Ian Anderson - Plays the Orchestral Jethro Tull (2005)

Alstublieft....met afstand het beste werk van Anderson (en dat zegt wat).

Super mooi met prachtige improvisatie (Bouree, Aqualung) vooral van Florian Opahla op Electric Guitar.

Kwalitatief subliem qua audio maar zeker ook qua Video, alles "klopt". Kippenvel DVD.

Deze DVD doet niet onder voor DVD: Living With the Past.

Ongelooflijk talent die Anderson, doet al zoooolang mee en word telkens beter en beter.

Fraaie live verzamelaar! Prima geluid, leuke af en aankondigingen van Ian. Doet zeker niet onder voor het reguliere live werk van Tull

Kippenvel, van begin tot eind...

Hoogtepunt: Budapest....

Perfectie!

Van meet af aan, was deze op slechts als enkelaar verkrijgbaar. Dinds vorig jaar (2022) als dubbelaar, dus het volledige concert.

Goede mix van solowerk en werk vsn Tull. Mooie sound en mooi uitgevoerd. Daar waar David (Dee) Palmer vroeger de orkestraties arrangeerde doet John O'Hara het al geruime tijd voor Ian. Knap gedaan, maar de gehele band hier is erg goed. David Goodier (basgitaar), Florian Ophale en John O'Hara zullen vanaf hier Ian blijven begeleiden en ook van de nieuwe Jethro Tull deel gaan uitmaken.

Drummer James Duncan speelt dan wel in Ian's soloband en op diens soloplaten, maar gaat niet mee naar de nieuwe Tull.

Vanaf 2000 is het eigenlijk lastig om solo Ian en Tull van elkaar te ondetrcheiden. Grote verschil met de oudere Tulls is wel dat Barre niet meedoet, maar die heeft zijn eigen fantastische band, met een meer hardrock approach van het Tull-materiaal.

Een scharnierpunt in de carrière van Ian Anderson, niet alleen frontman van Jethro Tull maar ook degene die, uitzonderingen daargelaten, alle muziek en teksten van de groep schrijft. Sinds 1969 was gitarist Martin Barre namelijk gitarist bij de groep en dat veranderde hier, zij het nog niet officieel.

Opgenomen op 8 december 2004 is Ian Anderson Plays the Orchestral Jethro Tull namelijk niet slechts een tijdelijk soloproject van Anderson. Met onder meer het aantrekken van de jonge Beierse gitarist Florian Opahle (1983) en die tevens in te zetten voor werk van Tull, is Barres naam niet alleen tijdelijk vervangen.
Pas in 2012 volgde studiowerk van Anderson met Thick As a Brick 2 / TAAB2, waar Opahle hem nog altijd terzijde stond. Als Anderson in 2022 met The Zealot Gene de vlag van Jethro Tull doet terugkeren, is het opnieuw Opahle die gitarist is.
De klassieke jasjes waarin het werk van Jethro Tull en Anderson-solo zijn gestoken, zijn prachtig. Dit dankzij de Engelse dirigent en arrangeur John o'Hara, welke in 2007 definitief als toetsenist tot Andersons groep zou toetreden; ook de Neue Philharmonie Frankfurt brengt veel fraais.

In 1987 werd een mislukte poging tot "verklassieking" van het werk van Jethro Tull gedaan: A Classic Case: The Music of Jethro Tull, dat in handen van David Palmer platgeslagen was.
Nu echter zitten er weliswaar enkele klassiekers bij, maar het palet is veel breder met bovendien onbekender werk. Alhoewel Andersons zangcapaciteiten ten opzichte van het oudere werk duidelijk verminderd zijn, blijft het door de invulling van groep en orkest een boeiend concert.

De aankondigingen van Anderson zijn grappig als voorheen. Zoals die bij Bourée, dat wordt gevolgd door een prachtig nieuw intro in barokke stijl. Sowieso valt op dat de arrangementen niet het resultaat zijn van "even makkelijk een orkest toevoegen"; nee, hier zijn de composities daadwerkelijk verrijkt.