menu

Angel Olsen - Big Time (2022)

mijn stem
3,83 (74)
74 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Jagjaguwar

  1. All the Good Times (4:36)
  2. Big Time (4:07)
  3. Dream Thing (3:53)
  4. Ghost On (4:20)
  5. All the Flowers (3:37)
  6. Right Now (5:07)
  7. This Is How It Works (6:24)
  8. Go Home (5:25)
  9. Through the Fires (4:31)
  10. Chasing the Sun (4:43)
totale tijdsduur: 46:43
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
geplaatst:
Lange tijd stelde Olsen het uit om als queer uit de kast te komen. Ze zag er vooral tegenop om als vierendertigjarige het haar ouders te moeten vertellen. Ze voelde zich totaal bevrijd na dit verlossende gesprek. Eindelijk kon ze zichzelf zijn.

Helaas overleed drie dagen later haar vader. Zijn begrafenis werd voor Olsen niet bepaald de ideale gelegenheid om haar partner aan haar familie voor te stellen. Echter was het leed nog niet geleden, slechts twee weken later kreeg Olsen het bericht dat haar moeder op de eerste hulp lag. Kort daarna volgde een tweede begrafenis, nog meer verdriet. Recht hier tegenover stond haar nieuwe ontluikende liefdesrelatie.

Drie weken na de begrafenis zat Olsen al in de studio om Big Time op te nemen. De universele thema’s liefde en verdriet leverden ongelofelijk veel inspiratie op. Het album werd opgenomen en gemixt met coproducer Jonathan Wilson in zijn Fivestar Studios in Topanga, Californië. Drew Erickson speelde piano, orgel en verzorgde strijkersarrangementen en Olsens oude bandlid, Emily Elhaj, speelde bas.

De fraai opgebouwde opener en single All the Good Times werd reeds vrijgegeven. Het titelnummer is na een keer luisteren al niet meer uit je geheugen te branden. In tegenstelling tot All Mirrors had Big Time geen enkele tijd nodig om bij mij in te dalen. Meteen werd ik volledig meegezogen in de zielenroerselen van Olsen.

Vaak zingt ze heel teder, soms getormenteerd zoals bijvoorbeeld in Go Home, waarin de blazers voor een speciale, vervreemdende sfeer zorgen. Haar begeleiders hebben de songs voorbeeldig en in dienst van de liedjes ingekleurd. Zoals het hoort bij een goed album, wisselen mijn favorieten per luisterbeurt.

In de zomer gaat Olsen op tournee met Sharon Van Etten (6 mei verschijnt haar nieuwe album), Julien Baker en Spencer. In de herfst komt ze naar Europa. Zoals al aangegeven werd Big Time opgenomen in de Fivestar Studios, maar het is ook een vijf sterren album geworden. Klassieker in wording!

Angel Olsen live :

15-10 LEUVEN : Het Depot
16-10 AMSTERDAM : Paradiso

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
Titelsong staat nu online.

avatar van AOVV
geplaatst:
Ik heb het hele album nog niet gehoord zoals Lura, maar kijk er al naar uit op basis van de eerste twee songs. Prachtige, weelderige sound. Gezapig maar gezellig en hartverwarmend klinkt de instrumentale begeleiding, de zang van Angel Olsen weet me ook weer te raken. Erg mooi hoor!

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
AOVV schreef:
Ik heb het hele album nog niet gehoord zoals Lura, maar kijk er al naar uit op basis van de eerste twee songs. Prachtige, weelderige sound. Gezapig maar gezellig en hartverwarmend klinkt de instrumentale begeleiding, de zang van Angel Olsen weet me ook weer te raken. Erg mooi hoor!


