Neil Young - Citizen Kane Jr. Blues (2022)

Waar ik bij "I'm Happy That Y'all Came Down" al schreef dat die bootleg een legendarische status had, deze staat zo mogelijk nóg hoger in aanzien. Op 16 mei 1974 trad Ry Cooder op in The Bottom Line Club in New York. Nadat het concert afgelopen was kwam Neil Young het podium opgelopen en speelde daar een set van circa een uur, met nagenoeg alleen nieuwe nummers van zijn op dat moment nog te verschijnen album On the Beach, maar ook een zeldzame akoestische uitvoering van Pushed it Over the End (dat hij aankondigt als Citizen Kane Jr. Blues) en het pas veel later te verschijnen Pardon My Heart en Long May You Run.

Helaas had Young van deze 'bootleg' geen professioneel opgenomen multitrack, hetgeen wel het geval was bij Royce Hall, I'm Happy That Y'all Came Down en Carnegie Hall, maar moest hij het doen met de opname van Simon Montgomery, waarvan hij de originele tape in bezit heeft. Montgomery is overigens tegenwoordig de archivist van Joni Mitchell, samen met Joel Bernstein.

Young en zijn team hebben hun best erop gedaan om de tape zo goed mogelijk te laten klinken, zonder al te veel aan sfeer te willen inboeten. Helaas zijn de praatjes tussen de nummers door (waaronder het recept voor Honeyslides en zijn relaas over de vechtpartij die onstond bij het spelen van Southern Man tijdens één van de laatste Time Fades Away concerten) grotendeels gesneuveld om e.e.a. op één LP te laten passen. Op Young's site zal het album wél in volle glorie te horen zijn.

Het blijft een 'audience recording', maar het klinkt wel significant beter dan de meeste bootlegs in circulatie, wat mij betreft een Must Have: https://youtu.be/JjIl2HBimV8

Inderdaad een van de beste bootlegs ooit. Unieke, volledig akoestische setlist uit een van Youngs beste periodes. Met de helft van On the Beach en juweeltjes als Greensleeves en Pardon my Heart. Neil in de ditch, gelukkig is die periode met de verscheidene archiefreleases flink uitgediept.

Voor bootleg begrippen klinkt het zeer goed, maar het is natuurlijk geen Archives II qua geluid. De honey slides rap is wel echt essentieel voor de juiste vibe en had niet mogen ontbreken.

Best wel jammer als je het volledige concert wil horen op NYA dat je het moet kopen... geen mogelijkheid om het te beluisteren... als je de bootleg bekijkt mis je ongeveer een kleine 20 min (waarvan wss niet alles waarde heeft om te houden, buiten de kleine "raps")

https://www.discogs.com/release/2496662-Neil-Young-Honey-Slides

Je moet een abonnement hebben op zijn site, welgeteld 20 dollar per jaar. Dan kun je inderdaad het hele concert luisteren, als bonus track bij het normale album. Je mist geen muziek, alleen wat praatjes tussendoor.

Ik luister voorlopig wel online, koop de CD als deze wat in prijs gezakt is. Carnegie Hall is ook nog maar rond de 12 op dodax.

Dit is de enige relevante uitgave van de drie uitgekomen bootlegseries. De setlist uit 74 is uniek. Veelal nummers uit de On the beach periode maar dan akoestisch.
Het is een audience opname maar het klinkt eigenlijk best prima. Neil goed bij stem.
Een mooie toevoeging derhalve.

Duidelijk de meest in het oog springende van de uitgaves. De On The Beach nummers springen er uit, maar ook in de andere songs is Neil op dreef . Daar On The Beach mijn favo album is , maak je mij natuurlijk super blij met het gebodene. Geluidskwaliteit had ietwat helderder gekund , maar de setlist maakt dit meer dan goed.
Essentiele release dus en 4 en halve pegel

Van de drie bootlegs die afgelopen vrijdag uitkwamen wellicht de meest significante. Ik heb ze echter alle drie gekocht op vinyl.

On The Beach is - wat al die Harvest hangers er ook van vinden - een van Youngs beste albums en dan is deze "alternatieve" set wel een feestje.

Ik ben bang dat die OBS serie een dure hobby gaat worden

IK begrijp alleen de opmerking van Neil niet zo goed over Ry Cooder. Als ik het lees leert hij hem DAAR pas kennen terwijl Cooder heeft meegewerkt aan het debuut van Young?

Zie ik iets over het hoofd?

Misschien wel het beste Neil Young solo concert ooit. Samen met Massey Hall 1971 dan. De concerten hebben met elkaar gemeen dat het publiek grotendeels nieuwe nummers voorgeschoteld kregen, ditmaal van On the Beach, maar ook Roll Another Number van TTN, Pardon my Heart van Zuma en Long May You Run van het gelijknamige album komen voorbij. Dance Dance Dance, Greensleeves en Pushed it Over the End zouden pas véél later met het verschijnen van de Archives box sets officieel uitgebracht worden.

