Moss - HX (2022)

De titel HX van het nieuwe album van de Nederlandse rockband Moss is minder mysterieus dan ik in eerste instantie dacht. Het album werd grotendeels opgenomen in het voormalige klooster Hoogcruts (gelegen in Zuid-Limburg pal aan de Belgische grens). Diverse malen werd het door brand verwoest, maar evenzo vaak herrees het als een feniks uit zijn as.

In 2011 kreeg het dankzij Stichting het Limburgs Landschap een nieuwe bestemming. Het gebouw dient nu voor reflectie en verbinding door kunst, cultuur, natuur en technologie. Meer over de nieuwe bestemming en de interessante geschiedenis van het klooster is hier te lezen.

De inspirerende omgeving zowel binnen als buiten de muren van het voormalige klooster heeft duidelijk het beste bij de heren naar boven gehaald. Wederom is Arne van Petegem de producer en is Bob Gibson na acht jaar teruggekeerd als gitarist op het oude nest.

HX is een album geworden met een behoorlijk melancholische inslag. Het is een album geworden over verlies, tegenslag, afscheid, maar uiteindelijk ook acceptatie. Het existentiële Beginning lijkt me typisch een song, die ontstaan is tijdens de Coronapandemie.

Sommige songs, waaronder Before It’s Gone en Around, hebben dezelfde ritmische vibe, wat The Cure kenmerkte ten tijde van Seventeen Seconds. Een song die regelmatig bij mij vanuit het onderbewuste naar boven borrelt is Everything You Do Is Right. Het refrein hiervan doet aan als een mantra. Dik kippenvel bezorgen de emotionele zang van Marien Dorleijn en de akoestische gitaar in afsluiter Goodbye.

De heren beschouwen HX als hun beste album tot nu toe, volgens mij hebben ze gelijk.

Moss live :

28-04 BREDA : Mezz
29-04 ZWOLLE : Hedon
06-05 EINDHOVEN : Effenaar
12-05 GRONINGEN : VERA
13-05 DEN HAAG : Paard
14-05 UTRECHT : TivoliVredenburg
20-05 NIJMEGEN : Doornroosje
21-05 ROTTERDAM : Rotown
27-05 HELLENDOORN : Dauwpop
04-06 AMSTERDAM : Paradiso Noord

Gisteren gelijk het album gaan luisteren. Erg benieuwd omdat Strike alweer enige tijd geleden uitkwam. Mijn eerste luisterbeurt zat vol met vooroordelen. Is dit een herhalingsoefening? Is The lighthouse de nieuwe; my decision? Het leek me allemaal wat te voor de hand liggend. Vandaag is een andere dag en ik realiseer mij dat mijn vooringenomenheid voor de hand liggend was....en niet de muziek. Het is een dynamisch en sterk album geworden zoals Moss dat in het verleden presteerde. Misschien zit daarin de herhalingsoefening. Herhaling van het maken van een goed album zegt niet perse iets over de inhoud ervan. Met deze les ga ik nog vaker van dit album genieten en wacht ik bewust nog even om er een cijfer aan te plakken....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Moss - HX - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Moss - HX
Het was ruim vijf jaar stil rond de Nederlandse band Moss, maar de band rond Marien Dorleijn keert deze week terug met het bijzonder sterke HX, dat het zo karakteristieke Moss geluid voorziet van nieuw elan

Moss heeft me met haar eerste vijf albums geen moment teleurgesteld en doet dat ook niet met het na vijf lange jaren wachten verschenen HX. Ook op HX is Moss zeer bedreven in het maken van lekker in het gehoor liggende, maar ook inventieve popliedjes. HX is een album met flink wat melancholie, maar Moss maakt ook nog altijd muziek die de zon net wat aangenamer laat schijnen. HX is een typisch Moss album, maar het is ook een album waarop de band af en toe buiten haar eigen lijntjes kleurt. HX werd opgenomen in een Limburgs klooster dat meerdere malen als een feniks uit de as herrees. Moss doet hetzelfde op haar ijzersterke zesde album.

De Nederlandse band Moss debuteerde vijftien jaar geleden met The Long Way Back. Het is een album waarop de band grossierde in de zonnige popliedjes waarop het Excelsior label inmiddels al ruim vijfentwintig jaar het patent heeft. De band rond Marien Dorleijn is sindsdien met al haar albums opgedoken op de krenten uit de pop en daarom had ik bij voorbaat al een plekje gereserveerd voor het deze week verschenen nieuwe album van de Nederlandse band. Het is een album waarop we lang hebben moeten wachten, want HX is de opvolger van het inmiddels al ruim vijf jaar oude Strike.