Misschien tzt ook eens The Spur van Joan Shelley proberen?! Dat album vind ik nog net iets mooier dan dit album.

avatar van Lambchop
geplaatst:
Top plaatje dit. Soort lana del country.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Wat een prachtplaat is het geworden!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angel Olsen - Big Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Angel Olsen - Big Time
Angel Olsen slaagt er tot dusver in om op ieder album weer anders te klinken, maar wel garant te staan voor kwaliteit, wat haar ook weer lukt met het vooral met countrysongs gevulde Big Time

Angel Olsen kreeg het afgelopen jaar te maken met intense vreugde en intens verdriet en waarin kun je dit beter bezingen dan in countrysongs. Het door Jonathan Wilson geproduceerde Big Time wordt Angel Olsen’s countryalbum genoemd en daar valt veel voor te zeggen, al maakt de Amerikaanse muzikante ook wel wat uitstapjes naar andere genres. Jonathan Wilson heeft het door topmuzikanten volgespeelde album fraai geproduceerd, maar het is de zang van Angel Olsen die ook dit keer de meeste indruk maakt. Haar stem riep in het verleden nog wel eens wat weerstand op, maar op haar countryalbum zingt Angel Olsen de sterren van de hemel. Een volgend topalbum in een fascinerend oeuvre.

Het is precies tien jaar geleden dat de Amerikaanse singer-songwriter Angel Olsen haar eerste album uitbracht. Half Way Home trok in 2012 niet heel veel aandacht, maar muziekliefhebbers die wel bij de les waren kregen een voornamelijk ingetogen folkalbum in handen, waarop Angel Olsen als songwriter, maar vooral als zangeres indruk maakte.

De muzikante die opgroeide in St. Louis, Missouri, doorbrak vanuit Chicago en tegenwoordig vanuit Asheville, North Carolina, opereert, heeft de afgelopen tien jaar een fraai stapeltje albums uitgebracht. Het zijn albums die verrassend verschillend klinken, want Angel Olsen maakte de afgelopen tien jaar ingetogen folk, gruizige indierock, rijk georkestreerde pop en vooral elektronisch ingekleurde muziek met een vleugje postpunk.

Het zijn albums die zich bewegen in totaal verschillende genres, maar toch zijn het allemaal typische Angel Olsen albums, wat vooral de verdienste is van haar stem. De Amerikaanse muzikante keert deze week terug met Big Time, dat is aangekondigd als Angel Olsen’s countryalbum en dat ook een opvallend ingetogen album is.

Angel Olsen kreeg het afgelopen jaar te maken met hoge pieken en diepe dalen in haar persoonlijke leven en die hebben zeker sporen nagelaten op haar nieuwe album, al maakt ze van haar nieuwe album geen tranendal en trekken evenmin grote aantallen roze wolken over. De Amerikaanse muzikante vond eindelijk de moed om uit de kast te komen en werd verliefd, maar ze verloor ook in korte tijd haar beide ouders. De vreemde combinatie van geluk en verdriet heeft hier en daar een plek gekregen op Big Time, dat inderdaad Angel Olsen’s countryalbum is, maar ook veel meer dan dat.

Big Time werd opgenomen met muzikant en producer Jonathan Wilson, die Angel Olsen uitnodigde in zijn studio in California. Jonathan Wilson is niet vies van een geluid met flink wat echo’s uit de jaren 70 en heeft bovendien een zwak voor country. Zeker wanneer de muzikanten op het album er flink wat snareninstrumenten bij pakken en de vertrouwde pedal steel (dit keer van niemand minder dan Spencer Cullum) opduikt, schuift Angel Olsen flink op richting country. Het is een kant die we nog niet zo goed kennen van de Amerikaanse muzikante, maar haar stem en emotievolle voordracht met hier en daar een lichte snik passen uitstekend bij het genre.

Big Time heeft zich stevig laten beïnvloeden door de countrymuziek, maar het klinkt toch ook weer als een echt Angel Olsen album. Het is net als zijn voorgangers een veelzijdig album, want country is misschien het belangrijkste bestanddeel van veel songs op het album, maar er zijn ook uitstapjes richting omliggende genres met raakvlakken naar alle vorige albums van de muzikante uit Asheville. In de openingstrack komt bovendien nog wat soul voorbij, terwijl Angel Olsen zich aan het eind van het album een waardig crooner toont in songs die het vooral moeten doen met piano en strijkers.

