Pusha T - It's Almost Dry (2022)

Album staat in de wachtrij, maar ik kan alvast voor mij persoonlijk zeggen dat het weer een gruwelijke plaat is!

Eens! Zeker de eerste helft haalt voor mij na 2 keer luisteren het niveau van Daytona. Pusha en Kanye zijn een gouden combo.

Wat een plaat weer!!

Producties zijn voornamelijk verzorgd door Pharell las ik. Waar die mee laat zien nog steeds goed mee te komen. Wat een plaat weer.

Iets meer dan de helft door Pharrell en de rest door Kanye, ja.

Staat ,bijna, de hele dag al aan hier

Harde plaat weer. Maar haalt (voor mij) niet het niveau van Daytona.

Bij Pusha T:

Bij mij van hetzelfde, ik kan het album maar niet wegleggen! King Push did it again!

(Misschien moet een moderator deze berichten verplaatssn naar het album zelf eenmaal het er op staat?)

Verdomme man, Pusha flikt het weer.

Deze man opereert toch weer een niveautje hoger dan vee collega’s hier. Productie ook heel sterk weer.

Heerlijk album tot nu toe, ik blijf hem opnieuw opzetten. Net als Daytona destijds. Eigenlijk overtreft Pusha T mijn verwachtingen. Ik ben fan maar een heel album zonder dipjes maken is moeilijk (zie ook My Name Is My Name). Maar hij doet het.
En voor degenen die zeuren dat hij maar over een ding (coke) rapt: helemaal juist. Je gaat ook niet naar Terminator voor de diepgang. Pusha T is een machine, een vlijmscherpe MC met een ijskoude overtuiging in elke line. Dat maakt het zo mooi.

Daar ben je niet de enige in ! Verslavend

Die beat van Rock N Roll... vooral die sample van Beyoncé dat er steeds doorkomt. Goddelijk!
Wat. een. plaat! Kan met niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik een album zoveel na elkaar beluisterd heb.

Wat een heerlijke plaat dit, naar mijn mening beter dan Daytona.
De beat op Let the Smokers Shine the Coupes, mijn God wat knalt die lekker.
De sample van Donny Hathaway op Dreamin of the Past komt ook heerlijk binnen.
De verse van Malice op I Pray for You
De producties van Kanye en Pharrell zijn weer van een hoog niveau.
En Pusha, wat een MC is dat. Z’n flow, bars en stem, heerlijk. Moet zeggen dat ik de nummers met alleen Pusha het hardst vindt. Deze gaat voorlopig nog wel even op repeat. Tot nu toe album van het jaar (na 13 mei niet meer gok ik).

Een classic.

De eerste helft is precies wat ik gehoopt had, maar tracks 8-10 haalt het niveau toch wel aardig naar beneden. Het eindigt wel weer heerlijk met de laatste twee.

8 en 9 vind ik ook de zwakste nummers van dit album, maar Hear Me Clearly gaat gewoon hard, zoals de rest van het album. Rock N Roll spreekt me dan ook nog net iets minder aan (heb nooit goed begrepen wat mensen zo schitterend vinden aan dat monotone gewauwel van Kid Cudi).

Helemaal waar!

Klopt inderdaad. Pharrell neemt 7 van de tracks voor zijn rekening (1, 2, 4, 7, 8, 9 en 11), Kanye doet op 6 nummers mee (3, 5, 6, 7, 10 en 12).

Pharrell lijkt toch ook wel goed geluisterd te hebben naar Daytona om zijn productie hierop vorm te geven, o.m. op Let The Smokers... (waanzinnige beat!), waardoor het niet zo opvalt als je van een Pharrell-track naar een Kanye-track overgaat.

De beat van Hear Me Clearly vind ik zo'n 13 in een dozijn gevalletje. Wellicht ook al te vaak gehoord in de afgelopen maand, maar aan de andere kant klinkt Diet Coke nog steeds even hard als de eerste keer dat ik 'em hoorde.


Sowieso lijkt Pharrell uit een heel ander vat te tappen wanneer hij beats voor The Clipse maakt, altijd al een top combo gevonden.

Er is inmiddels ook een pharrel vs Ye versie uit, met een andere volgorde.

De beats en push gaan hard. Ik vind 30min wel voldoende, meer pusha T gaat mij vervelen.

Hij is weer lekker hoor.
Call my bluf

Bevalt me prima na de eerste twee luisterbeurten. De track met Jay-Z valt me wat tegen, de track met Lil Uzi Vert valt me niet tegen maar is zoals verwacht klote. Vind ik echt een dissonant. Diet coke heb ik al heel veel gedraaid, maar blijft genieten. Album gaat op repeat.

