Ik ken Léa Sen van haar vocale bijdrage op Joy Orbisons melancholische housetrack
better, wat één van mijn absolute favoriete nummers van het afgelopen jaar was. Haar solowerk ligt meer in het verlengde van de meer toegankelijke nummers van
Tirzah - verstilde kamerpopmuziek met R&B invloeden, waarop haar stem ook prima tot zijn recht komt. Niets nieuws onder de horizon, maar zeker niet slecht.