Tussen de nummers door neemt Young de tijd om te vertellen over de diverse nummers, het opnemen van On the Beach, een voorval bij een concert in Oakland én geeft hij het recept voor honeyslides.

Nu is in die praatjes jammer genoeg flink gesneden op het geheel op één LP te laten passen, maar het hele concert is wél op zijn site te horen.

De geluidskwaliteit is niet te vergelijken met een professionele opname zoals de andere delen uit de Bootleg series, maar Young en zijn team hebben hun best gedaan het zo goed mogelijk te laten klinken. En dat doet het. Je kunt de sfeer van het concert beter proeven omdat je als het ware in het publiek zit. 'Iets is beter dan niets' doet dit album zéér tekort.

Je kunt betwisten hoe vaak je naar de praatjes tussen de nummers door gaat luisteren. Aan de ene kant een integraal onderdeel van het concert, dat met een koptelefoon een geweldige ervaring is, aan de andere kant, als je dit op de achtergrond op hebt staan, vallen de praatjes juist een beetje weg.

Al met al heeft Young de gulden middenweg gekozen. Een CD, of LP die eigenlijk niet mag ontbreken in de collectie.

Een multitrack van het complete concert was 5* geweest, maar ja het leven is een compromis.

Deze onmiddellijk aangeschaft! Prachtige uitvoeringen van On The Beach en Pardon My Heart, om nog maar te zwijgen over Ambulance Blues.
Wat mij betreft is dit te vergelijken met het fameuze Massey Hall 1971. Koesteren pvd. En het geluid, hoort zo, geen probleem.

Sinds Greensleeves opdoek bij Archives II is dit stilaan een nieuwe favoriet van ome Neil aan het worden , ook al is het een tradional die feitelijk niet wel om het lijf heeft... brengt Neil het zo doorleeft hier.

De kwalititeit stoort feitelijk niet echt, ik ben het gewoon om eigenlijk slechtere bootlegs te beluisteren. Jammer van de gemiddelde prijzen van de 3 officiële bootlegs, alhoewel ik deze op vinyl gevonden heb bij Mediamarkt voor 17 euro, zijn de andere toch een pak duurder, daarin volgt Neil de bootleg trend blijkbaar niet

Ik ben niet zo enthousiast als bovenstaande Young-liefhebbers. Het is goed om eens de live-uitvoeringen van wat andere dan de gebruikelijke live-nummers te horen; met name de versies van de 'On The Beach-nummers'. Maar ik vind ze eerder interessant dan goed. Je hoort goed dat ze nog vrij nieuw zijn en wat meer uitwerking behoeven. Het lijken dan ook meer demo's dan live-uitvoeringen.

Tja, en dan de kwaliteit van de opname. Ik weet het: voor een bootleg-opname gelden andere normen, en volgens die is het misschien nog 'te doen'. Maar wat mij betreft wordt de bodem van een voor mij nog acceptabele kwaliteit best geraakt.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Dit zou de leukste van de 3 laatste moeten zijn. Die andere 2 schaf ik maar niet aan

Ik vind dit dan weer erg, erg fijn. Gewoon zomaar 'out of blue' als verrassingsconcert op de late avond een aantal mooie versies van dan nog onbekende nummers neerzetten. Vooral de 'On The Beach' nummers springen er uit. En mooi hoe enthousiast en soms vermakelijk lachend het publiek reageert.
Essentiële release in de Performance Series (specifiek Official Bootleg Series) voor mij.

Inmiddels op vinyl aangeschaft. Het blijft, voor een (iets opgepoetste) bootleg, zeer goed beluisterbaar. Opgenomen met een taperecorder op tafel in 1974. En zo klinkt het ook: je waant je in een benevelde club waar een al net zo stonede Young om twee uur 's nachts het podium op klimt voor een surprise gig met alleen een akoestische gitaar en een mondharmonica. Het is alsof je zelf tussen het publiek staat, om je heen kuchende mensen met klinkende glazen. Voor het eerst horen ze enkele van Youngs beste nummers en hun reactie erop is hier te horen. Ik vraag het me ergens af of je die beleving in kristalheldere kwaliteit ook zou hebben.

De geluidskwaliteit en de weggeknipte raps weerhouden me ervan 5* te geven, maar dit is een van de meest essentiële NY releases.

Deze release is echt geweldig i.c.m. het publiek. Menig Timeline concert met alleen Neil en gitaar uit die tijd hebben dezelfde vibe. Een grappende Neil die relax met zijn gitaar het publiek vermaakt maar geregeld ook zelf vermaakt wordt.
Het geluid deert mij niet want ben veel ergere publieksopnames gewend. De tracklist is top en zoals eerder door anderen geschreven is het fijn dat het album On the beach ruimschoots een plek in de tracklist krijgt.

Ambulance blues, On the beach en Pardon my heart bestempel ik als favoriet. Speciale vermelding toch wel voor Long may you run waar het publiek voor het eerst mee kennismaakt. Ik houd hiervan…! En wat te denken van Helpless met veel gevoel gezongen, ok favorieten zijn het allemaal