My son is like a work of art, his father’s like Shakespeare Shakespeare is wel het laatste wat Pusha T is, maar damn, wat luister ik graag naar zijn coke raps! Zijn stem, flow, charisma; alles is een plezier om naar te luisteren. 15 jaar nadat ik Clipse heb grijsgedraaid, geniet ik nog steeds van deze man. Vooral ook heel verrast door de harde producties van Pharrel!

Laat al die rappers maar proberen dit te overtreffen, dan gaan we nog een leuk jaar krijgen!

Eens.

Ook een nadeel is dat de 1ste 2 tracks ZO hard zijn dat het daarna automatisch wat inzakt met een hoop flauwe (voice)sampletjes.

Ik vind het trouwens jammer dat Pharrell eigenlijk nog maar weinig van die keiharde tracks produceert ipv die radiovriendelijke zooi. Hij is er behoorlijk goed in.

Rock N Roll is ondertussen ook al lekker binnengekomen. Pakkende verse ook wel van Kanye, waarin hij zijn gevoelens in zijn huidige situatie (bedrog en echtscheiding) blootlegt. De bijdrage van Kid Cudi is kort en bondig, waardoor het niet gaat storen.

Blijven enkel nog nummers 8 en 9 over die niet eens heel slecht zijn, maar inderdaad wat licht uitvallen in vergelijking met de rest. Gelukkig eindigt het album dan wel weer sterk. Leuk ook om te horen dat Malice (a.k.a. Pusha's broer a.k.a. de andere helft van Clipse) terug is en er weer zin in heeft. Zijn stem en flow zijn amper te onderscheiden van Pusha zelf. Hopelijk komt daar nog wat moois uit voort.

Ja, King Push did it again!

Voor zijn vierde soloalbum heeft Pusha T de twee superproducers waar hij al jarenlang een zeer goede relatie mee heeft, met name Pharrell en Kanye West, een onderlinge competitie laten voeren. Hij liet aan Kanye horen wat hij met Pharrell gemaakt had waarna hij dat wou overtreffen, zo ging het steeds heen en weer blijkbaar. Pharrell heeft 6 producties op zijn naam staan, Kanye West (en co-producers) 5 en beide heren hebben samengewerkt aan Rock N Roll.
Wie van de heren gewonnen heeft kan ik oprecht niet zeggen, beide presteren ze op de top van hun kunnen! Er is wel één duidelijke andere winnaar: wij, de luisteraars.

Want, man... wat een album weer! Sinds de dag dat het uitgekomen is kan ik It's Almost Dry maar moeilijk wegleggen, ik geraak het ook gewoon niet beu. Pusha T is sowieso één van de interessantste rappers van de laatste jaren naar mijn mening en hier laat hij dan ook wederom horen een perfect oor te hebben voor producties. Maar het zou oneerlijk zijn tegenover de gastheer om de focus enkel op het instrumentale gedeelte te leggen aangezien de rapper zelf ook op het top van zijn kunnen presteert! Tekstueel mag het dan wel voornamelijk over drugs gaan (wat verwacht je anders van Pusha T?) maar ze zitten wederom vol met heerlijke quotables en vaak hebben zijn bars ook 2 (of meerdere) betekenissen. Het album zit echt op elk vlak geniaal in elkaar en Pusha T laat zien wat je kan bereiken als je een aantal jaren de tijd neemt voor de creatie van uw kunstwerk in plaats van jaarlijks (of meermaals per jaar) een nieuw project uit te brengen. Dit is zo'n album waar mensen nog jarenlang over gaan praten volgens mij, net zoals DAYTONA dat ook is.

Zelfs na vele luisterbeurten ontdek je steeds nog iets nieuws: een detail in een productie, een nieuwe betekenis van een stukje tekst, de delivery van de rapper, ander gebruik van de stem en ga zo maar verder. Ik kan niet genoeg benadrukken dat It's Almost Dry werkelijk een meesterwerk is. Elke luisterbeurt kan je wel op een ander aspect van deze plaat focussen.

De LP opent met twee knallers van jewelste en met name op Brambleton gaat hij zelfs een stuk introspectiever te werk dan wat we van hem gewoon zijn, hier vertelt hij over de ruzie dat hij heeft met zijn oud-manager (van Clipse) en dat hij door die laatstgenoemde zijn uitspraken zelfs gekwetst was.
Dreamin' of the Past is een geniale track die geweldig gebruik maakt van die sample van Donny Hathaway, de korte strofe van Kanye West maakt het geheel mooi af. Dit album bevestigd trouwens voor mij dat ik Kanye anno 2022 liefst enkel in de producerstoel zie zitten en dat hij zijn vocale bijdrages liefst kort houdt, zo is hij als muzikant nog meer dan prima te verteren.

