieper de diepte in. Zwaar suïcidaal, uitzichtloosheid en met het heimelijke verlangen naar de dood gemarkeerd. Soms vergeet je dat Kristin Hersh ook meesterlijk gitaar kan spelen. Wat voegt ze toch de nodige diepgang toe, de pijn jankt zich vanuit het instrument een vluchtweg naar buiten. Het onbeantwoorde Fly Down South liefdesdrama is een spervuur aan losgeslagen roekeloze emoties. Gepassioneerde ronkende motorrock met gemeende gedreven vurigheid, eindigend in een uitputtende adempauze en wegzwevende instrumentale Black Pearl titelstuk psychedelica. Black Pearl is een griezelige goede plaat, spokend griezelig zelfs.

50 Foot Wave - Black Pearl | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Eindelijk een plaat die de intensiteit van de Throwing Muses live in de jaren '90 weet te vangen. En dat in 2022!

Throwing Muses heeft twee self-titled albums gemaakt. De eerste is het debuut en die kent iedereen, maar ken je de tweede? Want die brengt de power die jij zoekt.

Jazeker, die is ook lekker. Maar deze is lekkerder, iets gevarieerder en op de één of andere manier vind ik 'Throwing Muses' ondanks de herrie klinken als een echte studioplaat.