Kardashev - Liminal Rite (2022)

Afgelopen week Kardashev pas ontdekt via hun EP The Baring of Shadows en dan nu begroet worden met een nieuw album. Direct maar even opgezet die handel. Eerste luisterbeurt klinkt al erg goed, alhoewel ik de nabij-gregoriaanse zang van hun EP hierin wel ietwat mis en ik over het algemeen niet altijd gecharmeerd ben van gesproken stukken.

Mijn absolute topnummer voor nu: Beyond the Passage of Embers. Ik heb simpelweg een zwak voor blaasinstrumenten in metal en dit kon wel eens een van mijn favoriete uitvoeringen van deze combinatie zijn. Een eervolle vergelijking met White Ward is hierbij zeker gepast die op vergelijkbare wijze saxofoon weten te vermengen in hun muziek.

Hier kan ik kort over zijn (nu ben ik sowieso niet zo van de lange comments). Dit veruit de beste plaat die ik dit jaar heb gehoord! Een prachtige mix van extremen. Het klinkt mij als een prachtige mix van de oude Opeth en behemoth. Don Cappuccino ik denk dat jij dit ook wel kan waarderen.

Ik had het heel fijn gevonden om je een positief bericht te kunnen geven, maar dat kan helaas niet.

Ik heb hem na drie nummers uitgezet, kon het echt niet meer aanhoren. De productie van deze plaat is ronduit afgrijselijk, niet om aan te horen. De drums staan belachelijk hard in de mix (vooral de bassdrums, mijn god, niet te doen) en klinken absurd kunstmatig. Ik heb platen gehoord met geprogrammeerde drums waarbij de drums nog natuurlijker klinken. De baslaag hoor je, maar amper de baslijnen, en de zang staat dan weer te laag in de mix. Het resulteert in een enorme brij van geluid met de waanzinnig lelijk klinkende drums die keihard in je oor tetteren. Ik kon er officieel helemaal niks uit halen en het is ronduit vermoeiend.

Smaken verschillen. Ik luister al een paar dagen niks anders. De productie stoort me geen seconde, heerlijk in your face productie met inderdaad veel ruimte voor de drums, maar dat gaat niet ten koste van de overige instrumenten vind ik.

Geen makkelijke kost, deze vrij complexe mengeling van doom- en deathmetal, maar uiteindelijk wel sfeervol en meeslepend. Binnen de overwegend lange tracks wordt het drumwerk naar voren geschoven en staan de zangpartijen wat meer naar de achtergrond, iets dat niet altijd even goed uitpakt. Toch werkt het album al snel bezwerend en weet men ondanks het muzikale geweld een fijne dromerige sfeer neer te zetten. Bepaalde tracks zeuren helaas wel iets te lang door.

Kardashev probeert, heel slim, de tijden van Deafheaven's Sunbather te laten herleven. Helaas slagen ze daar nauwelijks in. Geforceerde blastpassages worden afgewisseld met dito stiltepassages en breakdowns. De ideeën zijn er wel maar het ontbreekt aan goede arrangementen. Zodoende is het een hele collage van gewichtig gemusiceer geworden maar ontbreekt het volledig aan opbouw en sfeer. Geinig is natuurlijk om het vol te stoppen met deathmetaldingetjes maar ik verdenk ze ervan dat dat gedaan is om een beetje originaliteit te veinzen. Daarom gaat Liminal Rite mijns insziens kapot aan een ernstig gebrek aan artistieke visies. Het brakke, digitale geluid helpt dan ook niet echt mee. De laatste van Donnie klapt nog harder dan dit. Wat dat betreft snap ik niet waarom de prima lijn van The Almanac niet vastgehouden is. Die klonk een stuk vloeiender.

Ik bekeek wat eindejaarslijstjes, kwam deze tegen op nummer 1
-> (https://www.albumoftheyear.org/genre/40-metal/2022/)
en besloot eens te luisteren. Deze had ik eerder gemist.

Helaas zit ik in het kamp van Don Cappuccino. Dit had kunnen knallen, met diepe contrasten tussen de donkere, rustige passages en het betere beukwerk. Kansen zat. Maar de productie helpt alles om zeep. En die drums... Echt, doodzonde.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Jammer….. in potentie is dit een prima album, maar de productie vergalt alle luisterplezier. Met name nummers als Compost Grave-Song en Cellar of ghosts laten horen dat deze band veel in z’n mars heeft. Het geheel is echter zo dichtgeplamuurd qua geluid dat elk gevoel voor dynamiek ontbreekt. Dat gaat ten koste van het plezier dat ik krijg bij het luisteren.

Score: 69/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Deze toch maar een kans gegeven, na hem tegengekomen te zijn op een paar eindejaarslijstjes.

Ik denk dat ik in principe wel had kunnen genieten van de muziek, maar niet op de manier waarop het hier gepresenteerd wordt. Mechanische drums, weggemoffelde gitaren, onverstaanbare cleane zang...hoe kan je in 2022 nog met zo'n slechte productie op de proppen komen? Na zes nummers heb ik Liminal Rite maar weer gestopt. Wat een gemiste kans van Kardashev.

Ik was hier een aantal maanden geleden heel enthousiast over, en nog altijd vind ik het een sterke plaat. De productie is alleen wel een heikel puntje inderdaad. En dan met name het (kick)drum geluid, dat klinkt me inderdaad wat mechanisch. Dat haalt wel de lol uit deze plaat na een aantal nummers.