HX is het zesde album van de Nederlandse band en het is net als al zijn voorgangers een uitstekend album. De titel van het album verwijst naar het Limburgse klooster Hoogcruts, waarin het album werd opgenomen. Het is een klooster dat meerdere malen werd verwoest, maar steeds weer terugkeerde en ook nog eens sterker dan tevoren. Het is ook een beetje het verhaal van Moss, dat met HX terugkeert na lange afwezigheid en dit doet met een van haar sterkste albums tot dusver.

Moss debuteerde ooit met louter zonnige popliedjes, maar de band klinkt op HX een stuk melancholischer dan op haar debuut. HX is een album over verlies, tegenslag en afscheid, maar na donkere wolken komt ook altijd de zon bij Moss. HX is daarom zeker geen aardedonker album, maar een album waarop donkere wolken en blauwe hemels elkaar steeds afwisselen.

Moss ontwikkelde zich op haar eerste vijf albums tot een veelzijdige band die steeds weer anders wist te klinken en ook HX laat weer een net wat ander geluid horen. Één ding is Moss in al die jaren niet verleerd en dat is het schrijven van tijdloze en vrijwel onmiddellijk memorabele popliedjes. Ook HX staat weer vol met songs die je na één keer horen voorgoed wilt omarmen, maar het zijn ook popliedjes die na een paar keer horen nog een stuk leuker zijn dan bij eerste beluistering.

Moss was, zeker in haar beginjaren, vooral een project van singer-songwriter Marien Dorleijn, maar op HX klinkt Moss als een band. Het is hecht en geïnspireerd klinkende band die zich soepel beweegt door het rijke muzikale universum van Moss. Zeker het gitaarwerk op het album is sterk, maar de andere instrumenten draaien hier steeds prachtig omheen.

Moss had variatie altijd al hoog in het vaandel staan, maar HX klinkt nog net wat veelzijdiger dan zijn voorgangers. Moss kan uitstekend uit de voeten met uptempo gitaarsongs, maar op HX kan de band ook prachtig gas terugnemen met vaak een hoofdrol voor keyboards. Het klinkt allemaal prachtig en het kleurt steeds weer fraai bij de stem van Marien Dorleijn, die nog wat beter is gaan zingen dan op de vorige albums van de band.

Moss verdiende met haar vorige albums al een plekje op de eregalerij van de Nederlandse popmuziek, maar HX is niet alleen een album dat er in Nederland uitspringt. Met HX heeft Moss een album gemaakt met internationale allure, dat het verdient om te worden opgepikt door de Pitchforks van deze wereld.

Zeker de typische Moss songs op het album zijn wat mij betreft vrijwel onweerstaanbaar en behoren bij het beste dat de band gemaakt heeft, maar Moss slaat ook vijftien jaar na haar debuut en bijna twintig jaar na de oprichting van de band nog zo af en toe haar vleugels uit, wat de band siert. De lente wordt al ruim 25 jaar ingekleurd door releases van Excelsior en ook HX van Moss is weer zo’n Excelsior klassieker. Erwin Zijleman

De noeste werkers van het vijfkoppige Moss timmeren al bijna twintig jaar aan de weg. Dat de Amsterdamse band nooit een grote single hit heeft gehad is commercieel gezien denk ik geen probleem. Want onverstoorbaar wordt met enige regelmaat nieuw werk uitgebracht. HX, waarvan de naam verwijst naar een eeuwenoud Zuid-Limburgs klooster is inmiddels het zesde album van het Nederlandse ensemble.

Net als op hun achterliggende albums staat het nieuwe wapenfeit bol van de licht melancholische en melodieuze indiepop met jengelende gitaarpartijen, Marien Jorleijns mijmerende falset en pakkende meerstemmigheid. Kan je HX een wereldschokkend goed album noemen? Nou nee, dat niet. Maar iedereen die heeft genoten van The Long Way Back (2007), Never Be Scared/Don’t Be Hero (2009), Ornaments (2012), We Both Know The Rest Is Noise (2014) en Strike (2017) is gelijk weer aan boord als ze HX horen. Lekker en verdienstelijk ambachtelijk vermaak waarvan ik vind dat de band er nog wel twintig jaar aan vast mag plakken. De liefhebber met een hang naar innovatie en uitdaging zal daarentegen waarschijnlijk niet snel uit zijn stoel opveren van deze plaat.