Ik heb persoonlijk altijd een zwak gehad voor de stem van de Amerikaanse muzikante, maar zo mooi als op Big Time heb ik Angel Olsen nog niet horen zingen, wat ook de verdienste is van het ingetogen maar zeer smaakvolle geluid. Big Time klinkt weer anders dan al zijn voorgangers en is wat mij betreft een zeer waardevolle aanvulling op een prachtig oeuvre. Ik ben nu al benieuwd in welke genres Angel Olsen zich op haar volgende album gaat bewegen, al bevallen de keuzes die ze heeft gemaakt op Big Time me uitstekend, waardoor een pas op de plaats zeker niet vervelend zou zijn. Erwin Zijleman

avatar van henkiev
5,0
geplaatst:
Geweldig dit!

avatar van Tonio
3,0
geplaatst:
Vanwege de enthousiaste recensies toch maar eens gaan luisteren. En die snap ik wel: goeie composities, waaruit een grote mate van betrokkenheid en oprechtheid blijkt. Ook nog goede muzikanten en een prima productie. Normaal is dit echt iets voor mij.

Maar helaas: de zang! Ik heb het al op meerdere plekken op dit forum laten blijken, maar ook Angel zingt met een licht dichtgeknepen, en soms ietwat kinderstemmetje. En daar kan ik niet tegen, hoe fraai de muziek voor de rest ook is. Wat is dat toch, dat veel jonge zangeressen op die manier zingen? Bij Angel valt het eigenlijk nog een beetje mee, maar toch.

Ik weet zeker dat zij gebaat zou zijn met een paar zanglessen, het liefst van een klassiek geschoolde lerares. Die zou haar leren om haar keel open te zetten en de longen en mondholte als klankkast hun werk te laten doen. Dan zou Angel een erg goede zangeres blijken.

Vergelijk dit eens met zangeressen zoals bijvoorbeeld Bonnie Raitt en Alison Moorer, die wél 'gewoon' zingen en me daar oprecht mee weten te raken. En als je niet gezegend bent met een fraaie stem, maar toch je emoties via zang wilt overbrengen: blijf dan dicht bij jezelf. Voorbeelden (in dit genre) hiervan zijn Lucinda Williams en Mary Gauthier, waarvan op ditzelfde moment een prachtig nieuw album is verschenen.

avatar van Roxy6
3,0
geplaatst:
Naar aanleiding van de jubelende reacties heb ik dit album ook in het Pinksterweekeinde goed beluisterd.
Het is zonder meer een goed album, maar ik vind het geen hemelbestormer.

De productie is loepzuiver en ook aan variatie ontbreekt het niet.
Maar ik vind de composities op zichzelf te vlak en weinig verrassend, ze hebben weliswaar allemaal een eigen sfeer, maar ik veer niet op zeg maar...

In de VK recensie maakte de schrijver de misser om een vergelijking te trekken met Tammy en Emmylou, die dan in het nadeel van deze twee iconen zou uitvallen, nou ja....dan frons ik wel even mijn wenkbrauwen.
Want die status heeft Angel bij lange na nog niet verworven naar mijn idee.

Misschien is het een groeialbum, dat zou kunnen en zijn drie luisterbeurten te krap.
Maar waar een nieuw album van Lana del Rey (die ook regelmatig wordt vergeleken met Angel) mij wel iedere keer aangenaam verrast, en ja.,.... ook daar zijn meerdere luisterbeurten nodig, heb ik dat hier niet.

Maar voor de liefhebber is het vast een buitenkansje.

avatar van overmars89
4,0
geplaatst:
Voor mij is dit dusver mijn favoriete Angel Olsen plaat. Ik heb altijd haar albums wel een keer beluisterd, maar nooit viel echt het kwartje. Slecht is het nooit, maar ik had ook nooit zin om het album vaker op te zetten. Dat is hier compleet anders.

