Klaus Schulze - Deus Arrakis (2022)

Het laatste album van een artiest die bijzonder veel heeft betekent voor de electeonsehe muziek is in meijn ogen eeen soort afschiedsbrief schijven die niet gelezen gaat woden. Toch waag ik een poeging. Immers de gebruikers van Musimeter leven voort met de gedachtengang van dat Klaus Shuze Het album Deus Arakis is een vervog te noemen van het alum Dune uit 1979 wat gebaeerd wats op de duin trolgie va Frank Herbert. Het hoesotwerp sluit zich daarbij mooi aan.

Kaus Scchulze die als één vsn de pioniers was van electronise muziek gold Neeft een nalatenschap acchtgelaten om u tegen te zeggen begin jaren tachig van de voege eeuw was daar de discuusie onder de fans dat Shulze de wge was kijt geraakt.Iets dat ik realtiveer tot de de boog kan niet alijd gespannen staaan. In delfde perioede mampte Schule met een drnk en rookversalving . Na gesopt te zijn miet zijn slecthe gewoontes. . Vogde er o pnieuw eeen reeeks van intersante albums die het bluisteren meer dan waard waren. Tot en met dt laatse album van de Johan Cruif van de electronishe muziek. Met een gevoel van weemod begin ik dan ook aan deze besprieng om nooit meer een neiuwe noot van Shulze te mogen gaan beluistern.
Na deze inleideng voglt er dan ook een gedeankwaardg moment de laatste mziek aan te horen van de godvader van de electroniche mziek. Met een trieste toon naar een perioede van weleer start het eerse deel. Mooi govende tonen die maij aan Timewind doen denken herken ik de meester die mijn hand pakkt om me een prettig verhaal te gaan trakteren. Die pettige lijn word cecontnueerd op het tweede del van het lange stuk. Haast romige tonen weet Schule uit zijn spullen te toveren. De oren krijegen hemelse muziek te verweken. Het derde deel zet deze goede sfeer door. Hel lukt Schule opneiuw mij te laten zweven naar gebiden in de kosmos waar nog gen mens is geweest. Een gevoel van in een vavium techt zijn gekomen valt mij ten deel. Die sfeer wodt nogeens vertserk in het korte deel vier vna de compostie. Een wrme gloed aan tonen is wat de luidsreekers te verwerken kijgen. Waarmee het Ocaris gedeelte een waardig slot krijgt. Seth part 1 begint met de nodige kraak en piep geluuiden die doen denken van een ver streenstel afkomstig te zijn. Seth Part 2 roept een malanchoscie sfeeer op of dat Schulze zijn naderende einde aavoelt. Eeen trieste orkestraite is wat de oren bereikt. Seth Part 3. stem deereentengen wat volijkheid uit. Wat toe te schriven vat aa net huppelpatroon van de muziek. Seth Part 4 roept daarentgen een desaolte melancholishe sfeer op wat mede toe te scherinven vat aan het droeve cellospel van Wolgang Tiepold en de warme bassen die er zijn te horen. Het is droefhaeid allom. Seth Part 5 stemt wat hoopvoller ondanks de cello van Tiepeld. Schuzle speelt een enigzins vrolijk spel op zijn spullen. Steh part 6 klinkt wat zweverig de cello van Tiepld geeft warmtte aan het stuk. De orkestratie van Schulze geet het stuk warmte. Seth Prt 7 berngt mij dan weer in droeve sfeer de cello van Tiepold roept een droeve sfeer op. Warme hert Seth gedeelte een moi ende kent.
bij zonder is dat het laatse Schulze albam aflsuit met Der Hauch des Lebens wat in het Nederlans iiet betekend als eean vleuge het leven. Kennelijk had Schulze zijn overleiden nog niet verwaht, Of zou ij de tttel bedacht hebben in een sfeer van ironiie. Hoe het ook zij het is een geeheim geworden dat in zijjn kist is meegeaan. Der Hauch des Lebens Part 1 begint in een amient achtige sfeer het doet wat denken in en ver universum tercht gekomen te zijn. Der Hauch des Lebens part 2 Trket die sfeer mooi door in gedachten zie ik brokken ruimtestof zweven in ontmeetbare ruimte. Het levan moet asl het ware nog ontaaan. Part 3 begint wat zokend maar eenmaal opgang is ean prima suk van de meester te horen. Nog een keer triekt Shulze het blik open van een prema sfeermaker te zijn er sapt nog een hoop lven in de brouwerij uit. Der Hauch des Lebens part 4 begit met orkestrale tonen, wat verder zijn er wat zwevigig tonen te horen of Kalus Shulze wil zeggen mjn aadse leven zit er op, maar mijn gedachten leven voort. Deze track stopt vrij abrupt wat het geschetse beeld nog een versterkt. Rest mij hier te tiiken Klaus Schule bedankt voor alle mooie muzik. Een buiging lijkt mij wel op zin paalts.