Neck & Wrist ziet King Push voor de derde keer samenwerken met Jay-Z. Het is niet zo geniaal als Drug Dealers Anonymous een aantal jaren geleden maar dat doet absoluut niets af van de kwaliteit van deze samenwerking. Hov laat toch wel weer horen misschien wel de beste rappers op deze planeet te zijn ja, wat een strofe weer! Ook eentje waar zo goed als elke bar meerdere betekenissen heeft.
Just So You Remember is een rustiger nummer dat wederom gebouwd is rondom een sample en Diet Coke blijft een heuse banger.

Rock N Roll is de enige track waar beide superproducers samen aan gewerkt hebben en laat je toch snakken naar dat Child Rebel Soldier-project dat jaren geleden op de planning stond. Helemaal energiek word ik als dat nummer opstaat en zoals eerder vermeld vind ik die Beyoncé-sample vingerlikkend goed! De eerste luisterbeurt had ik mijn twijfels over het refrein van Kid Cudi aangezien dit ingezongen is met een stemvervormer maar die twijfels waren vanaf de tweede luisterbeurt al verdwenen als sneeuw onder zon. Kids See Ghosts is met een knaller uit elkaar gegaan!
Call My Bluff is wederom een rustiger nummer en hierop laat de beste man zijn psychopathische kant horen. Heel rustig en met zachte stem rapt hij hoe machtig en onvoorspelbaar hij eigenlijk wel niet. Het grappige vind ik dat ik er door de adlibs Slick Rick-vibes van krijg, voornamelijk als hij "They know" nogmaals benadrukt zou het zo die Britse legende kunnen zijn.
Dit album geeft het gevoel dat het gemaakt ik door een supervillain vind ik, Pusha T verwijst ook veel naar The Joker en lacht vaak zoals hem op dit project, en dit nummer is daar het duidelijkste voorbeeld van.

Scrape It Off is het enige nummer dat me minder doet dan de bulk van dit album. Om naar eigen zeggen toch relevant te blijven heeft hij twee mensen uitgenodigd die momenteel heel populair zijn in het genre maar persoonlijk had ik Lil' Uzi Vert en Don Toliver wel kunnen missen, dit heeft ook de minst interessante beat. Het is goed hé, maar gewoon niet geniaal zoals de rest.
Als iemand dat bekend is met I Know NIGO! is het ergens jammer dat Hear Me Clearly ook op dit project staat, maar het blijft wel een geweldig hard nummer hoor. Als verrassing zou deze versie normaal gezien een strofe van Nas moeten hebben maar dit is jammer genoeg niet doorgegaan.
Open Air zet de kwalitatieve lijn lekker door.

Groot fan ben ik nooit geweest van Clipse maar I Pray for You laat toch horen dat een mogelijks vierde album welgekomen is. Ik moest even wennen aan de opener van Labrinth omdat het heel wat ingetogener klinkt dan de 11 voorgaande nummers maar vanaf het moment dat Pusha T begint te rappen komt ook de afluister mooi op gang. Malice is wat mij betreft de ster van de show, let ook dat hij hier (waarschijnlijk expres) niet gecrediteerd is als No Malice... hij klinkt dreigender dan zijn jongere broer op deze collaboratie. Het valt ook goed op dat de stemmen van de gebroeders wel héél veel op elkaar lijken.

Ergens jammer van Scrape It Off maar ook dat nummer mag de pret niet drukken voor mij. Het is misschien wat vroeg maar ook It's Almost Dry krijgt mijn maximumscore. Het moet al heel gek lopen dat dit album niet mijn nummer 1 dit jaar gaat zijn (here's looking at you, Kenny!). Pusha T is de allereerste artiest dat 3 maximumscores van mij op zijn naam heeft staan.
Rappers and producers: a new bar has been set!

Wat mij betreft is Pusha T nog steeds een drugdealer want het materiaal dat hij aflevert is nog steeds zwaar verslavend.

4,5*

Mooie review. De video van Call My Bluff is sinds vandaag uit. Ook weer een klein meesterwerkje

Ongelofelijk wat een geweldige plaat weer. Pusha op volle toeren.
De tracks die Pharrell heeft geproduceerd hebben lichtelijk mijn voorkeur.
Maar Kanye is het ook nog niet verleerd blijkt maar weer. Met name die sample van Donny Hathaway is geweldig.

Is er al iets bekend over een vinyl versie?