Hoewel ik telkens even moet inkomen en eigenlijk haar singles de minste tracks vindt op dit album laat Angel mij niet meer los vanaf de track "Ghost On". Vanaf daar wordt het eigenlijk alleen maar beter en mooier. De drieluik "Right Now, This Is How It Works & Go Home." is gewoon weergaloos.

Ik ben benieuwd of die eerste tracks nog gaan landen, maar wat is dit nu al een fijne aanwinst voor dit ongekend mooie muziekjaar.

avatar van Roxy6
3,0
geplaatst:
Tonio schreef:
Vanwege de enthousiaste recensies toch maar eens gaan luisteren. En die snap ik wel: goeie composities, waaruit een grote mate van betrokkenheid en oprechtheid blijkt. Ook nog goede muzikanten en een prima productie. Normaal is dit echt iets voor mij.

Maar helaas: de zang! Ik heb het al op meerdere plekken op dit forum laten blijken, maar ook Angel zingt met een licht dichtgeknepen, en soms ietwat kinderstemmetje. En daar kan ik niet tegen, hoe fraai de muziek voor de rest ook is. Wat is dat toch, dat veel jonge zangeressen op die manier zingen? Bij Angel valt het eigenlijk nog een beetje mee, maar toch.

Ik weet zeker dat zij gebaat zou zijn met een paar zanglessen, het liefst van een klassiek geschoolde lerares. Die zou haar leren om haar keel open te zetten en de longen en mondholte als klankkast hun werk te laten doen. Dan zou Angel een erg goede zangeres blijken.

Vergelijk dit eens met zangeressen zoals bijvoorbeeld Bonnie Raitt en Alison Moorer, die wél 'gewoon' zingen en me daar oprecht mee weten te raken. En als je niet gezegend bent met een fraaie stem, maar toch je emoties via zang wilt overbrengen: blijf dan dicht bij jezelf. Voorbeelden (in dit genre) hiervan zijn Lucinda Williams en Mary Gauthier, waarvan op ditzelfde moment een prachtig nieuw album is verschenen.


Als aanvulling op de grote namen die Tonio noemt:
Vanavond heb ik een geweldige ontdekking gedaan in de persoon van Gretchen Peters, wat een fenomenaal talent is dat zeg, bij toeval stuitte ik op haar album Dancing with the Beast, Prachtig Prachtig!
Alles wat ik verwachtte bij het 'country-achtige album van Angel Olsen, vind ik hier... en ze heeft al een staat van dienst om U tegen te zeggen...

avatar van Mastroianni
4,5
geplaatst:
Prachtig!
Voor het eerst weet Angel Olsen mij echt te raken.

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
"De veranderingen die mij overkwamen, zo'n hoeveelheid had ik nooit kunnen plannen. Niet te beschrijven hoe magisch het [maken van Big Time] was. Alles was emotioneel om mij heen in mijn leven. En toen ik aan het opnemen was, had ik een plek om het te plaatsen." - Angel Olsen.

En met dit 'Big Time' ontbolstert Angel Olsen zich zo niet alleen weer als singersongwriter pur-sang, ze kroont zich met haar suite van tien nieuwe, zalige countryfolksongs tot een heuse americana-queen. De rust hier, na haar met synthesizers doordrongen 'All Mirrors', haar vorige, en de vurigheid die het nieuwe zesde album uitstraalt is gewoon een geschenk voor elke diepgangzoeker. Want neen, voor Angel verliepen de zaken dus een tijdlang verre van vlotjes. Een understatement voor haar gang door de hel en er weer uit, voor haar weg naar persoonlijke groei. Het geluk van het zich op haar 34ste nog kunnen outen van haar queer-identiteit en daarmee haar liefdesrelatie met schrijfster Beau Thibodeaux werd onmiddellijk doorkruist door de eropvolgende dood van haar pa én kort daarna zelfs die van haar ma. Het zette een rollercoaster van tegenstrijdige, heftige gevoelens in gang.

