Howlin' Wolf - The London Howlin' Wolf Sessions (1971)

Een plaat van Howlin wolf waarvan iedereen dacht op het moment dat die uitkwam dat het een meesterwerk zou worden gezien de namen die er aan meedoen. Clapton, Winwood, Wyman, Charlie Watts en een aantal andere helden van die tijd eren hun held Howlin wold door een partijtje in de studio met deze gigant mee te spelen. Helaas blijft het bij lekker met elkaar jammen en nummertjes spelen. Een gemiste kans. Toch nog 3,5 vanwege de unieke combinatie.

Nee hoor....geen gemiste kans ofwel beter natuurlijk altijd kan. Het is een super super super Blues album en laat zien hoe goed een combinatie zwarte en blanke artisten kan zijn als blanke de blues echt begrepen hebben. En dat hebben Clapton, Winwood , Wyman en Charlie zeker weten. Op deze plaat staat beslist geen zwaak nummer, straks luisteren....denk dat deze plaat mischien toch een 5***** plaat wordt

En voor de Stones freaks....als je deze nog niet hebt....meteen kopen....ok nog even de Jamming with Edward plaat als ook Drinkin' tnt 'n' smockin' dynamite (feat. Bill Wyman) van Buddy Guy and Junior Wells. Deze relatief onbekende platen laat duidelijk zien dat de Stones deep in hun haart echte Blues freaks zijn

Deze plaat is 10 x beter dan Jamming With Edward en is volgens mij een van de beste bluesplaten die ooit gemaakt is. Het klinkt als de Rolling Stones maar zonder Mick Jagger en Keith Richards.

De De Luxe versie heeft 3 nummer extra op de A kant:
14 - Goin' Down Slow
15 - Killing Floor
16 - I Want To Have A Word With You

en een 2e disk met Rehearsals, alternate takes en alternate mixes van de nummers van de 1e disk.

Uh... Mick en Keith ZIJN de Rolling Stones.

Ik ben verder niet zo heel erg overtuigd van deze plaat, maar ik zal 'm eerst moeten herbeluisteren voor ik een beoordeling kan geven. Te lang geleden gehoord.

...hetgeen bij mij meteen de vraag oproept hoeveel blues platen Thuurke kent.
Heb hem zelf al zeker 20 jaar ongedraaid in de kast staan...en niet zonder reden.
Matig album; mist passie en klinkt (te) onderkoeld.

De enige die écht de blues heeft op dit album is de Wolf zelf, wat dat betreft ben ik het eens met Oldfart. Het is wel een leuke spontane plaat, maar er wordt volgens mij (onterecht) te veel waarde gehecht aan de bekende namen.

De bekende namen moeten zich trouwens ook behoorlijk inhouden. Ze spelen gewoon in dienst van Howlin' Wolf. Het hadden net zo goed sessiemuzikanten kunnen zijn.

Wie echt geinteresseerd is in Howlin' Wolf kan beter achter zijn oude werk aan gaan.

Gewoon een degelijk bluesalbum, ook al noemde Wolf dit zelf "dogshit". Ook al heet dit de "London sessions", er zijn wel degelijk overdubs gebruikt die in Chicago opgenomen zijn.

Ik vind dit zelf niet zozeer slecht alswel tamelijk overbodig. De Wolf zelf is redelijk goed bij stem, maar de meeste nummers krijgen zó'n dertien-in-een-dozijn-arrangement dat de spanning van de originelen van bijvoorbeeld Sittin' on top of the world en Wang dang doodle er eigenlijk aan alle kanten uit weg lekt. Uitzonderingen zijn Who's been talking (ondanks de enigszins melige Hammond-solo), Do the do en vooral Highway 49, waarop compositie, arrangement en stem opeens perfect samenvloeien tot een ouderwets dampende stamper.

Dit is een teleurstellend album waarover het meeste al door de andere users is gezegd. Vergelijk het met de oorspronkelijke versies op Chess, die veel sprankelender en krachtiger zijn, en het oordeel is snel geveld

Dit album is in mijn bezit als Amerikaans (?) vinyl, met stevige hoes. De hoes is zwart-wit, en dus niet ingekleurd. De geluidskwaliteit is verbluffend goed. Ooit gekocht voor een schijntje bij Concerto in Amsterdam waar ik vooral in de jaren '80 nogal heb ingeslagen. Helaas komt dit album nog maar zelden uit de hoes.

Ik had 'm net gister weer eens op, bij de reorganisatie van mijn CDs, en heb 'm gelijk naar de opslag verwezen. Dit is dan IMO de beste van de "ouwe bluesman begeleidt door jonge honden" platen die in die tijd zo populair waren, maar het haalt nergens echt een behoorlijk nivo. De jonge helden zijn allemaal bang om op hun bek te gaan in aanwezigheid van hun ouwe held.

Nou kan ik me daar in het geval van de Wolf wel van alles bij voorstellen. Dat was een imposante man die regelmatig zijn beleiders ( letterlijk ) een pak op hun sodemieter gaf, daar wil je wel voorzichtig mee wezen als bleek bekkie van rond de 20 .........

De beste plaat gemaakt door een oude bluesman begeleid door jonge honden vind ik eigenlijk
The Best Thing Since Colossus waarop Otis Spann samenspeelt met John McVie en Peter Green, en die geven behoorlijk weerwerk. Otis Spann is echter wel een favoriete bluesman van mij, dus dat speelt mee in mijn beoordeling.

Verder ben ik het wel met je eens. Toen ik de jaren 60 naar de échte bluesartiesten uit de USA begon te luisteren (ik ben ook nog eens naar het American Folk and Blues Festival geweest, een nachtconcert in het Concertgebouw) durfde ik nauwelijks naar de stem van Howlin' Wolf te luisteren, zo imposant vond ik die. Daar ben ik nu wel overheen natuurlijk.

Wat The London Howlin' Wolf Sessions betreft, dat album kan de archiefkast wel in, als ik naar Howlin' Wolf wil luisteren haal ik The Chess Box wel tevoorschijn.

Ik vind dit inderdaad ook maar een matige plaat - er straalt geen energie van de muzikanten - geen enkel nummer steekt er boven uit. 13 in een dozijn.