Ryan Adams - Chris (2022)

Een prima album zo op het eerste gehoor. Hoop dat Ryan weer gerehabiliteerd wordt. Zag dat hij weer gaat optreden de komende maanden.

Dat gaat hij ook. O.a. Carnegie Hall en er blijven data toegevoegd worden.

Hij is weer behoorlijk productief. Er zal wel eea op de plank hebben gelegen. Het vorige album was oké, maar weinig verrassend. Eens kijken of dit album die verrassing wel teweeg brengt. Tja en dan die rehabilitatie......wie moet dat doen en voor wat...... Ik hoop dat hij met zichzelf in het reine is gekomen en geleerd heeft van eventuele fouten. Lastig te beoordelen; ik ken alle feiten niet.
Op het eerste gehoor een typisch Ryan Adams album.

Voorganger Big Colors was alleraardigst. Mede vanwege man's turbulente laatste jaren is daar echter weinig ruchtbaarheid aan gegeven. Met zijn werkethiek is niks mis maar de kwaliteit van de songs heeft nu toch wel wat te lijden onder hetgeen Adams allemaal te vertellen heeft. Met 18 nummers is de plaat aan de lange kant, ondanks dat de speelduur nog onder een uur klokt. De grootse sound, de galmende gitaren en enkele verslavende melodieën blijven dit maal grotendeels achterwege. Het geheel is vrij rustig van aard en voor het eerst klinkt een plaat van Adams als een pure herhalingsoefening. Waar dat an sich geen probleem hoeft te zijn geldt dat wel voor Chris. Het album is gespeend van enig avontuur, de meeste melodieën lijken rechtstreeks afkomstig te zijn van enkele voorgaande platen van Ryan maar missen het nodige vuur en verassende invalshoeken. 'Chris' kabbelt een uur lang aan je voorbij zonder enige indruk te maken. De plaat vormt een flauwe herhalingsoefening en dat kan nooit de bedoeling zijn.

Het was de bedoeling om Wednesdays, Big Colors en dit album Chris na elkaar uit te geven in 2019. We luisteren dus naar “oud” werk.
Ik moet hier nog even rustig voor gaan zitten. Volgens mijn eerste indruk is het een classic rustig Ryan Adams album.
Eerlijk gezegd ben ik vooral benieuwd naar nieuw werk, daaruit zal blijken of hij deze periode achter zich kan laten.

Na een aantal luisterbeurten herken ik me hier wel in. Een herhalingsoefening is het zeker en in dat opzicht dus ook niet verrassend; misschien is de verrassing er ook wel af en moet ik dat niet meer verwachten. Dit is zo'n album voor af en toe voor mij en ik voel geen aandrang om naar de platenboer te haasten.

Weer een "onverwachte" release van Adams. De eerste keer beluisteren geeft mij een aantal inzichten. Er staan een paar nummers op die duidelijk van een hoger niveau zijn dan wat we op Big Colors tegen kwamen. Maar het gemiddelde van Chris laat simpelweg te wensen over.

De belangrijkste oorzaak is voor mij dat de uptempo nummers constant aan Prisoner doen denken. Dat was op BC ook al het geval. Het zijn alleen slappe aftreksels. Vervolgens is de productie niet van een al te best niveau. Daar let ik eigenlijk nooit op, maar nu dus wel. Drums klinken flauw en de echo-gitaren overheersen te veel. Het akoestische werk was op Wednesdays veel beter verzorgd en kwam ook veel beter tot zijn recht. Het geheel klinkt vlak.

Tot slot Ryan zelf. Zijn zang is niet meer zo gevarieerd en klinkt niet echt kwetsbaar meer. Elizabeth... van 29 is alleen al tranen trekkend door hoe Ryan het zingt. Ik hoor dat op Wednesdays nog enigzins terug, maar op BC en Chris zijn alle sporen verdwenen.

Ik ben blij dat hij weer gaat optreden en hoop hem nu eindelijk eens live te gaan zien. Maar of ik dan uitkijk naar de nieuwe nummers.... Ik ben laat best wel een fan geworden, maar of deze Ryan Adams nog in staat is iets als Oh My Sweet Carolina te maken, vraag ik me ernstig af.

Ben het helemaal eens met Riffhard en milesdavisjr. Herhalingsoefeningen, maar dan met mindere songs, zwakkere zang en zelfs een matige productie.

Jammer van zo'n talent. Met meer discipline, een mindere productiviteit, en de lat fors hoger leggen, had Ryan ons op zijn minst 3 of 4 meesterwerken bezorgd.

Wie gaat hem dat vertellen?

Ik denk dat hij baat zou hebben bij een groep muzikanten om hem heen. Net als in de tijd van The Cardinals. Mooie liedjes schrijven is een kunst op zich. Maar echte mooie liedjes komen vaak tot stand doordat anderen iets toevoegen.

En het volgende dubbel album is ook uit: Romeo & Juliet:

"Romeo & Juliet" Digital Download + Bonus Tracks (MP3s) – PAX-AM - paxam.shop

Het begeleidend schrijven in de nieuwsbrief is ook de moeite waard.

Wat Chris betreft: luistert lekker weg, qua sound in het verlengde van Prisoner. Misschien niet meer van het niveau Heartbreaker, Love is Hell of het drieluik uit 2005, maar zeer zeker nog de moeite waard.

Bekende mix van mooie popliedjes en overbodige filters. Kom ik gemiddeld toch altijd weer op een ruime voldoende, vanwege die mooie popliedjes.