Het bracht vooral rechtstreeks een eerlijk melancholisch album voort, vol getuigende hartbrekende emotie en verdriet na het terugvinden van geluk. Het komt van een zangeres die haar ziel, kwetsbaarheid en haar persoonlijkheid teder blootlegt. En of dat verhaal aan de ribben kleeft.

Samen met het verschijnen van het album werd bovendien als eerbetoon aan haar moeder ook de 'Big Time Film' uitgebracht, een korte film-noirprent waarin enkele van die hele sterke 'Big Time'-songs als in een donkere droom tot leven komen en raak de essentie van haar 'dark country' illustreren. Net als op het album richt het verhaal zich tegelijk op schuldgevoelens die opduiken wanneer je met verlies wordt geconfronteerd, haar onbewust omgaan met een onderdrukte seksuele identiteit en het loslaten van verleden om naar zelfrealisatie te kunnen overstappen. Bij de vertolking van 'Big Time'-the song verschalkt de film aanvankelijk met genderconforme rollen, terwijl Angel en haar hoofdzakelijk non-binaire en niet-genderconforme cast met iedere dansrotatie levendiger en vrijer uit de verf komen en de bewegingen intenser, de ruimte lichter en vol vreugde raakt. Wat een prachtig kader dus voor de op zich al hoogtepunten 'All the Good Times', 'Big Time','Through The Fires' 'Chasing The Sun'.

Op het album even sterk werk overigens van co-producer Jonathan Wilson. Veel mooie, warme instrumentatie met heel wat strijkers, piano, blazers, akoestische gitaren, waaronder vooral ook de steelgitaar, uiteraard. Ze begeleiden filmisch en deinend de vele emoties en de fraai uitzwermende melodieën. Bij dit alles Olsen's charismatische stem met het heerlijke vibrato, nu eens vrouwelijk, dan weer mannelijk en je krijgt finaal een lieve, elegante plaat die zeker steun zal bieden aan wie het nodig heeft. Een grootse prestatie waarmee ze haar plaats consolideert in het rijtje waar ook een Lana del Rey, Sharon Van Etten, Taylor Swift of ja, Brandi Carlile al thuis zijn. Voor een even superieure als aangename 'big time' kan je dus zeker bij Angel Olsen terecht.

avatar van Cor
4,0
Cor
geplaatst:
Mooie composities en fraai gezongen. Het klinkt allemaal niet geforceerd en heel naturel, terwijl er kennelijk (ik had de dame nog niet eerder op de radar) toch wel weer stijlwijzigingen zijn doorgevoerd. Het geheel voelt heel gloedvol, maar ook ontspannen aan. Fijn album.

avatar van perrospicados
geplaatst:
Op vinyl tijdens platenbeurs gekocht. Meer uit een impuls dan uit weloverwogen keuze. Impuls inkopen zijn soms goed....

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Het beeld van de ondergaande zon en een eenzame cowboy welke op het paard gehesen de toekomst tegenmoed rijdt, zal bij mij altijd aan de countrymuziek kleven. Bij Angel Olsen is dit niet anders. Het zware verlies van haar adoptieouders, de verlate weeskind positie, het afgesloten relatieverdriet en de openbare erkenning van haar liefde voor kersverse levenspartner Beau Thibodeaux. Bij deze singer-songwriter eist elke plaat een verrassende aanpak op, haar veelzijdigheid sierend. In de huidige levensfase zijn de kameleonkleuren vervaagd en vragen ze om een hernieuwde gewenningsproces in een differentiërende omgevingsacclimatisering.

Sober, opgelucht en intiem, met hier en daar de openlijke adoratie sprankeling van het hervonden geluk. Was ze op haar debuut nog Half Way Home, nu legt ze deze weg opnieuw af, alleen onder andere omstandigheden. Volgroeid, ervaringsrijker, maar wel diezelfde treursnik delende. Op All the Good Times heeft Angel Olsen haar voorspoedige reisbagage al ingepakt, maar gooit een drastische eindbestemmingsverandering roet in het eten. Een wrange bijsmaak, die de gehele melancholische Big Time flashbacksfeer markeert. Geen eighties jeugdrevival Aisles songs, geen filmische zelf reflecterende All Mirrors karakterschetsen meer. Die spiegelbeeldweerkaatsing is beslagen, beschadigd en gebroken, de scherpe glasscherven zijn niet te lijmen.

In de meeslepende All the Good Times weemoed biecht Angel Olsen haar bekommeringen op. Teder en vastberaden, met sobere kerkorgelbegeleiding, opkwikkende soulblazers en vervagende country slidegitaar beheersing. Bij het mijmerende Dream Thing gaat Angel het persoonlijke gesprek aan, en gunt ze zichzelf een klein stukje vergiffenis. Herboren of juist aan die weggestopte innerlijke emoties toegevende? Het Nashville berustende Big Time lacht de dag toe. Verliezende in de liefde, winst creërend in de liefde. Onafhankelijk met de buitenwereld brekende, om die loeizware standvastige ketting tot persoonlijk eigengoed te ketenen.

De leerzame gebroken harten wijsheden en haar overleden ouders, schaduwgeesten uit het prille verleden geven in gedachte het grijze dragende Ghost On kleur. Hoe verschrikkelijk schrijnend kan het zijn, de wereld is volop in beweging, het verlangen naar geborgenheid immens groot, maar de veilige thuisbasis ontbreekt. Go Home verlies confronterend, dan val je wel eventjes stil. De woorden komen snoeihard binnen, adembenemende schoonheid, adembenemend verstikkend. Toch hoor je hier de kracht van het door mij nog hoger aangeschreven All Mirrors terug. Durf in die spiegel te kijken, heerlijke filmviool tragiek met jaren negentig druilerigheid.

Na het fragiel dromerige problematiek wegwiegende All the Flowers dwingt ze in het kwetsbare naar de hemelse soulrock climax toewerkende Right Now de nodige respect af. Hierbij overstijgt Americana en country producer Jonathan Wilson zichzelf door in de wervelwind aan soulstrijkers er ingespeelde gitaarsmerigheid aan toe te voegen. Toch overheerst er vooral het vermoeide energie slopende zwarte wolkendek This Is How It Works verdriet. Het veranderingsproces is Angel Olsen een paar stappen voor, waardoor ze noodgedwongen die eindsprint uitstelt. Soms is de wedstrijd waardig uitlopen belangrijker dan het winstbelang.

Die geloofsberoeping in Through the Fires is een typisch Amerikaans fenomeen, waar wij hier in het nuchtere kikkerland veel minder binding mee hebben. Dit stukje cultuurgoed hoort wel degelijk op Big Time thuis, al heb ik minder met het suffige fantasierijke Disney musical sfeertje. Die verstilling werkt beter op het overpeinzende Chasing the Sun, al ligt deze wel totaal in het voorganger verlengde. Net eigenwijs krassend buiten de ansichtkaarten palmbomenkitch lijntjes kleuren. Het beeld van de ondergaande zon en een eenzame cowboy welke op het paard gehesen de toekomst tegenmoed rijdt, het beginpunt blijkt dus ook de eindbestemming van Big Time te zijn.

Angel Olsen - Big Time | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

3,5
Angel Olsen is opgeschoven naar de country. Dat is nu net een genre waar ik niet zo weg van ben. Door haar prachtige stem kan ik dit album echter prima hebben, ook al is het niet m'n favoriet. Maar dat is vooral een smaakdingetje. Het album zit goed in elkaar, dat moet ik toegeven. En als beloning voor de niet-countryliefhebber volgt als slotstuk nog het filmische Chasing the Sun, mijn favoriete nummer op deze plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:49 uur

geplaatst: vandaag om 23:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.